Ο Δ. Καζάκης στο BLUE SKY TV - 16 Νοεμβρίου 2016

Ο Δ. Καζάκης στο BLUE SKY TV - 16 Νοεμβρίου 2016

Σήμερα Τετάρτη 16 Νοεμβρίου και ώρα 23.00, ο Γενικός Γραμματέας του Ε.ΠΑ.Μ. Δημήτρης Καζάκης, είναι καλεσμένος του δημοσιογράφου 'Ακη Παυλόπουλου στην εκπομπή "ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ" στο BLUE SKY TV.

http://www.blueskytv.gr

Δημ.Καρούσος:Με 3,5 δις ξελάσπωσε η DeutscheBank τον Τράμπ,θ'ανταποδώσει;πάμε σε 2πλό νόμισμα!

Ανακοίνωση Για την επίσκεψη Ομπάμα

Την προσπάθεια κατοχύρωσης των συμφερόντων των γερακιών των ΗΠΑ, των αγορών του χρηματοπιστωτικου συστήματος και της καταρρέουσας γερμανοκρατούμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης σηματοδοτεί η έλευση του απερχόμενου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στην χώρα μας.

Η συνεχής κατάρρευση της ευρωζώνης που βρίσκει την ακραία της εκδήλωση στην οικονομική κατάσταση στην χώρα μας, σε συνδυασμό με το προσφυγικό-μεταναστευτικό και τις βίαιες μεταβολές στην εμπόλεμη περιοχή από την Ουκρανία έως και την Συρία, είναι οι κύριοι λόγοι της επίσκεψης Ομπάμα. Μια επίσκεψη, που πραγματοποιείται σε μια ιστορική περίοδο, που στην Ελλάδα έχει επιβληθεί καθεστώς κατοχής.

Ταυτόχρονα η ενδοτική πολιτική των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ξεπερνάει κάθε προηγούμενο. Η ελληνόφωνη κυβέρνηση, δεν διστάζει να επιτρέψει στον απερχόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ, να δρομολογήσει από ελληνικό έδαφος εις βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού δραματικές εξελίξεις, μετατρέποντας την Ελλάδα σε πεδίο άσκησης και εφαρμογής των πιο ακραίων μέτρων και πολιτικών, προκειμένου να μην καταρρεύσει η ευρωζώνη και η ΕΕ, ενώ παράλληλα να εξασφαλισθούν τα πολεμοκάπηλα συμφέροντα των φιλόδοξων παγκόσμιων ηγεμόνων και ιδίως των ΗΠΑ.

Η μετατροπή της πρωτεύουσας σε πόλη υπό ομηρία το διήμερο της παραμονής του Ομπάμα, έρχεται να συμπληρώσει το όνειδος της κατάργησης των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού μας, διαλύοντας και τις τελευταίες ψευδαισθήσεις περί ευνομούμενης πολιτείας.

Αυτοί που σήμερα ευθύνονται για τους πολέμους, τις σφαγές αμάχων, τον καταναγκασμό σε μετανάστευση και προσφυγιά, αυτοί που επιβάλλουν την φτώχεια, τον εξανδραποδισμό και την εξαθλίωση, όχι μόνο δεν δικαιούνται να ομιλούν για πανανθρώπινες αξίες, δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά ούτε μπορούν να είναι σύμμαχοί μας. Αλλά και όσοι δίνουν γη και ύδωρ στους πολεμοκάπηλους «ειρηνιστές», παραδίδοντας τις ζωές μας στην δικαιοδοσία τους, δεν μπορεί να είναι κυβερνήτες μας. 

Οι ημέρες της επετείου των αγώνων του Πολυτεχνείου είναι πολύ κοντά και ο ελληνικός λαός έχει και μνήμη και κρίση.

Το ΕΠΑΜ καταγγέλλει την επίσκεψη του απερχόμενου Αμερικανού προέδρου, το περιεχόμενο της οποίας θα παράξει αποτελέσματα αντίθετα με τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και της χώρας. Καταγγέλλει επίσης την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, για την υποτελή και δωσίλογη στάση της, που επιτρέπει με την επικίνδυνη πολιτική της την πλήρη παράδοση της Ελλάδας σε ξένα και αλλότρια συμφέροντα.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ Ε.ΠΑ.Μ

Αθήνα 14 Νοεμβρίου 2016

Σχετικά με το swap ρευστότητας των 49,4 δις ευρώ της πρώτης φοράς αριστερά.

