Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Πόσο μακράν κείται η Κύπρος;

Του Δημήτρη Καζάκη

Μετά από μια "συγκρατημένα επιτυχή" συνδιάσκεψη για το Κυπριακό στη Γενεύη, όπως μας διαβεβαίωσε η ηγεσία Ελλάδας και Κύπρου, το όλο ζήτημα παραπέμφθηκε στα "τεχνικά κλιμάκια". Θα μου πείτε, τι μας ενδιαφέρει εμάς; Η Κύπρος κείται μακράν, έλεγε ο "εθνάρχης" Καραμανλής την εποχή που ο τουρκικός Αττίλας αλώνιζε στην Κύπρο με τις πλάτες του ΝΑΤΟ, αλλά και της δικής του κυβέρνησης.
Από τότε ο ελληνικός λαός έπρεπε να πειστεί ότι η Κύπρος δεν τον αφορά άμεσα. Άλλο Ελλάδα κι άλλο Κύπρος. Άλλο οι Έλληνες κι άλλο οι Κύπριοι. Άλλωστε οι μεγάλοι προστάτες μας, οι Βρετανοί, το είχαν εξιχνιάσει το όλο θέμα από πολύ νωρίς. Οι Κύπριοι μπορεί να είναι ελληνόφωνοι και Ορθόδοξοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία, αλλά "ανθρωπολογικώς" δεν είναι Έλληνες. Έτσι είχε αποφανθεί η αποικιοκρατική τους "επιστήμη" κι αυτό δίδασκαν στα μαθητόπουλα της Κύπρου.
"Ο πληθυσμός της νήσου Κύπρος είναι Κύπριοι διαφορετικής φυλής [απ' ότι οι Έλληνες]," διαβεβαίωναν οι εκπρόσωποι της βρετανικής αποικιοκρατίας τη Βουλή των Κοινοτήτων στις 15 Νοεμβρίου 1920. Λίγα χρόνια αργότερα επέβαλαν το πρώτο αποικιακό Σύνταγμα του 1925 στην Κύπρο που για πρώτη φορά επίσημα διαχώριζε τις δυο κοινότητες.

