Επειδή ….! του Κώστα Γιαννιώτη*

 

Με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στη Αργεντινή, ξαναφούντωσε ένα θέμα που απασχολεί βασανιστικά την ελληνική κοινωνία εδώ και δυο περίπου χρόνια.

Τι γίνεται, τι συμβαίνει με τον ελληνικό λαό; Κιότεψε; Απόκτησε νοοτροπία ραγιά;

Πριν από κάμποσα χρόνια, ο λαός της Αργεντινής, ένας λαός απελπισμένος, εξεγερμένος έκαιγε τυφλά, άρπαζε, λεηλατούσε, λήστευε και σκότωνε, φτύνοντας μίσος και κατάρες. Πριν λίγες μέρες ο ίδιος λαός ξεχυνόταν κατά χιλιάδες στους δρόμους, πανηγυρίζοντας, περήφανος για την πατρίδα του και τη στάση των κυβερνώντων.

Κυρίαρχο σύνθημα του τεράστιου πλήθους ήταν το ….«Έχουμε πατρίδα και όχι αποικία»! και κυρίαρχο συναίσθημα την εθνική περηφάνια!

Δυο χρονολογίες διαφορετικές, δυο καταστάσεις διαφορετικές, δυο κόσμοι διαφορετικοί! Πριν από κάμποσα χρόνια ο ίδιος αυτός λαός έκαιγε και λεηλατούσε την ‘’πατρίδα’’ των ξεπουλημένων κυβερνητών του και της ολιγαρχίας του τόπου του.

Σήμερα, μέσα σε ένα αυθόρμητο - και όχι προκατασκευασμένο ξέσπασμα - ζητωκραύγαζε τραγουδούσε και επευφημούσε την πατρίδα. Τη δική του πατρίδα!

Ήταν αρκετή μια σπίθα πατριωτικής στάσης των κυβερνώντων της Αργεντινής, για να αφυπνίσει το πατριωτικό συναίσθημα ενός ολόκληρου λαού, που περίμενε καρτερικά την ώρα που ……. «άργειε να` λθει».

Σε τέτοιες καταστάσεις – σαν της Αργεντινής ή τη δική μας – ο πόνος που είναι κρυμμένος μέσα στην κακοφορμισμένη πληγή του κάθε λαού, περιμένει το άνοιγμα μιας χαραμάδας για να ξεπεταχτεί. Και τότε ή το πύον θα ξεπεταχτεί πάνω σ` όλα, βρωμίζοντας τα πάντα, ή θα φέρει, σαν βουητό, τον αναστεναγμό της λύτρωσης.

Παραφράζοντας μια, γνωστή σε όλους, ρήση του Αβ. Λίνκολν θα τολμούσα να πω ότι ….«Μπορεί να υποτάξεις για πολύ καιρό ένα μικρό κομμάτι ενός λαού. Μπορείς να υποτάξεις για λίγο καιρό ένα μεγάλο κομμάτι ενός λαού. Δεν μπορείς όμως ποτέ να υποτάξεις για πάντα έναν ολόκληρο λαό.»

Η χώρα του ‘’success story’’ και της ‘’ανάπτυξης’’

Θεωρώντας κατάλληλη τη στιγμή και χρυσή την ευκαιρία του γεγονότος της ‘’πτώχευσης’’ της Αργεντινής, τα Σαμαροβενιζέλια βγήκαν στην πιάτσα και τις ρούγες των Μεγκαλοκάναλων του γκαιμπελισμού και ‘’κλαίνε’’ για την τύχη της Αργεντινής, μοστράροντας, σε αντιδιαστολή, τις δικές τους ‘’επιτυχημένες’’ επιλογές.

Αν πράγματι είναι έτσι γιατί δεν καλούν τους ‘’ευτυχείς’’ και ‘’περήφανους’’ Έλληνες – οπαδούς των επιλογών τους – σε μια δημόσια έστω και προκάτ – υποστήριξη των δικών τους ‘’επιτυχιών’’, των ‘’success stories’’ τους και της ‘’αρχόμενης ανάπτυξης’’ που διαδραματίζονται στο δικό τους ελλαδιστάν;

Ας δοκιμάσουν τα ελληνόφωνα ανδρείκελα την απήχηση του δικού τους ‘’πατριωτισμού’’. Γιατί δεν το κάνουν;

Δεν το κάνουν γιατί, μπορεί να είναι ό, τι χειρότερο έχει γεννήσει αυτός ο τόπος αλλά …..αφελείς δεν είναι. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι θα μετρήσουν στις απουσίες ακόμα και δικούς τους βουλευτές. (Αυτούς τους γνωστούς προσκυνητάδες των κατακτητών που βγαίνουν στο φως της μέρας πριν τη νέα δόση τους, για να σκούξουν …… ολίγη ‘’αντίθεση’’, και ολίγη ‘’διαφοροποίηση’’, και να ξαναχωθούν σαν ασπάλακες στις σκοτεινές τρύπες της υποταγής και των ‘’ναι’’ στις διαταγές των κατακτητών). ;  Έ !  Ούτε αυτούς δε θα βρουν στους παρόντες.

Δεν το κάνουν γιατί ξέρουν καλά ότι η δική τους ‘’πατρίδα’’- για την οποία κόπτονται – δεν έχει καμιά σχέση με την ΠΑΤΡΙΔΑ του λαού.

Γιατί ‘’πατρίδα’’ δική τους έχουν τις τράπεζες, τους ντόπιους και ξένους χρηματιστές τοκογλύφους, τις Βρυξέλες και το Βερολίνο.

Γιατί ΠΑΤΡΙΔΑ του κάθε απλού Έλληνα είναι το βιος του, τα παιδιά του, το ‘’κεραμίδι’’ του και η αυλή του, η πεζούλα του, τα κορφοβούνια και οι ακρογιαλιές του, το γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσάς του. Και, αργά και βασανιστικά, αλλά σταθερά, άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι όλα αυτά τα έχουν βάλει στο μάτι τα όρνεα, οι κατακτητές.

Σαμαροβενιζέλοι, ελιές, ποτάμια, χείμαρροι, φραγκοσυκιές και άλλα είδη της χλωρίδας και πανίδας του τόπου μας, παλεύουν – στο πλευρό πάντα των κατακτητών – να ποδηγετήσουν το λαό, οδηγώντας τον να συναινέσει στον αυτοαφανισμό του, στον αυτοχειριασμό του.

Η πολύφερνος νύφη ….  ο ΣΥΡΙΖΑ ;

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος πως …. ‘’Εντάξει, είναι εγνωσμένο το ποιόν του ρόλου και της αποστολής των προηγούμενων. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως, κάλλιστα, θα μπορούσε να αποτολμήσει κάτι τέτοιο και μάλιστα με επιτυχία.’’

Λαμπρά! Γιατί δεν το κάνει; Πρώτο κόμμα είναι, πλέον,  ο ΣΥΡΙΖΑ!  

Δεν μπορεί να το κάνει επειδή δυστυχώς, για τον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ, έχει την ίδια, με τους προηγούμενους, αδυναμία να κινητοποιήσει το λαό, σε στήριξη των θέσεών του.

Τη μεγάλη και ιστορική ευκαιρία – αν ήθελε - την είχε στα χέρια του. Την κλώτσησε όμως.