του Δημήτρη Καζάκη

Στην εκπομπή του κ. Λιάτσου την Παρασκευή 11 Νοεμβρίου στο Kontra Channel υπήρξε μια αντιπαράθεση του Πέτρου Μηλιαράκη με τον Γραμματέα Πολιτικού Σχεδιασμού του ΕΠΑΜ, Θέμη Συμβουλόπουλο σχετικά με το περίφημο swap ρευστότητας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ο κ. Μηλιαράκης μίλησε για κάποια "παρεξήγηση" σχετικά με το συγκεκριμένο swap, που υπήρξε από μεριάς μου.

Ας δούμε ποιά είναι η αλήθεια. Ο κ. Μηλιαράκης το πρώτο εξάμηνο του 2015 ανήκε στο ΣΥΡΙΖΑ και πιο συγκεκριμένα ήταν μέλος της γραμματείας του τμήματος Ευρωπαϊκής Πολιτικής του συγκεκριμένου κόμματος. Την εποχή εκείνη υποστήριζε, ενθέρμως θα έλεγα, ακόμη και τις χειρότερες επιλογές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Επιλογές που σε κάθε λογικό και αμερόληπτο άνθρωπο έδειχναν ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή προετοίμαζε το 3ο και χειρότερο μνημόνιο.

Μια από αυτές τις πρακτικές ήταν και η ληστεία των ταμείων των ΝΠΔΔ για να πληρωθούν οι δόσεις του ΔΝΤ, την οποία, δυστυχώς, δικαιολογούσε ο κ. Μηλιαράκης την εποχή εκείνη. Παρά το γεγονός ότι θα μπορούσε η κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή και για όσο διαρκούσαν οι τότε υποτιθέμενες "διαπραγματεύσεις" με τους δανειστές, να αναστείλει τις πληρωμές προς το ΔΝΤ επικαλούμενη αδυναμία με βάση το καταστατικό του Ταμείου, που επιτρέπει σε μια χώρα-μέλος του να διαπραγματευθεί την καθυστέρηση των οφειλών της τουλάχιστον για 24 μήνες.

Η κυβέρνηση τότε δεν το έκανε γιατί πολύ απλά η ηγετική της ομάδα είχε από πριν τις εκλογές δεσμευτεί να οδηγήσει τη χώρα στο 3ο και χειρότερο μνημόνιο. Το μόνο της μέλημα ήταν εξαρχής να διευκολύνει το δημοσιονομικό στραγγαλισμό της χώρας από τους δανειστές και να βαθύνει όσο δεν παίρνει την κρίση ρευστότητας στην ελληνική οικονομία, έτσι ώστε να εμφανίσει κατόπιν το 3ο μνημόνιο ως μοναδική και αναπόδραστη επιλογή.

Αυτά τα λέγαμε και τα αναλύαμε από πολύ νωρίς. Πολύ πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015. Γνωρίζαμε πολύ καλά αυτό που πολλοί εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ ήθελαν να αγνοούν ή να παραβλέπουν. Με το ευρώ και εντός ΕΕ δεν μπορεί να γίνει απολύτως τίποτε εκτός από τα χειρότερα, τα πολύ χειρότερα. Και σ' αυτά τα χειρότερα είχε συμφωνήσει ο κ. Τσίπρας και η ομάδα του από την εποχή του Brookings (Ιανουάριος 2013) με αντάλλαγμα από τον ξένο παράγοντα την πρωθυπουργία και τη ρεμούλα του κρατικού κορβανά.

Ο κ. Μηλιαράκης σε εκπομπή του Κρήτη TV και τον δημοσιογράφο Γιώργο Σαχίνη ανέφερε - για να υποστηρίξει τις αγαθές προθέσεις της κυβέρνησης - ότι προχώρησε σε swap ρευστότητας 49,4 δις ευρώ για να καλύψει δανειακές ανάγκες ώστε να μην πειράξει μισθούς και συντάξεις. Κανείς δεν έδωσε σημασία ή συνέχεια στην είδηση αυτή. Εκτός από τον γράφοντα.