Βλέπετε, οι Κύπριοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν πείστηκαν ποτέ ότι είναι διαφορετικής ράτσας από τους Έλληνες και συνέχισαν να διεκδικούν την Ένωση. Κι έτσι οι Βρετανοί επινόησαν τις δυο κοινότητες και φρόντισαν να δημιουργήσουν σε κάθε ευκαιρία και με κάθε τρόπο τριβές αναμεταξύ τους, ώστε να δικαιολογούν την δική τους αποικιακή κυριαρχία στο νησί.
Για να κατοχυρωθεί αυτός ο αποικιοκρατικός θεσμός των δυο κοινοτήτων και για να παγιωθεί η ρατσιστική διαίρεση των Κυπρίων, τόσο αναμεταξύ τους, όσο και με την Ελλάδα, έπρεπε το νησί να υποστεί τα πάνδεινα. Έπρεπε να παραδοθεί στο έλεος της αποικιοκρατικής διπλωματίας των μεγάλων δυνάμεων, με τη συνηγορία και των ελληνικών κυβερνήσεων, σε μια εποχή που το διεθνές δίκαιο κατοχύρωνε το δικαίωμα των λαών υπό αποικιακή κατοχή στην ελεύθερη αυτοδιάθεση.
Κι όταν χρειάστηκε η φυλετική, ρατσιστική διαίρεση των δυο κοινοτήτων να αποκτήσει και εδαφική υπόσταση, τότε έβαλαν την ελληνική χούντα να ανοίξει την πόρτα στην τουρκική εισβολή του Αττίλα. Το αποτέλεσμα; Σχεδόν 40% του εδάφους της Κύπρου υπό τουρκική στρατιωτική κατοχή. Πάνω από 200 χιλιάδες πρόσφυγες και πάνω 1.600 αγνοούμενοι έως και σήμερα.
Οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης ακολούθησαν την πεπατημένη που ο Γεώργιος Φιλάρετος, αυτός ο πρόδρομος της αβασίλευτης δημοκρατίας στην Ελλάδα, είχε εύστοχα από τα τέλη του 19ου αιώνα ονομάσει "ξενοκρατία". Αποδέχθηκαν ως τετελεσμένο την τουρκική εισβολή και κατοχή. Αποκήρυξαν το δικαίωμα του Κυπριακού λαού στην εθνική αυτοδιάθεση, που εκφραζόταν ιστορικά με το σύνθημα της Ένωσης. Και αντιμετώπισαν το όλο Κυπριακό πρωτίστως ως πρόβλημα διμερές των δυο κοινοτήτων.
Ο ελληνικός λαός έπρεπε να μάθει ότι το κυπριακό είναι βάρος για την Ελλάδα. Άλλο Ελλάδα, άλλο Κύπρος, ή όπως ήταν και παραμένει το επίσημο δόγμα: η Λευκωσία αποφασίζει, η Αθήνα συμπαρίσταται. Άλλωστε ένα από τα πιο ειδεχθή δείγματα της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος, όταν βρέθηκε στο υπουργείο εφοπλιστών στη δεκαετία του 1980, το είχε ξεκαθαρίσει με τη γνωστή χυδαιότητα που τον διέκρινε: "Αρκετά πληρώσαμε στην Κύπρο από την εποχή του Παπανδρέου του γέρου. Και ακόμα πληρώνουμε. Εμείς δεν οφείλουμε τίποτα στην Κύπρο. Για ότι έπαθε η Κύπρος, δεν φταίει η Ελλάδα... Και για να ακούγεται η Κύπρος πρέπει να σβήσουμε εμείς;" (2/2/1988)
Ήταν η εποχή του Νταβός, του mea culpa και του μνημονίου Παπούλια-Γιλμάζ της Βάρκιζας. Με βάση όλα αυτά και στο όνομα του Κυπριακού, η Τουρκία αφού πέτυχε να απαλειφθεί η έννοια του σεβασμού των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, που αφορά τον Εναέριο χώρο, την Αιγιαλίτιδα Ζώνη και την Υφαλοκρηπίδα. Πέτυχε την κατοχύρωση του δικαιώματος διεξαγωγής δικών της στρατιωτικών ασκήσεων και επιχειρήσεων “έρευνας και διάσωσης” στον διεθνή εναέριο και θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου χωρίς, να προσδιορίζονται τα όρια αυτού του χώρου, αφού η Τουρκία αρνήθηκε οποιαδήποτε σαφή δέσμευση για την αναγνώριση των ελληνικών συνόρων στο Αιγαίο .
Ο Γιλμάζ, μετά την επιστροφή του στην Άγκυρα αναφώνησε θριαμβευτικά: “Επιτέλους, βάλαμε νομικώς πόδι στο Αιγαίο”. Με τις συμφωνίες αυτές και στο όνομα του Κυπριακού, άνοιξε ο δρόμος για τα Ίμια, το γκριζάρισμα 3.000 και πλέον νησίδων και την κυριαρχία του τουρκικού πολεμικού ναυτικού στο Αιγαίο υπό το πρόσχημα στρατιωτικών ασκήσεων.