Γιατί ;

Απλούστατα γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα έπρεπε να κάνει σημαία του αγώνα του τη θέληση και τις προσδοκίες του λαού. Ήθελε πράγματι κάτι τέτοιο; Η πορεία του απέδειξε πως όχι!

Επέλεξε το δρόμο της ……  ‘’κοινοβουλευτικής νομιμότητας’’ μέσα στα οριοθετημένα πλαίσια που του καθόρισε το σύστημα μέσω τού, δήθεν συνταγματικού, τόξου.

Επέλεξε την αποδοχή του από το σύστημα, αντί να σμίξει με τα προβλήματα του λαού και να γίνει ένα μαζί του, και να αφήσει ακάλυπτο ηθικά, νομικά και συνταγματικά το κοινοβουλευτικό συνονθύλευμα.

Να γιατί, ούτε η πολύφερνη νύφη της περιβόητης Αριστεράς μπορεί να κάνει έκκληση λαϊκής δημόσιας υποστήριξης των θέσεών της. Γιατί οι ηγέτες της γνωρίζουν καλά ότι ο κόσμος μπορεί να τους δίνει την ψήφο του, με την αμυδρή ελπίδα μιας κάποιας άμεσης ανάσας από το Γολγοθά που βιώνει, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να τον συνεγείρει, να τον ενθουσιάσει, να του δώσει θάρρος και ελπίδα για τις παραπέρα εξελίξεις και να τον βγάλει στο δρόμο. Αντίθετα! Αυτό ακριβώς που μοιάζει με προσωρινή διέξοδο για την κοινωνία, το διαισθάνεται ότι είναι και η τροχοπέδη της.

Γιατί μπορεί ο πόνος, η δυστυχία και η εξαθλίωση να κρατούν ακόμα το λαό καθηλωμένο και αδρανή, αλλά φαίνεται πως το ένστικτό του παραμένει ακόμα ζωντανό και διαβλέπει την ….προσωρινότητα της ‘’ανάσας’’ των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ.

Και τον κάνει να πισωπατάει. Αυτό το ένστικτο όμως αναδεύει οργισμένο κάτω από τις βαριές πλάκες της σκλαβιάς, του εκφοβισμού και της καταπίεσης. Κι αυτό, σε ένα μεγάλο βαθμό, είναι και το παρήγορο, η ελπίδα για τις παραπέρα εξελίξεις.

Ναι μεν μπορεί οι πομπώδεις φράσεις, οι φιλολαϊκές κορόνες και οι αντικαπιταλιστικές φανφάρες, γαρνιρισμένες με σοσιαλιστικές νοστιμιές, να είναι ικανές να οδηγήσουν την κοινωνία στην αναζήτηση μιας άμεσης και προσωρινής ‘’ανακούφισης’’ από τα δεινά των δωσιλογικών κυβερνήσεων και να σπρώχνουν τους ….προύχοντες της Αριστεράς σε έναν ιδιότυπο κομματικό ναρκισσισμό, σε μια πολιτική υπεροψία και οίηση, αλλά δεν είναι η ικανή συνθήκη που θα ξεγελάσει αυτό, το ελπιδοφόρα ζωντανό, λαϊκό ένστικτο, αυτό που ….οσμίζεται το στημένο και προσωρινό της λύσης που του προσφέρουν.

Δεν είναι ικανοί οι ηγέτες της πολύφερνης νύφης της Αριστεράς να εγείρουν το πατριωτικό συναίσθημα του λαού, που ξεχωρίζει, έστω και ασυνείδητα για την ώρα, μέσα από τον κυκεώνα του βερμπαλισμού, το ψέμα και τη φενάκη στην οποία θέλουν να τον οδηγήσουν.

Αυτό το αντιλαμβάνεται ο λαός - έστω και θολά, έστω και ασυνείδητα – γιατί ενώ ο ίδιος ζει σε μια χώρα λεηλατημένη ήδη, από εχθρούς του κατακτητές, ακούει την Αριστερά να αποδοκιμάζει ή και να λοιδορεί όσους μιλούν για κατοχή.

Διαβλέπει ο λαός, σοφά, ότι η ……. «σωτηρία της Ευρώπης»  όπως και η «σωτηρία του ΕΥΡΩ» (του …. Εθνικού νομίσματος ( ! ) του κ. Τσίπρα) μπορεί να αποτελούν στόχο και όραμα του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όχι μόνο δεν ταυτίζονται με τη δική του σωτηρία, αλλά αντιθέτως, είναι δρόμοι που οδηγούν στο βάθεμα του πόνου και της δυστυχίας του, στον τελικό του αφανισμό. Έχει μάθει αυτός ο λαός, από την καθημερινή του εμπειρία, ότι …… ‘’ου δύνασαι δυσί κυρίοις δουλεύειν’’. Δεν μπορείς να υπηρετείς δυο αφεντικά ταυτόχρονα, και μάλιστα, αφεντικά με αντικρουόμενα συμφέροντα.

Εν προκειμένω, ψυχανεμίζεται ότι αν δεν μπορείς να κόψεις δικό σου νόμισμα και να το διαχειριστείς όπως εσύ θέλεις, ανάλογα με τις ανάγκες σου, αλλά αναγκάζεσαι να χρησιμοποιείς ξένο νόμισμα, που το αγοράζεις – και μάλιστα πανάκριβα – ονομάζοντάς το ‘’δανεισμό’’, τότε είσαι εκτεθειμένος σε κάθε είδους εκβιασμούς, απαιτήσεις και τραμπουκισμούς των ‘’δανειστών’’ σου. Πόσο μάλλον όταν τους θεωρείς και ….εταίρους σου.

Γιατί και πώς λοιπόν να βγει στους δρόμους αυτός ο λαός; Να πανηγυρίσει για ποιο πράγμα και να στηρίξει τι; Την αποδοχή του ελεεινού και εγκληματικού χρέους εκ μέρους των Δραγασάκηδων, Σταθάκηδων και λοιπών φωστήρων-συμβούλων του κ. Τσίπρα; Όλων αυτών που τις έννοιες της πατρίδας, της σημαίας, της εθνικής περηφάνιας και αξιοπρέπειας τις θεωρούν ξεπερασμένες, κενές περιεχομένου, και τις κάνουν δώρο στους πατριδοκάπηλους της Χ.Α. ; Όλων αυτών που χασκογελούν όταν ακούνε για την ανάγκη στήριξης εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα;

Τον υποτιμούν και τον περιπαίζουν αυτό το λαό. Τον αποπροσανατολίζουν με χιλιάδες τρόπους για να φράξουν το δρόμο ή να καθυστερήσουν την ώρα της εξέγερσής του.

Παραβλέπουν όμως το ‘’τρίτο μάτι, το πίσω από την πλάτη’’ του ‘’Λιόντα του ληστή’’. Το ένστικτο αυτού του λαού. Που είτε το θέλουν είτε όχι, κάποια στιγμή θα γίνει γνώση, συνείδηση και απόφαση.

Ας κλαψουρίζουν όσοι θέλουν και όσο θέλουν για το κατάντημα, δήθεν, αυτού του λαού. Αυτό κάνουν οι παραιτημένοι. Αυτοί που πάντα ….‘’από τους άλλους ζητούν παλικαριά ενώ οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά’’. Αν δεν τον εμπιστεύονται αυτόν το λαό, ας χωθούν στη γωνιά τους γονατιστοί κι ας σιωπήσουν αναμένοντας το μοιραίο.