Στις 31 Μαρτίου 2015 αναρτώ στο προσωπικό μου blog ένα κείμενο με τίτλο, Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση προέβει σε swaps 49,4 δις τους πρώτους δυο μήνες; (http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2015/03/swaps-494.html) Σ' αυτό σημείωνα: "Η κυβέρνηση οφείλει να εξηγήσει πειστικά και να αποκαλύψει το σύνολο των στοιχείων. Διαφορετικά ελέγχεται καθ' ότι τα swap αυτά δεν έγιναν για μισθούς και συντάξεις, αλλά γιατί το δημόσιο ταμείο λεηλατήθηκε προκειμένου να πληρωθούν οι δανειστές. Σημειώνουμε ότι τα swap δεν καταγράφονται στο δημόσιο χρέος κι έτσι η κυβέρνηση που τα συνάπτει μπορεί να κρύψει τουλάχιστον μέχρι τη λήξη τους. Αν έκανε κάτι τέτοιο η κυβέρνηση Τσίπρα σημαίνει ότι αυτομάτως πρόσθεσε κοντά 50 δις ευρώ πρόσθετο αφανές δημόσιο χρέος σε μια ρημαγμένη από τους δανειστές χώρα. Χώρια το γεγονός ότι τέτοιες πρακτικές συνοδεύονται από ύποπτες συναλλαγές κερδοσκοπίας ανάμεσα σε πολιτικούς και ανάδοχες τράπεζες."

Γιατί ήταν και παραμένει πολύ σοβαρό το ζήτημα αυτού του swap; Διότι το swap ρευστότητας είναι μορφή επαχθούς δανεισμού. Και μάλιστα αφανούς, διότι δεν καταγράφεται επίσημα στον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά ούτε και στον λογαριασμό του δημόσιου χρέους. Αν αυτή η είδηση ήταν αλήθεια, τότε η κυβέρνηση για να αντλήσει το πρώτο τρίμηνο ταμειακή ρευστότητα όχι περισσότερο από 3-4 δις ευρώ, προχώρησε στη δέσμευση μελλοντικών εσόδων του κράτους συνολικής αξίας 49,4 δις ευρώ.

Έτσι τα έσοδα αυτά - παρ' ότι δεσμευμένα και αποδιδόμενα στους δανειστές - εμφανίζονται ως τακτικά κρατικά έσοδα στον προϋπολογισμό, ενώ το δάνειο δεν καταγράφεται στο δημόσιο χρέος. Μιλάμε για κομπίνα ολκής που κανονικά θα έπρεπε να είχε επέμβει η δικαιοσύνη. Αν φυσικά ήμασταν ευνομούμενο κράτος και υπήρχε ανεξάρτητο σύστημα δικαιοσύνης.

Μετά την δική μου ανάρτηση, ξέσπασε χαμός. Ειδικά όταν τις επόμενες ημέρες ο κ. Χατζηνικολάου σε μια επιχείρηση υποβάθμισης της είδησης, ρώτησε δήθεν τον κ. Τσακαλώτο αν αληθεύει κάτι τέτοιο, ή είναι "πρωταπριλιά". Ο γνωστός για την φιλαλήθειά του κ. Τσακαλώτος είπε σχεδόν μονολεκτικά, "πρωταπριλιά" και υποτίθεται ότι τελείωσε εκεί το θέμα. (Βλέπε αναλυτικότερα, Τελικά ποιος απ' όλους λέει ψέματα για τα swaps; https://www.youtube.com/watch?v=jm9SOzOJpso).

Επειδή όμως θεώρησα πρόστυχη την προσπάθεια του κ. Χατζηνικολάου να συνδέσει το όνομά μου με την "πρωταπριλιά", δεν το άφησα να περάσει έτσι. Στις 4 Απριλίου 2015 γράφω ένα πιο αναλυτικό σημείωμα με τίτλο: Δείτε, ακούστε, διαβάστε και κρίνετε μόνοι σας για το μέγεθος του σκανδάλου των 49,4 δις ευρώ swap. (http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2015/04/494-swap.html).

Ο πανικός των κυβερνώντων δεν μπορούσε πλέον να κρυφτεί. Έτσι ο κ. Μηλιαράκης για να καλύψει το δικό του φιάσκο βγαίνει στην ραδιοφωνική εκπομπή του κ. Σαχίνη τη Δευτέρα 6 Απριλίου για να υποστηρίξει ότι πιάστηκα "απληροφόρητος" (https://youtu.be/lQfBGM-tOPs). Γιατί; Διότι, λέει, δεν ήταν δική του η είδηση για το swap, αλλά της Νατευμπορικής της 26ης Μαρτίου 2015. Αυτός απλά την αναπαρήγαγε.