Έτσι ανατράπηκε ακόμη και σε επιχειρησιακό επίπεδο το δόγμα που ίσχυε από την εποχή των Βαλκανικών πολέμων, δηλαδή από την εποχή του ναυάρχου Κουντουριώτη: ο αποκλεισμός του πολεμικού ναυτικού της Τουρκίας στα στενά. Τώρα με τις ευλογίες των επίσημων κυβερνήσεων της χώρας, αλλά και του ΝΑΤΟ, το πολεμικό ναυτικό της Τουρκίας μπορεί να διεξάγει ευρύτατες στρατιωτικές ασκήσεις στο Αιγαίο για το πώς θα καταλάβει και θα ανακαταλάβει τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου έως και τις Κυκλάδες.
Στις 17/1/1989 ο αντιστράτηγος ε.α. Ανδρέας Σιαπκαράς και παλιός ιερολοχίτης με παρρησία και πατριωτισμό που είναι εξαιρετικά σπάνιος στους εν ενεργεία και εν αποστρατεία ανώτατους αξιωματικούς των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, διότι έχουν εμποτιστεί μέχρι το μεδούλι στον κομματικό πατριωτισμό, βγήκε δημοσίως και κατήγγειλε τη σοβαρότητα των παραχωρήσεων: “Αν η Ελλάς δεν αντιδράσει σθεναρώς υπεραμυνομένη της ακεραιότητάς της, τότε σημαίνει ότι Κυβέρνηση και Βουλή παραδίδουν την Ελλάδα στην Τουρκία.” Και χαρακτήρισε την όλη συμφωνία ως πολιτική Anschluss, δηλαδή προσάρτησης του Αιγαίου και της Κύπρου από την Τουρκία.
Οι εξελίξεις επιβεβαίωσαν με τον χειρότερο τρόπο τις προβλέψεις του Σιαπκαρά. Ο ενδοτισμός οδήγησε Ελλάδα και Κύπρο στα χειρότερα. Η Ελλάδα επίσημα πλέον τελεί υπό καθεστώς κατοχής. Δεν ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα ούτε καν στα σύνορά της. Επιχειρησιακά το Αιγαίο έχει παραδοθεί στο ΝΑΤΟ, στο τουρκικό πολεμικό ναυτικό για ασκήσεις και στην ΕΕ για τη διαχείριση των προσφύγων.
Από την άλλη οι ηγεσίες Ελλάδας και Κύπρου έχουν παντελώς ξεχάσει τα περί τουρκικής εισβολής και κατοχής. Έχουν ξεχάσει το προσφυγικό και τους αγνοούμενους. Κι έχουν αποδεχθεί μια πρωτοφανή για τα χρονικά ρατσιστική διαίρεση του πληθυσμού της Κύπρου με βάση την δια του αίματος συγγένεια ή καταγωγή, αλλά και το θρήσκευμα.
Στο όνομα της ομοσπονδίας πρέπει να αποδεχθούμε ότι μια χώρα σαν την Τουρκία, όποτε θεωρεί ότι κινδυνεύει μια δική της φυλετική μειονότητα σε γειτονικό κράτος, τότε είναι απολύτως νόμιμο να διεκδικεί κυριαρχικά δικαιώματα γι' αυτήν τη μειονότητα. Κι αν το γειτονικό κράτος αρνείται να τα αποδεχθεί, τότε εξ ορισμού αυτό σημαίνει καταπίεση της φυλετικής μειονότητας που δικαιολογεί απειλή πολέμου, ή και στρατιωτική επέμβαση.
Αυτό έχει αποδεχθεί η πολιτική ηγεσία Ελλάδας και Κύπρου ως προϋπόθεση για τη διαδικασία διασκέψεων όπως αυτή της Γενεύης. Κι όχι μόνο αυτό. Έχει αποδεχθεί και το αποικιοκρατικής έμπνευσης φυλετικό-ρατσιστικό διαχωρισμό του νησιού σε δυο κοινότητες. Με άλλα λόγια καταδικάζουν τους Κυπρίους να επιλέγουν εκπροσώπηση με βάση την εθνοφυλετική καταγωγή και το θρήσκευμα.
Μπορεί να φανταστεί κανείς τι πρόκειται να συμβεί σε πογκρόμ και διακρίσεις όσων άτυχων κατοικήσουν σε μια από τις δυο θεσμοποιημένες κοινότητες; Κάθε κοινότητα αναγκαστικά θα επιβάλλει νόμους διαχωρισμού με βάση τους οποίους ο αλλοεθνής που κατοικεί στην κοινότητα να μην έχει τα ίδια πολιτικά δικαιώματα. Κι αυτό ισοδυναμεί με καθεστώς απαρτχάιντ. Όπως, άλλωστε, το βλέπουμε να λειτουργεί άψογα στην πρώτη δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία που αποφασίστηκε μεταπολεμικά: την Παλαιστίνη.
Αλλά τι μας ενδιαφέρει. Η Κύπρος κείται μακράν!