Ας μην ψάχνουν για άλλοθι της δικής τους παραίτησης, βρίζοντας το λαό σαν ‘’ραγιά’’. Φτύνουν ψηλά και πέφτει στα δικά τους μούτρα.    

Ακόμα και στα σπάργανα αν βρίσκεται το σπέρμα της εξέγερσης και της απελευθέρωσης, εκεί θα `πρεπε να βρίσκονται. Αυτό το ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας να ατενίζουν, να ποτίζουν, να εξυμνούν και να βοηθούν, κατά το μέτρο των δυνατοτήτων τους, να μετουσιωθεί το ενστικτώδες και υποσυνείδητο σε πείρα, γνώση και συνειδητή πράξη αξιοπρέπειας και πατριωτισμού.

Επειδή και ο μόνος να είχα μείνει που θα είχε λεύτερη φωνή, θα αρνιόμουν να χρεώσω, συλλήβδην, έναν ολόκληρο λαό σαν ραγιά, γιατί είμαι κομμάτι του…..

Επειδή δεν θέλω να είμαι από αυτούς που θα χρεωθούν από τα παιδιά τους  σαν λιποτάκτες, την ώρα που ….απρόσμενη σπίθα θα δώσει το έναυσμα της εξέγερσης……

Επειδή τυχαίνει να ξέρω και να βλέπω γύρω μου χιλιάδες αγωνιστές και πρωτοστάτες, καλύτερους από την αφεντιά μου, που φουντώνουν το κουράγιο και την πίστη μου σ` αυτόν το βασανισμένο και πονεμένο λαό…….

Γι` αυτό θα συνεχίσω να προχωρώ μπροστά, σιγοτραγουδώντας τους στίχους τού Ελύτη….‘’ Όμορφη και παράξενη πατρίδα ….‘’

Κι αυτό γιατί  ….. ‘’στα ηλιοσκαλοπάτια μ` έμαθε η μάνα μου να ζω’’.

*Ο Κώστας Γιαννιώτης είναι μέλος του Εθν. Συντον. Συμβουλίου του ΕΠΑΜ

8 – 8 - 2014

Η Αργεντινή δεν σας μοιάζει !!!

Οργιάζουν, κορυβαντιώντες, όλοι οι δουλοπρεπείς και υποταγμένοι εκπρόσωποι του δωσιλογισμού, στον τόπο μας.

Άρπαξαν τα μικρόφωνα και τους κονδυλοφόρους και διαλαλούν στα πέρατα του κόσμου την υποτέλειά τους το δωσιλογισμό τους και την ξεφτίλα τους, κουνώντας στη μούρη ενός λαού που εξαθλίωσαν, το ….. ‘’πάθημα’’ δήθεν της Αργεντινής.

Έκαναν το άσπρο μαύρο για να στηρίξουν την απόλαυση που αισθάνονται από το βιασμό που τους επιβάλλουν οι ξένοι και οι ντόπιοι επιβήτορες κατακτητές.

Τι έγινε στην Αργεντινή, που τους αφιόνισε σε τέτοιο βαθμό ;

Συνέβη το απλό και ελπιδοφόρο για λαούς που υποφέρουν στα νύχια των διεθνών τυχοδιωκτών, κομπιναδόρων και τζογαδόρων. Του διεθνούς υποκόσμου !

Αρνήθηκε, η Αργεντινή, να αποπληρώσει σε τυχοδιώκτη ομόλογα, ονομαστικής αξίας 1,6 δις δολαρίων, τα οποία αγοράστηκαν απ` αυτόν στη δευτερογενή αγορά, και μάλιστα μετά την πτώχευσή της, με το ευτελές ποσό των 41 εκ. δολαρίων.

Αυτό το κοράκι, μετά την εκδίωξη του ΔΝΤ από την κυβέρνηση της Αργεντινής και την αλματώδη ανάκαμψη της οικονομίας της χώρας, απαίτησε από την Αργεντινή να του αποπληρώσει το ομόλογο στο άρτιο της πρότερης αξίας του. Απαίτησε, το …… παλικάρι, να εισπράξει 1,6 δις δολάρια, έναντι των 41 εκ. που έδωσε στη δευτερογενή (το υπογραμμίζω για δεύτερη φορά) αγορά, δηλαδή από ιδιώτες και όχι απ` ευθείας από το κράτος της Αργεντινής.

Την απαίτηση του τυχοδιώκτη αυτού την επικύρωσε ‘’γνωστός’’ δικαστής αμερικανικού δικαστηρίου, παραβιάζοντας διεθνείς δικονομικούς κανόνες, μέχρι και αυτό ακόμα το αμερικανικό Σύνταγμα.

Όπως ήταν επόμενο, η αξιοπρεπής πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίν Φερνάντες τον έστειλε στο διάολο και γύρισε την πλάτη της στις απαιτήσεις του, δείχνοντάς του τα ….. ‘’γόνατά’’ της.

Τότε ήταν που οι ‘’μεγάλοι’’ και ‘’αξιόπιστοι’’ οίκοι αξιολόγησης (που ελάχιστα διαφέρουν από τους άλλους, γνωστούς ‘’οίκους’’) φρένιασαν. Κήρυξαν την οικονομία της Αργεντινής σε επιλεκτική χρεοκοπία.

Δηλαδή ; Δηλαδή της έκαναν τα μούτρα κρέας και - συμπάθα με, καλέ μου αναγνώστη- τα τρία δύο. Απαλλάχτηκε ο λαός της Αργεντινής από άλλο ένα κοράκι και προσβλέπει με ακόμα μεγαλύτερη αισιοδοξία σε ακόμα καλύτερες μέρες.

Επειδή όμως αυτό δεν προσομοιάζει με τις συνήθειες και το ‘’ήθος’’ των ντόπιων πουλημένων …… Επειδή βρέθηκε ένας ηγέτης χώρας - και  μάλιστα γυναίκα και όχι ‘’αντρόμαγκας’’ σαν τους ντόπιους ελληνόφωνους – που σκέφτηκε πρώτα την πατρίδα της και το λαό της, εξανέστησαν τα ντόπια ανδρείκελα.

Θεωρούν αδιανόητο να υπάρχει αρχηγός κράτους που στέκεται όρθιος μπροστά στα τείχη και τα οχυρά της πατρίδας του. Θεωρούν ασύμβατο με την πραγματικότητα που ζουν, να υπάρχει γυναίκα που να διαθέτει ‘’γόνατα’’ σε αντίθεση με τους ……. ‘’παντελονάδες’’ του τόπου μας !

Εξανέστησαν τα υποκείμενα που την αναξιοπρέπειά τους, την ξεφτίλα τους, το δωσιλογισμό τους, την υποτέλειά τους, την ενδοτικότητα και το βάδισμα στα τέσσερα, τα διαφημίζουν σαν προτερήματα και ισχυρά ‘’επιχειρήματα’’.