Φυσικά κανείς δεν εδεήθη να τον ρωτήσει, μα καλά δεν το ψάξατε; Ούτε η δική του προσωπική ευαισθησία ήταν τέτοια ώστε να τον οδηγήσει σε εγρήγορση για ένα τέτοιο σκάνδαλο. Μάλιστα, στην αρχή - όταν θεωρούσε την είδηση αληθινή - ήταν γι' αυτόν θετικό το γεγονός ότι η κυβέρνηση πίσω από τις πλάτες του ελληνικού τον φόρτωνε με επιπλέον 50 δις ευρώ απεχθούς χρέους.

Να σημειώσουμε εδώ ότι ούτε ο κ. Χατζηνικολάου, ούτε κανείς άλλος από τους τόσο φιλαλήθεις δημοσιογράφους που ασχολήθηκαν με το θέμα, δεν φρόντισε να με καλέσει να πω την άποψή μου. Έστω κι αν δεν είχαν κανένα πρόβλημα να αναφέρονται ψευδόμενοι στο όνομά μου και στις απόψεις μου. Αλλά δεν πειράζει, αυτό θα πει δημοσιογραφία στην Ελλάδα της νέας κατοχής. Τώρα θα τη μάθουμε;

Έτσι λοιπό εγώ είμαι ο "απληροφόρητος" κατά τον κ. Μηλιαράκη, που φυσικά δεν κατάλαβα και "παρεξήγησα". Φυσικά για μένα και φαντάζομαι για όποιον έχει παρακολουθήσει την όλη ιστορία το όλο ζήτημα δεν είναι ποιός έφερε στον "αέρα" πρώτος την είδηση, αλλά αν αυτή είναι αλήθεια ή όχι.

Να θυμίσουμε ότι το όλο θέμα είχε πάρει τέτοιες διαστάσεις που ανάγκασε το ίδιο το Μαξίμου να παρέμβει και να διανείμει δήλωση του ίδιου του κ. Μηλιαράκη ώστε τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια να κλείσουν οριστικά το θέμα: "Τέλος στη φημολογία περί συμφωνίας swap ύψους 49,4 δισεκατομμυρίων ευρώ βάζει η κυβέρνηση, διαψεύδοντας κατηγορηματικά ότι υπήρξε οποιαδήποτε τέτοια συναλλαγή," γράφει ένας μαιτρ του είδους (TVXS, 06 Απρ. 2015). H δήλωση του κ. Μηλιαράκη όπως διενεμήθη από του Μαξίμου αναφέρει τα εξής: «Η δήλωσή μου ότι η κυβέρνηση προέβη σε swaps ύψους 49,4 δισ. ευρώ για να ανταποκριθεί σε δανειακές υποχρεώσεις, προκειμένου να μη θιχτούν μισθοί και συντάξεις, οφείλεται σε λάθος πληροφόρηση από πρωτοσέλιδο δημοσίευμα οικονομικής εφημερίδας της προηγούμενης μέρας.»

Κι όλα μέλη γάλα. Επειδή όμως η κόπρος του Αυγεία παραμένει και ζέχνει όσο ποτέ, ας ξεκαθαρίσουμε ότι για μένα - και φαντάζομαι για κάθε γνωστικό άνθρωπο - το θέμα παραμένει ανοιχτό και μάλιστα διάπλατα. Δεν είμαι κατευθυνόμενος δημοσιογράφος, ούτε λακές της εκάστοτε κατοχικής κυβέρνησης, για να θεωρώ το όλο θέμα είναι λήξαν, επειδή θέλησε να το λήξει η κυβέρνηση.

Περιμένω να δω τι θα πει στην έκθεσή του για τα δημοσιονομικά το Ελεγκτικό Συνέδριο. Αν και γνωρίζω ότι και σ' αυτό το σώμα δεν επιτρέπεται ο ενδελεχής έλεγχος των δημοσιονομικών λογαριασμών, ενώ του έχει αφαιρεθεί το δικαίωμα ελέγχου των λογαριασμών του δημοσίου χρέους. Άλλωστε το 2017 είναι το τελευταίο έτος με βάση το 3ο μνημόνιο, που το Ελεγκτικό Συνέδριο θα έχει δικαίωμα ελέγχου των δημοσιονομικών, έστω και τον τυπικό τρόπο που του επιτρεπόταν μέχρι σήμερα.