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

ΕΠΑΜ Διάλεξη με τον Οικονομολόγο Δημήτρη Καζάκη . 8 Ιανουαρίου 2017

Ο Δ. Καζάκης στο radio1d gr - Τετάρτη, ‎5 ‎Ιανουαρίου ‎2017.

Μόνο με την εισαγωγή ενός "βασικού εισοδήματος" μπορεί να αρχίσει η ανάκαμψη.

Του Δημήτρη Καζάκη

"Δώστε σε όλους τους πολίτες ένα μέτριο, αλλά άνευ όρων εισόδημα, και αφήστε τους να συμπληρώνουν κατά βούληση με έσοδα από άλλες πηγές."1 Αυτή είναι η ιδέα του "βασικού εισοδήματος", η οποία κυκλοφορεί στα κείμενα και τις προτάσεις των πατέρων της οικονομικής επιστήμης και του ανθρωπισμού από τον 16ο αιώνα. Και συνεχίζει να απασχολεί στις μέρες μας μελετητές και κυβερνήσεις. Όλο και περισσότερο καθώς οι οικονομίες βουλιάζουν διαρκώς στη δύνη της παγκόσμιας ύφεσης.
Η ιδέα της πληρωμής σε όλους τους πολίτες ένός άνευ όρων ποσού χρημάτων ως "βασικό εισόδημα" προέρχεται κυρίως από την ανάγκη να καταπολεμηθούν οι εγγενείς αιτίες της κοινωνικής και εισοδηματικής ανισότητας, της φτώχειας και του λεγόμενου κοινωνικού αποκλεισμού για τις εργαζόμενες τάξεις. Βρήκε πολλές εφαρμογές και σήμερα συνιστά τον πυρήνα των προτάσεων όσων αντιπαρατίθενται στην αδιέξοδη και καταστροφική λογική των "ποσοτικών χαλαρώσεων", όπου δεκάδες τρισεκατομμύρια διοχετεύονται στις κεφαλαιαγορές από τις κεντρικές τράπεζες.
Από την 1η Ιανουαρίου του 2017, ένα πείραμα για το «βασικό εισόδημα» άρχισε επίσημα στη Φινλανδία. Η κεντροδεξιά κυβέρνηση της Φιλανδίας βλέποντας την οικονομία της χώρας για πρώτη φορά σε τέτοια χάλια με την ανεργία και την φτώχεια να καλπάζουν σε επίπεδα πρωτοφανή για τη χώρα και τον πληθυσμό της, αποφάσισε να εισάγει πειραματικά ένα σχήμα "βασικού εισοδήματος".
Το πείραμα αυτό προβλέπει να καταβάλλεται σε άνεργους πολίτες της Φιλανδίας το εγγυημένο μηνιαίο ποσό των €560, με σκοπό τη μείωση της φτώχειας και την ενίσχυση της απασχόλησης. Σύμφωνα με τον Όλι Kangas της φιλανδικής κυβερνητικής υπηρεσίας KELA, η οποία είναι υπεύθυνη για τις κοινωνικές παροχές της χώρας, στη διετή δοκιμαστική εφαρμογή του "βασικού εισοδήματος" σε 2.000 τυχαία επιλεγμένους πολίτες που άρχισε την πρώτη ημέρα του έτους, θα λαμβάνουν ένα εγγυημένο μηνιαίο εισόδημα, με κεφάλαια που θα συνεχίσουν να ρέουν ανεξάρτητα από το κατά πόσο οι συμμετέχοντες εργάζονται ή όχι.
Τα χρήματα αυτά του "βασικού εισοδήματος", τα οποία είναι εγγυημένα ανεξαρτήτως εισοδήματος, πλούτου ή κατάστασης απασχόλησης των δικαιούχων, είναι αρκετά κάτω από το μέσο εισόδημα του ιδιωτικού τομέα στη Φινλανδία το οποίο ανέρχεται σε € 3.500 το μήνα. Παρ' όλα αυτά οι κυβερνητικές υπηρεσίες θεωρούν ότι είναι ένα ικανό εισόδημα ώστε να αντιμετωπιστεί η ακραία υλική στέρηση και η εξαθλίωση.
Η ιδέα, τουλάχιστον στη θεωρία, είναι ότι ένα καθολικό εισόδημα προσφέρει στον εργαζόμενο μεγαλύτερη ασφάλεια, ιδίως όταν οι συνθήκες στην αγορά εργασίας δημιουργούν συνθήκες έντασης της ανεργίας και της υποαπασχόλησης. Το "βασικό εισόδημα" θα επιτρέψει στους ανέργους να μην αποδέχονται δουλειές του ποδαριού, ούτε απαράδεκτες συνθήκες και όρους εργασίας.
Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές της Φιλανδίας οι 2.000 τυχεροί συμμετέχοντες στη μελέτη επιλέχθηκαν τυχαία, αλλά έπρεπε να λαμβάνουν επίδομα ανεργίας, ή επιδότηση του εισοδήματος. Τα χρήματα που καταβάλλονται μέσω του προγράμματος δεν θα φορολογούνται. Ενώ τα επιλεγμένα πρόσωπα θα συνεχίσουν να λαμβάνουν τα €560, ακόμη και μετά την απόκτηση δουλειάς.
Αν λοιπόν η Φιλανδία πειραματίζεται με το "βασικό εισόδημα" επειδή θέλει να αντιμετωπίσει την ανεργία της, η οποία κινείται στα πρωτοφανή για τη χώρα επίπεδα του 8%, αλλά και τον κοινωνικό αποκλεισμό, τότε τι θα πρέπει να κάνει μια χώρα σαν την Ελλάδα; Σημειώνουμε ότι μόνο οι υποαπασχολούμενοι στην Ελλάδα είναι όσοι οι άνεργοι στη Φιλανδία.