Η Αργεντινή στάθηκε όρθια. Ο λαός της πανηγυρίζει στους δρόμους με ανεβασμένο το πατριωτικό του συναίσθημα, σε αντίθεση με τους ‘’δικούς’’ μας γραικύλους, που παλεύουν με κάθε μέσο να δείξουν το αντίθετο, προβάλλοντας μπαγιάτικες εικόνες, μιας δωδεκαετίας πίσω.., μέσω των ξεπουλημένων ΜΜΕ και των ‘’κυβερνητικών’’ εκπροσώπων.

Ελπίδα, για τους λαούς, η στάση της Αργεντινής ! Αρκεί να κρατήσει τη στάση αυτή μέχρι τέλους.

Το άκουσες κ. (το μαλλί πώς είναι;) Βούλτεψη; Εσείς το δρόμο που γνωρίζετε. Της ξεφτίλας και του δωσιλογισμού.

Αφήστε ήσυχους τους άλλους λαούς να στέκονται όρθιοι. Μην επιμένετε να τους τραβάτε να πέσουν στα τέσσερα, για να σας μοιάσουν.

Κώστας Γιαννιώτης

Μέλος του Εθν. Συντον. Συμβουλίου του ΕΠΑΜ

1 – 8 - 2014     

Η ευρωπαϊκή δημοκρατία του χερ Κάρλ! του Κώστα Γιαννιώτη

Έμελλε να το υποστούμε για μια ακόμα φορά και μάλιστα από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ήταν γραφτό να δικαιωθεί για άλλη μια φορά ο Γιάννης Μηλιώκας, που το 1991 τραγουδούσε ….«Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες….».

Γιατί δεν μπορεί να είναι διαφορετικά, όταν βγαίνει κοτζάμ πρόεδρος της ελληνικής δημοκρατίας (που πολέμησε και τους Γερμανούς όταν ήταν 12 ετών!! ) να μας πει ότι ….«Η κρίση έφερε υποχώρηση της δημοκρατίας και αυτή είναι ίσως η δραματικότερη παρενέργεια της οικονομικής περιπέτειας».

Όταν λέει κάτι τέτοιο ο θεσμικός ….πρωτοπαράγοντας της -ας το πούμε κι έτσι- δημοκρατίας, μόνο ως ύβρις, προς τον ίδιο το λαό, μπορεί να εκληφθεί.

Όταν έχεις μέσα σου αποκρυσταλλωμένη τη γνώμη ότι αυτοί στους οποίους απευθύνεσαι είναι ζωντόβολα, μόνο τότε μπορείς να λες με τόση άνεση τέτοιες ….μπαρούφες.

Κατά πρώτον η ….«οικονομική περιπέτεια», όπως αποκαλεί την πολιτική εθνικής υποτέλειας, δεν ενέσκηψε ως φυσικό φαινόμενο. Ήταν αποτέλεσμα συνειδητών και στοχευμένων επιλογών, πολιτικών και πολιτειακών παραγόντων. Απαραίτητη συνθήκη για την επιτυχία αυτών των επιλογών, ήταν η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών και η γιγάντωση του αυταρχισμού και της καταστολής. Άρα δεν ήταν ….«η δραματικότερη παρενέργεια», αλλά η αισχρότερη συνειδητή επιλογή του πολιτικού συστήματος, σε βάρος του λαού. (Οι εταίροι του κ. Παπούλια και των ομοίων του ονομάζουν τα εγκλήματα πολέμου και τα εγκλήματά τους κατά της ανθρωπότητας ….«παράπλευρες απώλειες». Γιατί δεν χρησιμοποιεί την ίδια φράση να τελειώνουμε και μας ξεφουρνίζει αυτές τις ….«παρενέργειες»;)

Προκαλεί τον κοινό νου με το εφεύρημα …..«η δημοκρατία υποχώρησε»!

Η δημοκρατία δεν υποχωρεί από μόνη της. Δεν είναι ούτε οδόστρωμα ούτε στέγαστρο. Η δημοκρατία υπονομεύεται ή και καταλύεται από ενέργειες κάποιων. Από ενέργειες που απέφυγε να προσδιορίσει ο Κάρολος και από συγκεκριμένα πρόσωπα που, επίσης, απέφυγε να κατονομάσει.

Η δημοκρατία δεν υποχώρησε κατ` επιλογή της. Κάποιοι έσκαβαν μέρα νύχτα στα θεμέλιά της. Μετά το μπατάρισμα κλαίνε στα ερείπιά της, με κροκοδείλια ή με ‘’παπούλια’’ δάκρυα.

Απέφυγε ο Κάρολος εντέχνως – και με επιμελημένα κομψευόμενη φρασεολογία – να πει ότι κάποιοι συρρίκνωσαν στο ελάχιστο και τα τελευταία ψήγματα δημοκρατίας που απόμειναν σ` αυτόν τον τόπο.

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του, αναφερόμενος πάλι στη δημοκρατία, μας λέει …..«όμως η ουσία είναι ότι η δημοκρατία υπέστη πολλαπλά χτυπήματα». Από ποιους; Από εξωγήινους; Απέφυγε να μας πει, το αυτονόητο για τον κοινό νου, ότι η δημοκρατία δέχεται χτυπήματα όταν -εκ των έσω- αφοπλίζεται και ξεδοντιάζεται από κάποιους. Κι αυτούς τους ‘’κάποιους’’ απέφυγε να τους κατονομάσει. Αντ` αυτού μας περιγράφει γεγονότα σαν ουδέτερος και ανεύθυνος παρατηρητής ή σαν ανεξάρτητος ρεπόρτερ.

Μας μιλάει όμως και για το σύνταγμα, το οποίο, κατά την άποψή του, ….. «έχει πολύ ταλαιπωρηθεί τα τελευταία χρόνια». Από τι; Από χιονιάδες; Χαλαζοπτώσεις; Ξηρασίες;

Προσέξατε τη λέξη; «ταλαιπωρηθεί»!!! Όχι καταπατηθεί, όχι παραβιαστεί, όχι κατακουρελιαστεί.

Επειδή ο Κάρολος φαίνεται ότι γίνεται σφόδρα επιλήσμων, θα του παραθέσω τον όρκο που ο ίδιος έδωσε ενώπιον του Ελληνικού Λαού:

«Ορκίζομαι στο όνομα της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδας να ΦΥΛΑΣΣΩ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ και τους νόμους, να ΜΕΡΙΜΝΩ για την πιστή τους ΤΗΡΗΣΗ, να υπερασπίζω ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ και την ακεραιότητα της Χώρας, να προστατεύω τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των Ελλήνων και να υπηρετώ το γενικό συμφέρον και την ΠΡΟΟΔΟ του Ελληνικού Λαού».

Ερωτώ λοιπόν τον επιλήσμονα πρόεδρο: Πού ήσαστε, πρόεδρε, όταν ταλαιπωρούνταν το σύνταγμα ; Πού κοιτάζατε όταν υπογράφατε νόμους, που έρχονταν πακέτα από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες, συνταγμένοι από ξένες δυνάμεις, και οι οποίοι επέβαλαν την εξαθλίωση και όχι την πρόοδο του Ελληνικού Λαού ; Ποιους αγρούς αγοράζατε όταν υπογράφατε την παραίτηση – αμετάκλητα και άνευ όρων – από την ασυλία της χώρας, για λόγους άσκησης εθνικής κυριαρχίας;

Γνωρίζοντας ότι οι ερωτήσεις θα προέκυπταν εκ των πραγμάτων, φρόντισε να δώσει εκ των προτέρων την απάντησή του. …«Ήταν συνειδητή η απόφασή μου να σεβαστώ το Σύνταγμα, που έχει ταλαιπωρηθεί τα τελευταία χρόνια, και να μην παραβιάσω τη θεσμική τάξη (σ.σ. sic) προκαλώντας εντυπώσεις ή πολιτική κρίση μόνο και μόνο για να αποφύγω το πολιτικό κόστος».