Επομένως για μένα το όλο ζήτημα παραμένει και συνιστά σκάνδαλο ανάλογο με την απάτη του χρηματιστηρίου το 1998-2000 και του PSI το 2012.

Δεύτερο, ποσώς με ενδιαφέρει ποιός το ανέφερε πρώτος. Αλήθεια γιατί κανένας δεν το σήκωσε, έτσι ώστε να αναγκαστεί να το διαψεύσει η κυβέρνηση; Κι αν είναι αλήθεια ότι η Ναυτεμπορική παραπληροφόρησε με το πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της περί swap, γιατί η κυβέρνηση δεν πήρε μέτρα εναντίον της ή έστω δεν είχε την ευαισθησία να το διαψεύσει όταν το πρωτοδημοσίευσε η εφημερίδα; Γιατί χρειάστηκε να θέσω ερωτήματα εγώ για να γίνει σάλος και να αναγκαστεί η κυβέρνηση να το διαψεύσει;

Τρίτο, ειλικρινά αναρωτιέμαι τι επίπεδο δημοσιογραφίας έχουμε καθώς ένα τόσο κορυφαίο σκάνδαλο δεν το αντιλήφθηκε κανένας όταν η Νευτεμπορική πρώτη το έβγαλε στον αέρα. Δυστυχώς το τραγικά χαμηλό επίπεδο των αστέρων της δημογραφίας και ο απόλυτος τρόπος με τον οποίο χειραγωγείται η πληροφόρηση του έλληνα πολίτη, μας έχει οδηγήσει σε τέτοια κατάντια που μια απλή διάψευση της κυβέρνησης να κλείνει ένα τέτοιο θέμα.

Όσο για τον κ. Μηλιαράκη το μόνο που έχω να πω είναι αυτό που είχα γράψει και τότε: Ποτέ "δεν εγκάλεσα τον κ. Μηλιαράκη για τα 49,4 δις ευρώ swap. Αντίθετα από την αρχή τον θεώρησα αρκετά αξιόπιστο για να πάρω τοις μετρητοίς αυτό που ανέφερε. Πολύ πιο αξιόπιστο από τον ανεκδιήγητο Τσακαλώτο. Αυτό που δεν μου άρεσε στον κ. Μηλιαράκη είναι ο τρόπος υπεράσπισης αυτών των πρακτικών της κυβέρνησης. Αφενός γιατί ψευδώς είπε ότι τα swap τα έκανε η κυβέρνηση για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Αφετέρου γιατί πάλι ψευδώς - κι αυτό είναι ακόμη πιο χοντρό διότι είναι νομικός - ισχυρίστηκε ότι το σκάνδαλο με τα ταμεία δεν είναι κλοπή των ταμειακών τους διαθεσίμων, αλλά το αν θα τους τα επιστρέψει η κυβέρνηση. Το να λες ψέμματα, για μένα είναι casus belli, όποιος κι αν τα λέει και για όποιον σκοπό κι αν τα λέει."

Όσο για το ποιός αποδείχτηκε απληροφόρητος και με ανύπαρκτες ευαισθησίες, θα το αφήσουμε να το κρίνει ο αναγνώστης.

Επανάσταση & Πραξικόπημα

Του Αντώνη Παπαντωνίου

Δυό λέξεις εξαιρετικά φορτισμένες όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά και στον κόσμο ολόκληρο.
Δυό λέξεις που όμως έχουν διαφορετική αφετηρία και εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα για την Κοινωνία και στην οποία τελικά έχουν και επιπτώσεις.

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι η κοινωνική ζωή συνεχώς εξελίσσεται αλλά όχι και με ευθύγραμμο τρόπο.
Έτσι λοιπόν όταν ο δρόμος της εξέλιξης του πολιτισμού κλείνει ενώ οι απαιτήσεις για την συνέχιση του δρόμου αυτού διαρκώς γίνονται και πιο έντονες, χωρίς ελπίδα αυτή η πορεία να εκπληρωθεί, τότε η κοινωνία βρίσκεται μπροστά στο τρομερό δίλλημα: ή να εξαφανιστεί ή με τη βία να ανανεωθεί.

Έτσι λοιπόν εάν στον οργανισμό της κοινωνίας υπάρχουν ακόμα δυνάμεις άφθαρτες και ζωντανές ικανές να αναζωπυρώσουν τον άρρωστο οργανισμό της κοινωνίας, τότε η κοινωνία ξεσηκώνεται και ανανεώνεται, διαφορετικά εκφυλίζεται και τελικά εξαφανίζεται.