Η ιδέα του "βασικού εισοδήματος" μπορεί να εφαρμοστεί και να φέρει εξαιρετικά αποτελέσματα μόνο υπό ορισμένες θεμελιώδεις προϋποθέσεις: (α) Τα χρήματα να μην είναι προϊόν κρατικού δανεισμού και μάλιστα από το εξωτερικό. (β) Να μην προέρχονται από φορολογικές επιδρομές στο κοινό εισόδημα. (γ) Να συνδεθούν οργανικά με την ανάπτυξη του κοινωνικού κράτους, της κοινωνικής ασφάλισης και της κοινωνικής πρόνοιας. Διαφορετικά το "βασικό εισόδημα" είναι δώρο, άδωρο.
Προσωπικά δεν πιστεύω πώς θα ευτυχίσει η εφαρμογή του "βασικού εισοδήματος" στη Φιλανδία. Πρώτα-πρώτα γιατί είναι εξαιρετικά μικρό το δείγμα δικαιούχων πολιτών ώστε να συναχθούν συμπεράσματα για ολόκληρη την οικονομία μέσα στη διετία. Δεύτερο, το ευρώ δημιουργεί τέτοιες πιέσεις υπερχρέωσης τόσο στον κρατικό, όσο και στον ιδιωτικό τομέα της Φιλανδίας, που δεν επιτρέπει εκτεταμένη εφαρμογή του μέτρου.
Για να εφαρμοσθεί με αποτελεσματικότητα το "βασικό εισόδημα" θα πρέπει είτε η οικονομία που το εισάγει να διαθέτει το δικό της νόμισμα, είτε να διαθέτει ιδιαίτερους πόρους που μπορούν να διατεθούν για τον σκοπό αυτό. Τέτοιο παράδειγμα ιδιαίτερων πόρων είναι η Αλάσκα, η οποία εφαρμόζει το "βασικό εισόδημα" για όλους τους πολίτες της.
To Alaska Permanent Fund είναι ένα κατοχυρωμένο στο Σύνταγμα της συγκεκριμένης Πολιτείας μόνιμο ταμείο το οποίο διοικείται από μια κρατική εταιρεία, την Alaska Permanent Fund Corporation (APFC), η οποία Ιδρύθηκε στην Αλάσκα το 1976. Το ταμείο αυτό διαχειρίζεται τα εισοδήματα της Πολιτείας από τα κοιτάσματα πετρελαίου και αποδίδει ετήσιο μέρισμα σε κάθε πολίτη της Αλάσκα. Αρκεί να είναι μόνιμος κάτοικος της Πολιτείας.
Στην Ελλάδα σήμερα το "βασικό εισόδημα" δεν είναι απλά αναγκαίο ως ένας στοιχειώδης μηχανισμός αναδιανομής και προστασίας της εργασίας από την εξαθλίωση. Είναι πολύ περισσότερο αναγκαίο για την επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας.
Στην Ελλάδα οι αμοιβές της εξαρτημένης εργασίας δεν κατόρθωναν να ισοφαρίσουν τις μέσες κοινωνικά απαιτητές ανάγκες δαπανών διαβίωσης, όπως αυτές εκφράζονται από το κονδύλι της τελικής κατανάλωσης των νοικοκυριών. Στο διάγραμμα που παραθέτουμε φαίνεται πόσο υπολείπεται η αμοιβή ανά μισθωτό έναντι της τελικής κατανάλωσης του νοικοκυριού ανά απασχολούμενο για την περίοδο 1995-2015.
Παρά το γεγονός ότι έως το 2005 παρατηρείται μια σχετική μείωση της ψαλίδας ανάμεσα στη μέση αμοιβή της εξαρτημένης εργασίας και την τελική κατανάλωση των νοικοκυριών ανά απασχολούμενο στο -20%, κατόπιν ακολουθεί ο Καιάδας. Ιδίως μετά την εφαρμογή των μνημονίων υπό την κατοχή των δανειστών. Η αμοιβή της εξαρτημένης εργασίας ανά μισθωτό σήμερα υπολείπεται της τελικής κατανάλωσης ανά απασχολούμενο σχεδόν κατά 40%!
Ενώ το μερίδιο στο ΑΕΠ των αμοιβών εξαρτημένης εργασίας έχει κατρακυλήσει στο 32% από το 36% που ήταν το 2009-2010. Την ίδια ώρα που η μισθωτή απασχόληση ξεπερνά το 66% της συνολικής απασχόλησης στην ελληνική οικονομία. Η χρεοκοπία αυτή του μισθωτού νοικοκυριού είναι οργανικό στοιχείο της συνολικής χρεοκοπίας που ζούμε σήμερα, αλλά και της τριτοκοσμικής φτωχοποίησης της μεγάλης πλειοψηφίας.
Αν δεν αντιστραφεί από το πρώτο εικοσιτετράωρο αυτή η εισοδηματική κατάρρευση του εργαζόμενου νοικοκυριού, δεν υπάρχει ελπίδα ανάκαμψης. Στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα δεν έχουμε περιθώρια να πειραματιστούμε. Χρειάζονται γενναίες αποφάσεις. Κι αυτές είναι μονόδρομος. Οφείλουμε από το πρώτο εικοσιτετράωρο να εισάγουμε ένα "βασικό εισόδημα" για όλα τα νοικοκυριά κάτω από το όριο φτώχειας. Χωρίς αυτό δεν έχει νόημα να μιλάμε για ανάκαμψη επ' ωφελεία των πολλών.
1. Van Parijs, Philippe: Basic Income: A simple and powerful idea for the twenty-first century, Politics & Society; 32:1 (2004), pp. 7-38.