Τώρα μάλιστα ! Μας αποστόμωσε!

Τι λέει ο άνθρωπος; Πόσο χαχόλους, αδαείς και ευτελείς θεωρεί όλους αυτούς, στους οποίους απευθύνεται ; Τόση υποτίμηση της νοημοσύνης της κοινωνίας ; Τα πιστεύει αυτά που λέει;

Αποφάσισε – λέει – να σεβαστεί το Σύνταγμα. Τότε πως διάολο ταλαιπωρήθηκε το Σύνταγμα; Κι αν ταλαιπωρήθηκε, αυτό δεν αποτελεί παραβίαση της θεσμικής τάξης;

Το έκανε – λέει -  για να μην προκαλέσει πολιτική κρίση. Μάλλον προσπαθεί να μας μπερδέψει και πάλι. Πολιτική κρίση υπάρχει - και καλά κρατεί - πολλά χρόνια τώρα. Αυτός δεν ήθελε να προκαλέσει κυβερνητική κρίση. Να μη στενοχωρήσει και ταλαιπωρήσει τους υποτελείς κυβερνώντες. Κι αυτό το ονομάζει θεσμική τάξη!!!!

Τα ξέρει όλα αυτά . Για τούτο και δεν είναι καθόλου άμοιρος ευθυνών.

Αλλά φαίνεται πως δεν του έφταναν όλα αυτά που μας πέταξε στη μούρη και γι` αυτό μας υπογραμμίζει ότι δεν πολυνοιάζεται για το πολιτικό κόστος που επωμίζεται.

Δεν κατάλαβε ούτε αυτός ότι αυτή και μόνο η φράση είναι ο μάρτυρας της αδιαφορίας προς τη λαϊκή θέληση.

Γιατί πολιτικό κόστος επωμίζεσαι όταν η πολιτική σου έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τη λαϊκή βούληση, τις συνταγματικές επιταγές και τα δημοκρατικά ειωθότα. Αν αυτά τα έχεις γραμμένα στα παλαιότερα των υποδημάτων σου, τότε στο ίδιο μέρος γράφεις και το πολιτικό κόστος. Αυτό ακριβώς μας είπε, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό.

Αλλά γιατί να διστάσει; Έτσι κι αλλιώς ομολογεί – κλείνοντας – ότι ….«η πατρίδα μας πέρασε από σαράντα κύματα για να γίνει μια ευρωπαϊκή δημοκρατία»(!!!!!!)

Άλλο ήθελε να πει αλλά δεν τόλμησε να μιλήσει τόσο ….. ανοιχτά.

Ήθελε να πει ….. « μια μερκελική, τροϊκανή και τραπεζοτοκογλυφική δημοκρατία».

Να τη χαίρονται την ευρωπαϊκή τους δημοκρατία, ο πρόεδρος και το σινάφι του.

Ας αφήσουν όμως το δούλεμα ενός λαού, που θρηνεί χιλιάδες νεκρούς, εκατομμύρια ανέργους, εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους οικονομικούς μετανάστες και εκατομμύρια εξαθλιωμένων ανθρώπων χωρίς αύριο. Είναι αρκετά αυτά που κάνουν σε βάρος του λαού, αυτά που έχουν υποσχεθεί στους ‘’εταίρους’’ και τις ‘’εταίρες’’ τους.

 

Αυτός αδιαφορεί για το πολιτικό κόστος, το Σύνταγμα και τη Δημοκρατία. Αδιαφορεί για την κατακρεούργηση ενός ολόκληρου λαού.

Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να …… «εξαντλήσει τη θητεία του, μέχρι και την τελευταία μέρα», όπως δήλωσε.

Γιατί όχι ; Κορόιδο είναι ; Ζωή χαρισάμενη !

Άλλωστε το ξανάπαμε. Δεν υπολογίζει το πολιτικό κόστος.

Να θυμάται όμως. Την κοστολόγηση θα την κάνει στην ώρα του ο ….. ξενοδόχος!

28 – 7 - 2014

Ο Κώστας Γιαννιώτης είναι μέλος του Εθν. Συντον. Συμβουλίου του ΕΠΑΜ

Το κατοχικό καθεστώς μετατρέπει την πατρίδα μας σε χώρα δούλων ! - Του Κώστα Γιαννιώτη

Η τραγική πραγματικότητα που ζει η πατρίδα μας δεν μπορεί να φτιασιδωθεί πλέον από κανέναν γκεμπελικό προπαγανδιστικό μηχανισμό του κατοχικού καθεστώτος. Η χώρα μας έχει μετατραπεί σε γερμανική επαρχία και επιχειρείται μεθοδικά η μετατροπή των κατοίκων της σε δούλους !!

Όσο βαριά κι αν ακούγεται η τελευταία λέξη, είναι η πραγματικότητα.

Ακόμα κι αυτό το κουφάρι του ‘’συνδικαλισμού’’, η περίφημη ΓΣΕΕ - σε έκθεση του δικού της Ινστιτούτου Εργασίας -  αποκαλύπτει την τραγική πραγματικότητα που ζει ο Έλληνας στο χώρο της εργασίας.

Ένα εκατομμύριο διακόσιες χιλιάδες (1.200.000) ‘’εργαζόμενοι’’ δεν αποκομίζουν από την παρεχόμενη εργασία τους ούτε τα στοιχειώδη για την επιβίωσή τους.

Προσλαμβάνονται χωρίς καμιά σύμβαση, καμιά ασφάλεια, καμιά ανθρώπινη συνθήκη.

Προσλαμβάνονται για τετράωρη καθημερινή εργασία και αναγκάζονται να προσφέρουν υπηρεσίες για δεκάωρα και δωδεκάωρα.

‘’Αμείβονται’’ …… έναντι μισθών πείνας, και όχι στο μηνιαίο σύνολό τους.

Εκατόν πενήντα (150) ευρώ – έναντι – μηνιαίως, με την ελπίδα να εισπράξουν κάποτε τα πενιχρά υπόλοιπα, ώστε να συμπληρώσουν το σύνολο του υποτιθέμενου μισθού.

Αυτοί είναι οι τυχεροί !

Γιατί υπάρχουν και αυτοί που ‘’αμείβονται’’ σε ……. είδος. Ένα πιάτο φαγητό ή ένα ρετάλι για ρούχο ή δυο σακουλάκια ρύζι για τα παιδιά τους ή….. ή ….. ή……

Την ίδια ώρα κάποιες εταιρίες …. ‘’διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού’’ (έτσι ονομάζονται σήμερα οι δουλεμπορικές επιχειρήσεις) ξεφυτρώνουν η μια μετά την άλλη. Τι πουλάνε ; Τι μισθώνουν ; Ποιο είναι το εμπόρευμα ;

Πουλάνε φρέσκο ανθρώπινο κρέας ! Φρέσκο ανθρώπινο αίμα !