Όταν λοιπόν η κοινωνία βρεθεί στα πρώτα συμπτώματα του μαρασμού συνήθως οπλίζεται με υπομονή και ξεκινά ένα σκληρό αγώνα για να γεφυρώσει το χάσμα το οποίο υπάρχει μεταξύ της κατάστασης που επικρατεί και των απαιτήσεων του πολιτισμού.

Κατά την διάρκεια αυτού του σκληρού αγώνα και με το έμφυτο συναίσθημα της επιβίωσης η κοινωνία συντρίβει κάθε εμπόδιο, παραμερίζει ξεπερασμένους τύπους και παραδόσεις και βάζει τις βάσεις μιάς νέας μορφής κοινωνικού βίου και μιάς νέας ιστορίας.

Επανάσταση λοιπόν ονομάζουμε το σύνολο εκείνων των τάσεων και αγώνων, οι οποίοι γίνονται κατά της κρατούσης κατάστασης, κατά της παράδοσης και πολλές φορές και κατά της ιστορίας, γιατί δεν ανταποκρίνονται πλέον προς τις απαιτήσες του πολιτισμού (Βλέπε Χ.ΣΓΟΥΡΙΤΣΑΣ- ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ – ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟ).

Η Επανάσταση λοιπόν παρουσιάζεται σαν αντίδραση κατά της κοινωνικής κρίσης, σαν κοινωνική ανάγκη ενώ συγχρόνως εμφανίζεται και σαν κοινωνική κρίση.
Και είναι κρίση δεδομένου ότι θέλει από την κρίση να την απαλλάξει κατά τρόπο ριζικό και απόλυτο.

Όσο εντονότερη είναι η αντίθεση της κρατούσης κατάστασης προς τις απαιτήσεις του πολιτισμού, όσο πιο ισχυρή καταπίεση εφαρμόζεται για την συντήρησή της, τόσο περισσότερο βαθειά γίνεται η κρίση και τόσο πιο σφοδρός γίνεται ο αγώνας εναντίον της.

Η επικράτηση του αγώνα αυτού οδηγεί σε ριζικές μεταβολές της κοινωνικής ζωής, καταλύει την επικρατούσα κατάσταση και ιδρύει νέες κοινωνικές σχέσεις, δημιουργεί νέες ηθικές βάσεις και δημιουργεί καινούργια ιστορία και για το λόγο αυτό και πολύ εύστοχα ο Karl Marx «εχαρακτήρισε την επανάσταση σαν ατμομηχανή της Ιστορίας.»

Οι μεταβολές που επέρχονται με τις επαναστάσεις είναι δυνατόν να αναφέρονται στην ηθική και την θρησκεία μιάς κοινωνίας ή στην πολιτική ζωή.
Έτσι λοιπόν διακρίνουμε δύο ειδών επαναστάσεις: Τις Θρησκευτικές και τις Πολιτικές.

Πολιτική επανάσταση είναι η βίαιη μεταβολή της πολιτικής ζωής των Λαών, η Λαική εξέγερση στο εσωτερικό μιάς Πολιτείας, η οποία αποσκοπεί στη βίαιη μεταβολή είτε ολόκληρης είτε μέρους της μορφής του πολιτεύματος, τη μεταβολή δηλαδή του είδους της διακυβέρνησης και όχι απλά στα πρόσωπα που ασκούν την εξουσία.

Οι επαναστάσεις αυτές (πολιτικές) φέρνουν νέες ιδέες, προπαρασκευάζονται με ηρεμία και ψυχραιμία και εγγυώνται την επιτυχία.
Ξεσπούν δε μόνον όταν η Κυβέρνηση της Χώρας δεν προσαρμόζεται στις απαιτήσεις του Λαού και άλλο μέσον δεν υπάρχει παρά μόνον η βία.
Σε αντίθεση με τα χαρακτηριστικά της επανάστασης που είδαμε, σε περίληψη πιο πάνω, θα πρέπει να δούμε και ένα άλλο είδος εξέγερσης, το πραξικόπημα.

Είναι η περίπτωση κατά την οποία η πράξη για ανατροπή δεν έχει ηθικά ελατήρια, στερείται ιδεών ανθρωπισμού, που χαρακτηρίζουν τις επαναστάσεις και προέρχονται από ατομικό υπολογισμό και συμφέρον.