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Βαρυσήμαντη Δήλωση του ΕΠΑΜ στους θεσμικούς; παράγοντες της Χώρας. Κλιμακούμενες πολιτικές πρωτοβουλίες!

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (ΕΠΑΜ) εν όψει των δραματικών εξελίξεων στο Κυπριακό ζήτημα ανέλαβε συγκεκριμένες κλιμακούμενες πολιτικές πρωτοβουλίες, με αρχή την επίδοση Δήλωσης σε όλους τους θεσμικούς παράγοντες της χώρας μας, στον Κύπριο πρέσβη και ξεχωριστά στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, με τις θέσεις του ως προς την επερχόμενη διάσκεψη της 12ης Ιανουαρίου 2017 στη Γενεύη, θέτοντας όλους προ των ευθυνών τους.
Η επιδοθείσα Δήλωση έχει ως ακολούθως:
ΠΡΟΣ:
τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας
κ. Προκόπη Παυλόπουλο
τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας
κ. Αλέξη Τσίπρα
τον Πρόεδρο της ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
κ. Νικόλαο Βούτση
- Κοινοποίηση προς:
κ. Κυριάκο Μητσοτάκη
Πρόεδρο Κ.Ο. ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
κ. Νικόλαο Μιχαλολιάκο
Πρόεδρο της Κ.Ο. ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ-ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ
κα Φώφη Γεννηματά
Πρόεδρο της Κ.Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ
κ. Δημήτρη Κουτσούμπα
Πρόεδρο της Κ.Ο. Κ.Κ.Ε.
κ. Παναγιώτη Καμμένο
Πρόεδρο της Κ.Ο. ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
και Υπουργό ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ
κ. Σταύρο Θεοδωράκη
Πρόεδρο της Κ.Ο. “ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ”
κ. Βασίλη Λεβέντη
Πρόεδρο της Κ.Ο. ΕΝΩΣΗΣ ΚΕΝΤΡΩΩΝ
- Κοινοποίηση προς:
τον πρέσβυ της Κυπριακής Δημοκρατίας
κ. Κυριάκο Κενεβέζο
Θέμα: Δήλωση του Ε.ΠΑ.Μ. για την επερχόμενη διάσκεψη της 12ης Ιανουαρίου στη Γενεύη για το Κυπριακό.
Οι εξελίξεις στο Κυπριακό προσλαμβάνουν πλέον επικίνδυνες διαστάσεις και οι ευθύνες που επωμίζεται συνολικά το πολιτικό σύστημα της χώρας μας για τους δρομολογούμενους χειρισμούς, είναι κορυφαίες. Η όλη διαδικασία που ακολουθείται για την αντιμετώπιση του Κυπριακού είναι εκτός των προβλεπόμενων του διεθνούς δικαίου και παραμένει εγκλωβισμένη απόλυτα σε μια αποικιοκρατική προσέγγιση της Κύπρου.
Το Κυπριακό υφίσταται αποκλειστικά και μόνο ως ζήτημα στρατιωτικής εισβολής και κατοχής μέρους της εδαφικής επικράτειας ενός ανεξάρτητου κράτους, μέλους του ΟΗΕ, από την Τουρκία. Επομένως το μόνο ζήτημα που υφίσταται για τη διεθνή κοινότητα και τον ΟΗΕ, ως Κυπριακό πρόβλημα, είναι η ανατροπή του καθεστώτος κατοχής της εδαφικής επικράτειας της Κύπρου και η άμεση, άνευ όρων, αποχώρηση όλων των στρατιωτικών δυνάμεων της Τουρκίας, ως αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση για την πραγματοποίηση όποιας διεθνούς συμφωνίας, με σκοπό την πλήρη αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας του κράτους της Κύπρου, καθώς και του ενιαίου και αδιαίρετου της Κυπριακής Δημοκρατίας για όλους τους πολίτες της ανεξάρτητα εθνοτικής, θρησκευτικής ή άλλης διαφοράς.
Τόσο ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, όσο και οι πολιτικές ηγεσίες των χωρών που εμφανίζονται ως ενδιαφερόμενα μέρη για την αντιμετώπιση του Κυπριακού, δεν πρέπει να ξεχνούν τα εξής θεμελιώδη, επειδή:
1ο“Εχει ουσιαστική σημασία να προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα από ένα καθεστώς δικαίου, ώστε ο άνθρωπος να μην αναγκάζεται να προσφεύγει, ως έσχατο καταφύγιο, στην εξέγερση κατά της τυραννίας και της καταπίεσης," όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στο προοίμιό της η Οικουμενική Διακήρυξη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.
2ο. "Όλοι οι λαοί έχουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Δυνάμει του εν λόγω δικαιώματος καθορίζουν ελεύθερα το πολιτικό τους καθεστώς και επιδιώκουν ελεύθερα την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική τους ανάπτυξη" σύμφωνα με το άρθρο 1 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα.
3o. "Η υποταγή των λαών σε ξένη υποτέλεια, κυριαρχία και εκμετάλλευση αποτελεί άρνηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου, είναι αντίθετη προς τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και αποτελεί εμπόδιο για την προώθηση της παγκόσμιας ειρήνης και της συνεργασίας. Όλοι οι λαοί έχουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. δυνάμει του εν λόγω δικαιώματος καθορίζουν ελεύθερα το πολιτικό τους καθεστώς και επιδιώκουν ελεύθερα την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική τους ανάπτυξη. Η ανεπάρκεια της πολιτικής οικονομικής, κοινωνικής ή εκπαιδευτικής προετοιμασίας δεν πρέπει να χρησιμεύσει ως πρόσχημα για την καθυστέρηση της ανεξαρτησίας," όπως αναφέρουν τα άρθρα 1, 2 και 3 της Διακήρυξης για τη χορήγηση Ανεξαρτησίας σε Χώρες και Λαούς υπό καθεστώς Αποικίας.