Μισθώνουν ανθρώπους ! Με το κομμάτι ! Με την ώρα, με τη μέρα, με το μήνα !

Μέχρι χτες ξέραμε ότι ….. παλιά μίσθωναν υποζύγια ή αντικείμενα χρήσης (μουλάρια, άλογα, γαϊδούρια, αυτοκίνητα, ακίνητα κ.λ.π.).

Σήμερα μισθώνουν ανθρώπους !! Όχι την εργασία τους. Τους ανθρώπους ! Με αμοιβές ΕΝΑΝΤΙ μισθού, σε είδος, ή προσφορά καταλύματος και διαμονής (βλ. ξενοδοχεία).

Το πισωγύρισμα του ρολογιού της κοινωνίας έχει φύγει πολύ πιο πίσω από την κοινωνική πραγματικότητα του `50.

Έχει γυρίσει πολύ πιο πίσω από την κοινωνική πραγματικότητα του Σικάγου, του Μάντσεστερ, ακόμα και του 18^ου αιώνα. Πολύ πιο πίσω !

Αν θυμάμαι καλά, οι πατρίκιοι της αρχαίας Ρώμης πρόσφεραν ως δώρο …….  ‘’εκδούλευση’’ σε φίλους τους, της ίδιας κοινωνικής διαστρωμάτωσης. Πρόσφεραν δηλαδή κάποιους από τους δούλους τους , στέλνοντάς τους – για ορισμένο χρονικό διάστημα – να υπηρετούν το φίλο του πατρίκιου, έναντι ενός φτωχικού πιάτου φαγητού και υποτυπώδους στέγασης.

Αυτή ήταν η μοίρα των δούλων, των οποίων η μόνη παρηγοριά και ελπίδα ήταν η προσμονή της τύχης να κερδίσουν κάποτε την εύνοια του αφέντη, του …… ‘’κυρίου’’ και έτσι να φορέσουν το φρυγικό σκούφο, σημάδι του απελεύθερου.

Του ατόμου που θα όριζε πλέον από μόνο του την τύχη του και θα καθόριζε, με συμφωνία, το ύψος του μισθώματος της παροχής των υπηρεσιών του.

Σήμερα, κάποιοι ντόπιοι ‘’πατρίκιοι’’ - συνεργάτες της γερμανικής Ρώμης – απολαμβάνουν τα success story τους και τη …. ‘’ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ’’ της τυραννίας τους, μέσα από τα προνόμια των επάρχων και σύμφωνα με το δόγμα των Σαμαροβενιζέλων …….. ‘’Δουλειές ! Δουλειές ! Δουλειές ! (Μετάφραση συντ. ….. Business ! Business ! Business ! ή – προς το ‘’ελληνικότερον’’ μίζες ! μίζες ! μίζες !).

Μήπως πλησιάζουμε να φτάσουμε πιο πίσω και από την εποχή των απελεύθερων της Ρώμης ;

Αυτή η τύχη ταιριάζει στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας ;

Εμένα, προσωπικά, μου ταράζει τον ύπνο μου το σφυρί που χτυπάει φτιάχνοντας τις αλυσίδες των σκλάβων του Μισισιπή και της Αλαμπάμα.

Δε γέννησα παιδιά για να τα δω να τις φορούν !

Αν είναι να ζήσω τέτοια ζωή, κάλλιο να τη δώσω – αύριο κιόλας – στον αγώνα για τη ζωή, τη λευτεριά, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια !

Κώστας Γιαννιώτης

Μέλος του Εθν. Συντον. Συμβουλίου του ΕΠΑΜ

20 – 6 - 2014     

"Τέλος οι βωμοί και οι εστίες" , του Κώστα Γιαννιώτη

  

Κατά χρονικά διαστήματα έρχεται και ξανάρχεται στην επικαιρότητα η συζήτηση για το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός ανήκει σε κείνη την περίεργη ράτσα που επιμένει και εξακολουθεί να υπερασπίζεται την ‘’απαράδεκτη’’ και ‘’αντιπαραγωγική’’ επένδυση της ιδιόκτητης κατοικίας. Που επιμένει να θέλει δικό του κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του.

Οι οικονομικοί ‘’ειδήμονες’’ της Ευρώπης, συνεπικουρούμενοι από τον ‘’αδέσμευτο’’ και ‘’δημοκρατικό’’ τύπο, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους  για το απαράδεκτο και προκλητικό γεγονός ότι ο ‘’ξυπόλυτος’’ , ‘’τεμπέλης’’ , και ‘’ελεεινός’’ Έλληνας διατηρεί ένα ποσοστό ιδιόκτητης κατοικίας που αγγίζει το 78 %, σε αντίθεση με τον ‘’σώφρονα’’ , ‘’εργατικό’’ , ‘’πολιτισμένο’’ και ‘’νοήμονα’’ Γερμανό, που είναι ιδιοκτήτης κατοικίας σε ποσοστό που δεν ξεπερνά το 12 % . Απαράδεκτο !!!!

Αλήθεια, είναι τόσο αθώα αυτή η συζήτηση ;

Πρόκειται για κάποιους εμπαθείς και γραφικούς που ασχολούνται με το συγκεκριμένο θέμα ;

Η αλήθεια είναι άλλη. Οι κύριοι αυτοί, που κατά τακτά διαστήματα, βάζουν και ξαναβάζουν το θέμα αριθμού των ιδιόκτητων κατοικιών του ελληνικού λαού, έχουν πλήρη και βαθιά γνώση της ιστορίας, αλλά και της ψυχολογικής ποδηγέτησης των μαζών.

Επαναλαμβάνουν, κατά δόσεις, τα ίδια και τα ίδια, γνωρίζοντας ότι η, μεθοδευμένα σταδιακή, επανάληψη μοτίβων μηνυματικού χαρακτήρα, συνεχίζεται μέχρι το μήνυμα να εγκατασταθεί στο υποσυνείδητο των μαζών. Στην προκειμένη περίπτωση  επιχειρούν να ριζώσουν το μήνυμα του ….. απαράδεκτου και του ενοχικού συνδρόμου σε κάθε Έλληνα, ιδιοκτήτη κατοικίας ώστε, αφοπλισμένος, να παραδοθεί στις ορέξεις των αρπακτικών που καραδοκούν για την αρπαγή της τελευταίας του καταφυγής, της τελευταίας του γραμμής άμυνας. Του κεραμιδιού πάνω από το κεφάλι των παιδιών του. Του σπιτιού του. Του κάστρου του.

Αν ανοίξουμε τα κιτάπια της ιστορίας, θα διαπιστώσουμε ότι οι λαοί που έχασαν το σπίτι τους και τη γη τους εξαφανίστηκαν από προσώπου γης. Δεν ήταν τυχαίο ιστορικό γεγονός η κατάρρευση μιας χιλιόχρονης αυτοκρατορίας – της Βυζαντινής. Δεν ήταν αποτέλεσμα μεταφυσικών γεγονότων, αλλά συγκεκριμένων πολιτικών, που ακολούθησαν οι κατά καιρούς αυτοκράτορές της. Οι περίοδοι ακμής ή παρακμής της ήταν άμεσα συνδεδεμένες με τις οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές που ακολουθήθηκαν από την κεντρική της διοίκηση.