4ο. "Όλοι οι λαοί έχουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Δυνάμει του εν λόγω δικαιώματος καθορίζουν ελεύθερα το πολιτικό τους καθεστώς και ελεύθερα επιδιώκουν την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική τους ανάπτυξη. Λαμβάνοντας υπόψη την ιδιαίτερη κατάσταση των λαών υπό αποικιακή ή άλλης μορφής ξένη κυριαρχία ή ξένη κατοχή, η Παγκόσμια Διάσκεψη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου αναγνωρίζει το δικαίωμα των λαών να προβούν σε οποιαδήποτε νόμιμη ενέργεια, σύμφωνα με το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, για να πραγματοποιήσουν το αναφαίρετο δικαίωμα της αυτοδιάθεσής τους. Η Παγκόσμια Διάσκεψη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου θεωρεί την άρνηση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης ως παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και υπογραμμίζει τη σημασία της αποτελεσματικής άσκησης του δικαιώματος αυτού. Σύμφωνα με τη Διακήρυξη των Αρχών του Διεθνούς Δικαίου περί φιλικών σχέσεων και της συνεργασίας μεταξύ των κρατών σύμφωνα με το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, αυτό δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως έγκριση ή ενθάρρυνση σε οποιαδήποτε ενέργεια που θα διαμελίσει, θα βλάψει, εν όλω ή εν μέρει, την εδαφική ακεραιότητα ή την πολιτική ενότητα των κυρίαρχων και ανεξάρτητων κρατών σύμφωνα με την αρχή των ίσων δικαιωμάτων και της αυτοδιάθεσης των λαών και, συνεπώς, από μια κυβέρνηση που εκπροσωπεί το σύνολο του λαού που ανήκει στο έδαφος, χωρίς καμία απολύτως διάκριση" όπως σαφώς αναφέρει το άρθρο 2 της Δήλωσης της Βιέννης που εγκρίθηκε από την Παγκόσμια Διάσκεψη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου στις 25 Ιουνίου 1993.
Η Κύπρος υπήρξε αποικία της Βρετανίας στην οποία δεν επετράπη ποτέ να ασκήσει ελεύθερα και ανεμπόδιστα το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Η επιβολή στην Κύπρο ενός καθεστώτος προτεκτοράτου υπό την εγγύηση προστάτιδων δυνάμεων, παραβίασε κάθε έννοια πρωτογενούς διεθνούς δικαίου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων μεταπολεμικά. Έδωσε επίσης το πρόσχημα στην εισβολή και κατοχή από την Τουρκία περίπου του 1/3 του εδάφους της Κυπριακής δημοκρατίας.
43 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή δεν μπορεί η Κύπρος να συνεχίζει να αντιμετωπίζεται με όρους δικαίου της αποικιοκρατίας. Δεν μπορεί να θεωρείται ως τετελεσμένο η στρατιωτική εισβολή και κατοχή ανεξάρτητου κράτους μέλους του ΟΗΕ. Καμιά δύναμη, όπως η Τουρκία, που ασκεί κατοχή σε εδαφική επικράτεια άλλου κράτους, χωρίς ούτε καν να έχει τηρήσει τους κανόνες δικαίου του πολέμου, αλλά και της κατοχής σύμφωνα με τη Συνθήκη της Γενεύης του 1949, δεν μπορεί να θέτει αιτήματα, όρους και απαιτήσεις.
Είναι επίσης αδιανόητο να αναγνωρίζονται "ιστορικά δικαιώματα" σε κατακτητές και αποικιοκράτες πάνω στη διευθέτηση του Κυπριακού. Μόνον ο λαός της Κύπρου έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να καθορίσει ελεύθερα και χωρίς εξωτερικές πιέσεις, τετελεσμένα ή δεσμεύσεις -πέραν αυτές του διεθνούς δικαίου- το εσωτερικό καθεστώς της χώρας του, την οικονομική, κοινωνική και πολιτική ανάπτυξή του.
Κάθε άλλη προσπάθεια να διαμορφωθεί το εσωτερικό καθεστώς και τα σύνορα της Κύπρου στο εξωτερικό στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ανάμεσα σε ξένες δυνάμεις ερήμην του Κυπριακού λαού, συνιστά βάναυση προσβολή του πυρήνα του σύγχρονου δικαίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και γι' αυτή την βάναυση προσβολή είναι υπόλογες όλες οι πολιτικές ηγεσίες που προωθούν τέτοιες διαδικασίες για το Κυπριακό. Συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών ηγεσιών της Ελλάδας και της Κύπρου.
Υπόλογες όχι μόνο πολιτικά απέναντι στους λαούς τους, αλλά και ποινικά για την κατάφωρη παραβίαση του πυρήνα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Κυπρίων.
Το Ε.ΠΑ.Μ. εκφράζει την έντονη ανησυχία του για την επικείμενη, διεθνή, διάσκεψη της Γενεύης για το κυπριακό που προγραμματίζεται, ως και την απαίτηση να προηγηθεί διμερής συνάντηση στη Γενεύη μεταξύ του πρωθυπουργού της Ελλάδος και του πρόεδρου της Τουρκίας. Το Ε.ΠΑ.Μ. ξεκαθαρίζει πώς η εν λόγω διαδικασία συνιστά παραβίαση των βασικών αρχών και διατάξεων του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και διαιωνίζει το δίκαιο της αποικιοκρατίας και των πολεμικών τετελεσμένων σε βάρος της Κύπρου και των Κυπρίων, ανοίγοντας, ταυτόχρονα, το δρόμο για την αναθεώρηση των συνόρων με τη βία, ή, με την απειλή χρήσης βίας.
Μπροστά σε αυτήν την καινούργια και άκρως επικίνδυνη εξέλιξη που μας εμπλέκει σε πρωτοφανείς τυχοδιωκτικούς και απρόβλεπτους κλυδωνισμούς, το Ε.ΠΑ.Μ. συναισθανόμενο το μέγεθος της εθνικής του ευθύνης:
α) Καταγγέλλει τα επικίνδυνα παιχνίδια που παίζονται πίσω από την πλάτη και ερήμην των λαών σε σκοτεινούς διαδρόμους της διπλωματίας των μεγάλων δυνάμεων.
β) Καταγγέλλει το ύποπτο, επικίνδυνο και βεβιασμένο της επανέναρξης των διαπραγματεύσεων στη Γενεύη, σε μία καταστρεπτική πενταμερή διάσκεψη, με την Κυπριακή Δημοκρατία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ως ελληνοκυπριακή κοινότητα(!)
γ) Καταγγέλλει τη μεθοδευόμενη ακύρωση της υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη μετατροπή της Κύπρου σε ένα διαμελισμένο κράτος υπό ξένη κηδεμονία.
Kαι προειδοποιεί όλες τις πλευρές ότι έχουν στο ακέραιο τόσο την πολιτική, όσο και την ποινική ευθύνη που προκύπτει από την κατάφωρη παραβίαση των θεμελιωδών δικαιωμάτων ενός λαού σαν αυτόν της Κύπρου. Το Ε.ΠΑ.Μ. δεν πρόκειται να αποδεχθεί κανενός είδους "λύση" του Κυπριακού στη λογική της αποικιοκρατίας και των τετελεσμένων της Τουρκίας. Θα συνεχίσει να μάχεται για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του Κυπριακού λαού, χωρίς ξένες κατοχές, στρατεύματα, προστάτιδες δυνάμεις και κηδεμονία.
Καλούμε ιδιαίτερα τις πολιτικές ηγεσίες και τα κόμματα σε Ελλάδα και Κύπρο να αναλογισθούν τις ευθύνες τους απέναντι στους λαούς τους, να μην συμμετάσχουν στην προγραμματισμένη Διάσκεψη και να ανακόψουν τις όποιες δρομολογημένες διαδικασίες.
Το Ε.ΠΑ.Μ. διαμηνύει προς κάθε κατεύθυνση, ότι θα υπερασπίζεται το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών και την υποχρέωσή τους να το διεκδικήσουν έναντι όσων το επιβουλεύονται.
Αθήνα, 4 Ιανουαρίου 2017
Για το ΕΝΙΑΙΟ ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ( Ε.ΠΑ.Μ.)
Δημήτρης Καζάκης
Γενικός Γραμματέας

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

Τι υποσχέθηκε η κυβέρνηση για να ανοίξει ξανά η συζήτηση για το χρέος;

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ  ΚΑΖΑΚΗ

Τελικά η όλη φασαρία έγινε μόνο και μόνο για να ομολογήσει η κυβέρνηση ότι ο περίφημος μηχανισμός του δημοσιονομικού κόφτη δεν αφορά μόνο τις ποικίλες τακτικές δαπάνες του προϋπολογισμού, αλλά και τις δαπάνες για τις συντάξεις. Θυμάστε που η κυβέρνηση ορκιζόταν ότι ο κόφτης δεν αφορά τις δαπάνες για υγεία, παιδεία και συντάξεις. Ξεχάστε τα. Όλα αυτά last year.
Η κυβέρνηση έστησε ένα ολόκληρο παιχνίδι με τους συνταξιούχους, το περίφημο επίδομα εξαθλίωσης το οποίο ονόμασε "13η σύνταξη", μόνο και μόνο για να αποκαλύψει αυτό που θα ισχύει από το 2017. Ο κόφτης θα λειτουργεί για όλες τις δαπάνες του κράτους, συμπεριλαμβανομένων και των συντάξεων. Όχι μόνο των τρεχουσών, αλλά και των παρελθουσών.

Από πού προκύπτει αυτό; Από την επιστολή Τσακαλώτου. Δείτε τι λέει η επίμαχη περικοπή: "Οι ελληνικές αρχές παραμένουν πλήρως δεσμευμένες να συνεχίσει τη συμφωνηθείσα δημοσιονομική πορεία που βασίζεται σε πρωτογενές πλεόνασμα με στόχους 0,5, 1,75 και 3,5% του ΑΕΠ το 2016, 2017 και 2018 αντίστοιχα. Οι ελληνικές αρχές θα ενεργοποιήσουν τον έκτακτο δημοσιονομικό μηχανισμό, όπως τέθηκε σε εφαρμογή στο πλαίσιο της πρώτης αξιολόγησης, όπως προβλέπεται στο Νόμο 4389/16, σε περίπτωση που τα στοιχεία εκτέλεσης επικυρωμένα από την Eurostat δείχνουν ότι οι συμφωνηθέντες στόχοι δεν επιτεύχθηκαν. Ειδικότερα, σε περίπτωση που η εκτέλεση του προϋπολογισμού για το 2016 δεν πληροί το συμφωνημένο στόχο, το οποίο θεωρούμε εξαιρετικά απίθανο, οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να αναλάβουν αντισταθμιστικά μέτρα στον τομέα των δαπανών για συντάξεις, για να καλυφθεί η διαφορά μεταξύ του αποτελέσματος και του δημοσιονομικού στόχου για το 2016."
Το πρώτο που ξεκαθαρίζει είναι ότι το επίδομα, ή φιλοδώρημα φιλανθρωπίας, που δόθηκε στους μισούς περίπου συνταξιούχους, έγινε ως άλλοθι για την λειτουργία του έκτακτου δημοσιονομικού μηχανισμού, δηλαδή του κόφτη, ακόμη και για τις συντάξεις. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η κυβέρνηση δέχεται ότι σε περίπτωση που δεν επιτυγχάνεται ο στόχος, θα προχωρήσει ακόμη και σε "αντισταθμιστικά μέτρα στον τομέα των δαπανών για συντάξεις". Τι θα κάνει δηλαδή; Όχι μόνο θα προχωρήσει σε περικοπές των συντάξεων που προβλέπονται ήδη στον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά θα φροντίσει να πάρει πίσω ακόμη και το επίδομα που έδωσε.
Τελικά να δείτε ότι το επίδομα όχι μόνο θα το πληρώσουν διπλά και τρίδιπλα όσοι το πήραν, αλλά και όσοι από τους συνταξιούχους δεν κρίθηκαν τόσο "χαμηλοσυνταξιούχοι" για να το πάρουν. Αυτό δεν γίνεται για πρώτη φορά. Ας θυμηθούμε την αναδρομική επιστροφή του έκτακτου επιδόματος αλληλεγγύης, απ' όσους συνταξιούχους οι δανειστές έκριναν ότι δεν έπρεπε να το πάρουν. Άλλη μια κατάκτηση του success story της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.
Η πράξη της κυβέρνησης απέδειξε πόσο χαμηλά έχει πέσει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Μπορεί τώρα να ωρύεται η ΝΔ για εξευτελισμό της κυβέρνησης, αλλά κι αυτή έκανε ακριβώς τα ίδια. Όσο για το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ και τη ΧΑ τι να πει κανείς; Πήγαν και ψήφισαν την εικονική παροχή της κυβέρνησης για να την διευκολύνουν στην προσπάθεια εξαπάτησης των συνταξιούχων και μη, ενώ τώρα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους με όλη την υποκρισία που τους διακρίνει. Δεν μπορούν να κρύψουν πόσο ταυτίζονται όλοι τους στον τρόπο αντιμετώπισης των συνταξιούχων και γενικά των εργαζομένων.
Κι όλα αυτά γιατί; Διότι, έτσι μας λένε, θα επανεκκινήσει η συζήτηση για τον περιορισμό του χρέους. Μας το είπε δια του twitter ο Γερούν Ντάισελμπλουμ.
Ποιά είναι αυτά τα περίφημα μέτρα ανακούφισης του χρέους; Στην ουσία πρόκειται για μια νέα επιμήκυνση των δανείων του μηχανισμού στήριξης.
Όλοι τους όμως θέλουν να ξεχνάνε ότι η Ελλάδα βρίσκεται ήδη σε περίοδο μορατόριουμ πληρωμής των δανείων του μηχανισμού στήριξης. Πιο συγκεκριμένα μέσα στο 2017, πέρα από την ετήσια αναχρηματοδότηση του βραχυχρόνιου δανεισμού της κυβέρνησης - η οποία έχει ξεφύγει από κάθε όριο ξεπερνώντας τα 550 δις ευρώ - το ελληνικό κράτος καλείται να πληρώσει μόνο ΔΝΤ και τα ομόλογα της ΕΚΤ, που εξαιρέθηκαν από το PSI του 2012. Το ίδιο και το 2018, που τελειώνει το χρηματοδοτικό πρόγραμμα του ESM.
Η εξυπηρέτηση των δανείων του μηχανισμού, ξεκινά από τον Ιούνιο του 2020 με τα διακρατικά δάνεια από τις χώρες της ευρωζώνης ύψους 53 δις ευρώ. Ενώ τον Φεβρουάριο του 2023 και κατόπιν θα ξεκινήσουν επίσης και οι πληρωμές των δανείων EFSF/ESM.
Τι νόημα έχει λοιπόν η νέα επιμήκυνση, η οποία θα αφορά τα δάνεια του EFSF/ESM που θα αρχίσει το ελληνικό κράτος να εξυπηρετεί από το 2023 και μετά; Και μέχρι τότε τι γίνεται; Η απάτη θα συνεχίζεται μέχρις ότου ο ελληνικός λαός σταθεί στο ύψος του, αποφασίσει επιτέλους να ξεφορτωθεί το καθεστώς κατοχής της πατρίδας του, ξαποστείλει τους δοσίλογους απατεώνες που τον κυβερνάνε και επιβάλει την καταγγελία του χρέους με βάση τα διεθνώς νόμιμα.