Από την εποχή του Ιουστινιανού (527 – 565) έγινε προσπάθεια να προστατευτούν οι μικροκαλλιεργητές – μικροϊδιοκτήτες γης από την αδηφαγία των μεγαλογαιοκτημόνων (Δυνατών).

Επί εποχής των Ισαύρων – και κυρίως την περίοδο του Λέοντα Γ΄του Ίσαυρου (717 – 741) προασπίζεται νομοθετικά η μικρή ιδιοκτησία, η οποία απαλλάσσεται σχεδόν από τη φορολόγηση. Δημιουργούνται τα πρώτα στρατιω(το)τόπια. Καλλιεργητές, ιδιοκτήτες της γης τους, ετοιμοπόλεμοι και αφοσιωμένοι στην υπεράσπιση του τόπου τους, της γης τους, της ……. πατρίδας τους!

Επί εποχής του αυτοκράτορα Ρωμανού Λεκαπηνού (920 – 944) υποχρεώθηκαν οι μεγαλογαιοκτήμονες (Δυνατοί) να επιστρέψουν - χωρίς καμιά αποζημίωση – όλη τη γη που είχαν ‘’αγοράσει’’ ή κατάσχει λόγω χρεών στους μικροκαλλιεργητές.

Προχωρώντας ακόμα παραπέρα ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ ο Βουλγαροκτόνος θέσπισε το 1002 το φορολογικό μέτρο του ‘’Αλληλέγγυου’’, σύμφωνα με το οποίο οι ‘’Δυνατοί’’ ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν τους φόρους που βάραιναν τους μικροϊδιοκτήτες-καλλιεργητές γης οι οποίοι αδυνατούσαν να πληρώσουν τους φόρους τους.

Όλες αυτές οι ρυθμίσεις προς όφελος των μικροϊδιοκτητών γης δεν έγιναν εξ αιτίας κάποιας φιλάνθρωπης και ελεήμονος διάθεσης κάποιων αυτοκρατόρων. Έγιναν από τη συνειδητή πρόθεση έξυπνων κυβερνητών-αυτοκρατόρων που ήθελαν να διαφυλάξουν την ακεραιότητα της επικράτειάς τους από τις επιβουλές εχθρικών ‘’γειτόνων’’. Και τα κατάφεραν. Γιατί μ` αυτή τους την οικονομική και κοινωνική πολιτική δημιούργησαν τους μυθικούς ήρωες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, που η μυθοπλασία του λαού και η παράδοση τους πολιτογράφησε με το όνομα …… Διγενής Ακρίτας !! Ήταν οι περίοδοι ακμής και αντοχής της αυτοκρατορίας. Ήταν οι εποχές που η αυτοκρατορία αντιμετώπισε με επιτυχία κάθε εξωτερικό κίνδυνο και κάθε επιβουλή κατά της εδαφικής της ακεραιότητας. Ήταν οι περίοδοι που στήριξαν και στηρίχτηκαν στους …… πολίτες οπλίτες της αρχαίας Ελλάδας. Που εφάρμοσαν με επιτυχία αυτό που σήμερα ονομάζουμε παλλαϊκή άμυνα.

‘’Υπέρ βωμών και εστιών’’ μάχονταν και μεγαλουργούσαν, οι Έλληνες, στο πέρασμα των χιλιετιών της ιστορίας τους.

Αντίθετα, λαοί που δεν είχαν ή στερήθηκαν ….. ‘’βωμούς και εστίες’’, δική τους γη, δικό τους σπίτι, δικούς τους πατρικούς τάφους να υπερασπιστούν, χάθηκαν από προσώπου γης. Λαοί που πίστεψαν ότι μπορούν να στηρίξουν την άμυνά τους σε μισθοφορικούς στρατούς, καταδικάστηκαν από την ιστορία σε αφανισμό.

Κάτι παρόμοιο έγινε και με τη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Πριν την άλωσή της από τους Τούρκους, είχε το ίδιο το κράτος αλώσει τη βασική της αμυντική γραμμή, που δεν ήταν άλλη από τους μικροκαλλιεργητές-μικροϊδιοκτήτες γης. Αυτούς που αποτελούσαν  τον …… ‘’λας των αρμάτων’’ (τον ένοπλο και εμπειροπόλεμο λαό), το συνειδητό πατριώτη. Αυτόν παρέδωσε βορά στην αδηφαγία των μεγαλογαιοκτημόνων – τοκογλύφων της εποχής και προσπάθησε να στηριχτεί σε μισθοφόρους οι οποίοι ….. λάκισαν με τις πρώτες σαϊτιές, μέχρι να ακουστεί η μοιραία κραυγή……. ‘’Εάλω η Πόλις’’!!!!

Οι σημερινοί ‘’Δυνατοί’’, οι νεοφεουδάρχες-τραπεζίτες, οι περίφημες ‘’αγορές’’, οι ‘’εταίροι’’ του Σαμαρά-Βενιζέλου και (προσφάτως) Τσίπρα, γνωρίζουν, καλλίτερα ίσως από πολλούς Έλληνες, την ιστορία αυτού του τόπου. Και στοχεύουν στην ‘’αχίλλειο πτέρνα’’ αυτού του λαού. Στην ατομική μικροϊδιοκτησία, την οποία σκοπεύουν να κατάσχουν, να ληστέψουν με κάθε μέσο. Για να του αφαιρέσουν την αγωνιστική διάθεση, την καρδιά της αντίστασής του. Μα τον μετατρέψουν αναίμακτα και αμαχητί σε νέο δουλοπάροικο.

Να γιατί έχει μπει στο στόχαστρο η ιδιωτική περιουσία του κάθε Έλληνα. Θα τον υποχρεώσουν να την παραδώσει, λόγω χρεών προς το δημόσιο ή τις τράπεζες. Να παραδώσει την πατρογονική εστία του, τις πεζούλες και το χωραφάκι του, τους …. ‘’βωμούς και τις εστίες’’ του. Να του στερήσουν την αιτία αντίστασης και άμυνας. Να χάσει για πάντα την ιδιότητα του πολίτη-οπλίτη και να παραδοθεί. Να καταντήσει περιφερόμενος νομάς, πένης και επαίτης. Υπηρέτης και υπάλληλος των νέων, ξένων ή ντόπιων, αφεντικών του σπιτιού του. Να καταντήσει κηπουρός στο σπίτι που μέχρι χθες ήταν δικό του.

                                                                                                 Κώστας Γιαννιώτης 

                                                                       Μέλος του Εθν. Συντον. Συμβουλίου του ΕΠΑΜ

                                                                                                       4 – 6 - 2014    

Πυκνώνουν τα σύνεφα του πολέμου πάνω από την Ευρώπη-Άρθρο του Δημήτρη Καζάκη

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

Πυκνώνουν τα σύνεφα του πολέμου πάνω από την Ευρώπη

Στη Βαρσοβία φτάνει ο αμερικανός πρόεδρος, Μπαράκ Ομπάμα,  πρώτο σταθμό της επίσκεψής του στην Ευρώπη με αποκορύφωμα τις εκδηλώσεις για την Απόβαση της Νορμανδίας, με άμεσο στόχο την γενίκευση της οικονομικής, πολιτικής και πολεμικής αναμέτρησης με την Ρωσία. Η προετοιμασία της κλιμάκωσης της έντασης με την Ρωσία, βρίσκεται στην κορυφή της ατζέντας του Ομπάμα.

Η επίσκεψη ακολουθεί λίγα εικοσιτετράωρα μετά την ενδεχόμενη προσωρινή ενίσχυση των στρατιωτικών δυνάμεων στην Πολωνία που πρόκειται να εξετάσουν τα μέλη του ΝΑΤΟ, όπως ανακοίνωσε το Βερολίνο, με φόντο την ουκρανική κρίση και την στάση της Ρωσίας.  Όπως ανέφερε το γερμανικό υπουργείο Άμυνας, το ζήτημα θα τεθεί επί τάπητος στη συνάντηση της Τρίτης στις Βρυξέλλες. H συζήτηση θα περιστραφεί, όπως αναφέρει το Reuters, σε ενίσχυση της πολυεθνικής δύναμης στο Στσέτσιν.

Παρόντες στη Βαρσοβία θα είναι επίσης οι πρόεδροι της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ, της Γερμανίας Γιοακίμ Γκάουκ και πολλοί πολιτικοί ηγέτες της κεντρικής και της ανατολικής Ευρώπης. Ο Μπαράκ Ομπάμα θα συναντήσει στην Πολωνία τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο, με τον οποίο είναι πιθανόν να συζητήσουν την παροχή αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας στο Κίεβο.

Με άλλα λόγια μιλάμε για κλιμάκωση και επέκταση του πολέμου με την Ρωσία.

Μπορείτε να θυμηθείτε πότε τελευταία φορά είχαμε στην κεντρική Ευρώπη διεξαγωγή θερμού πολέμου; Ποτέ μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Σήμερα, βλέπουμε να διαλύεται κυριολεκτικά μια χώρα όπως η Ουκρανία εν μέσω ενός ολοκληρωτικού πολέμου στην καρδιά της Ευρωπαϊκής ηπείρου. Και το χειρότερο. Ο πόλεμος αυτός δεν είναι εμφύλιος. Πρόκειται για έναν τυπικό περιφερειακό πόλεμο ανάμεσα σε υπερδυνάμεις, από εκείνους που τις περασμένες δεκαετίες βλέπαμε να ξεσπούν και να ισοπεδώνουν ολόκληρες ηπείρους στην Ασία, την Αφρική, την Λατινική Αμερική.

Να λοιπόν ένα εντελώς καινούργιο δεδομένο. Μια περιφερειακή σύγκρουση στην καρδιά της Ευρώπης για πρώτη φορά μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Χάρις πρωτίστως στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Μια σύγκρουση που παίρνει χαρακτήρα ολοκληρωτικού πολέμου σαν αυτόν που έζησε η ίδια η Ουκρανία κατά τη διάρκεια της ναζιστικής εισβολής στην ΕΣΣΔ από τον Ιούνιο του 1941.

Έτσι ένας μισθοφορικός στρατός "εθνοφυλακής" που οργάνωσε μέσα σε δυο μήνες η κυβέρνηση των νεοναζί του Κιέβου με την συνδρομή ιδιωτικών εταιρειών μισθοφόρων από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, έχει ξεκινήσει την μαζική σφαγή του πληθυσμού των "αλλοεθνών" της Ουκρανίας. Τελευταίο επισόδειο η αεροπορική επιδρομή στην πόλη Λουχάνσκ, όπου πολεμικά αεροσκάφη χτύπησαν με βόμβες διασποράς τον πληθυσμό της πόλης.

Η κατάσταση είναι άκρως εκρηκτική και επικίνδυνη. Τόσο που έκανε ακόμη και παλαίμαχους πολιτικούς της έντασης από την εποχή του ψυχρού πολέμου να χτυπήσουν το καμπανάκι του κινδύνου. Ένας από τους πρώτους ήταν ο Χένρι Κίσινγκερ, ο οποίος σε άρθρο του στην Washington Post (6/5/2014) προηδοποιούσε την εξουσία των ΗΠΑ να μην προχωρήσει σε αναμέτρηση στην Ουκρανία:  "Στη ζωή μου, έχω δει τέσσερις πολέμους να ξεκινούν με μεγάλο ενθουσιασμό και στήριξη της κοινής γνώμης, τους οποίους τον έναν δεν ξέραμε πώς να τον τελειώσουμε και από τους τρεις αποσυρθήκαμε μονομερώς. Η σημασία της πολιτικής είναι πώς τελειώνει, όχι το πώς αρχίζει."

Με την σειρά του ένας άλλος παλαίμαχος πολιτικός της έντασης επί ψυχρού πολέμου, ο Χέλμουτ Σμιτ, δήλωσε σε συνέντευξή του στην Bild (16/5/2014): "Δεν θέλω να ενθαρρύνω ένα τρίτο παγκόσμιο πόλεμο και κυρίως δεν ζητώ περισσότερα χρήματα για όπλα του ΝΑΤΟ, αλλά ο κίνδυνος ότι η κατάσταση εντείνεται, όπως το 1914, αυξάνεται μέρα με τη μέρα."

Η ανησυχία τους είναι δικαιολογημένη. Ο Ομπάμα στις 28/5/2014 μιλώντας στην τελετή αποφοίτησης του Ουέστ Πόιντ ξεκαθάρισε ως εξής το δόγμα των ΗΠΑ: "Ιδού η κατακλείδα μου: Η Αμερική πρέπει πάντα να ηγείται στην παγκόσμια σκηνή. Αν δεν το κάνουμε εμείς, κανείς άλλος δεν θα το κάνει. Ο στρατός που έχετε ενταχθεί είναι και θα είναι πάντα η ραχοκοκαλιά αυτής της ηγεσίας... Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα χρησιμοποιήσουν στρατιωτική δύναμη, μονομερώς, εάν είναι απαραίτητο, όταν το απαιτούν τα θεμελιώδη συμφέροντά μας - όταν οι άνθρωποι μας απειλούνται, όταν τα προς το ζην μας βρίσκονται σε κίνδυνο, όταν η ασφάλεια των συμμάχων μας είναι σε κίνδυνο. Υπό αυτές τις συνθήκες, πρέπει απασχολήσουν σκληρά ερωτήματα σχετικά με το αν οι πράξεις μας είναι αναλογικές, αποτελεσματικές και δίκαιες. Η διεθνής γνώμη έχει σημασία, αλλά η Αμερική δεν πρέπει ποτέ να ζητήσει άδεια για να προστατεύσει τους ανθρώπους μας, την πατρίδα μας, ή τον τρόπο ζωής μας."

Ούτε στις παλιές αυτοκρατορίες δεν θα βρει κανείς μια τόσο ξεκάθαρη διατύπωση του δόγματος ενός παγκόσμιου καισαρισμού. Ο πόλεμος πλέον για την ηγεσία των ΗΠΑ είναι ένα νόμιμο μονομερές εργαλείο άσκησης παγκόσμιας ηγεμονίας. Φυσικά της δικής της παγκόσμιας ηγεμονίας που δεν ανέχεται πλέον κανένα έστω οιονεί ανταγωνιστή. Κι επομένως θα δούμε τον πόλεμο να κλιμακώνεται σαν προληπτικό χτύπημα εναντίον οποιουδήποτε η οικονομία των ΗΠΑ δεν μπορεί να γονατίσει. Καλώς ήλθατε στην κόλαση ενός νέου μεσοπολέμου.