Το χαρακτηριστικό της εξέγερσης αυτής είναι η βία, διαφέρει όμως αυτή της επανάστασης στο σκοπό και στα αίτια.

Δεν πηγάζει,όπως εκείνη, από ιδέες αλλά από προσωπικούς υπολογισμούς, δεν αποβλέπει στην επικράτηση ιδεών προς το συμφέρον του πληθυσμού, αλλά στην προστασία και προαγωγή προσωπικών συμφερόντων και την εκπλήρωση προσωπικών φιλοδοξιών.

Το πραξικόπημα είναι εκδήλωση της θέλησης για την απόκτηση δύναμης και αυτό που επιτυγχάνεται με αυτήν δεν είναι υψηλή κοινωνική απαίτηση, αλλά βελτίωση οικονομική και ικανοποίηση της φιλοδοξίας των συμμετεχόντων.

Δεν υποστηρίζεται από τον Λαό αλλά από μια συγκεκριμένη τάξη η ορισμένα πρόσωπα που αδιαφορούν για το κοινό συμφέρον και που συνήθως στρέφονται και εναντίον του, με μόνο στόχο να βελτιωθεί η θέση τους ή να να εκπληρωθεί το προσωπικό τους συμφέρον και η προσωπική τους εκδίκηση.

Δεν έχουν καμία δημιουργική διάθεση αλλά αντίθετα φέρουν πάντοτε την καταστροφή και την γενική ερήμωση.
Δεδομένου μάλιστα ότι δεν έχουν ιδεολογικές αναφορές ζητούν να επιβληθούν με την τρομοκρατία και έχουν μαζί τους εκείνο το μέρος του Λαού που έχει χαμηλά αισθήματα, είναι άτομα μάλλον κακοποιά παρά έντιμα.

Τα πραξικοπήματα είναι έργο μιας μειονότητας, οι αφορμές είναι συνήθως μόνον προσωπικές και πολλοί από τους οπαδούς τους είναι εγκληματίες και παράφρονες.
Η εγκληματικότητα των ανθρώπων αυτών είναι αποτέλεσμα της ηθικής τους κατάπτωσης και είναι επιρρεπείς σε κλοπή,αρπαγή ή δολοφονία και η όποια αγριότητα θεωρείται εντελώς αυτονόητη.

Το πραξικόπημα σε αντίθεση με την επανάσταση δεν ξεσπά ήρεμα, αλλά απότομα και σπασμωδικά επιζητώντας να επιβληθεί σε ελάχιστο χρονικό διάστημα.

Επειδή όμως δεν έχει τα υψηλά ιδανικά της επανάστασης, προσπαθεί να δημιουργήσει εντύπωση με μέσα όπως η τρομοκρατία που αποτελεί και την μόνη της δύναμη.
Γι αυτό το λόγο και οι πολιτικές δολοφονίες είναι η τα προμηνύματα η τα επακόλουθα του πραξικοπήματος.

Καταλήγοντας λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι η πράξη εκείνη η οποία επιφέρει μεταβολή του πολιτεύματος κατά τρόπο αντιστρόφως ανάλογο από την επιζητούμενη μεταβολή από το Λαό, ονομάζεται πραξικόπημα.

Στο σημείο αυτό και αφού θέσαμε, συνοπτικά, τη διαφορά των εννοιών Επανάσταση και Πραξικόπημα που δημιουργεί σύγχυση σε μεγάλη μερίδα του Λαού, ας δούμε ποιες ήταν ιστορικά μέχρι σήμερα οι επαναστάσεις και τα πραξικοπήματα στην Ελλάδα και ας αναλογιστούμε τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά μας σαν Πολίτες :

1.- 3 Σεπτέμβρη 1843 Επανάσταση και απόκτηση Συντάγματος από το Όθωνα, με το Λαό να στηρίζει και να στηρίζεται από το Στρατό με επί κεφαλής τον Στρατηγό ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ, τον Συνταγματάρχη ΚΑΛΛΕΡΓΗ και τον Ταγματάρχη ΣΠΥΡΟΜΗΛΙΟ.

2.- 10 Οκτώβρη 1862 Επανάσταση και εκθρόνηση του Όθωνα από το Στρατόλαο με επί κεφαλής τον Συνταγματάρχη ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟ.

3,- 16-8-1909 Στρατός και Λαός που καταλήγει στην άφιξη από την Κρήτη του Ελ. Βενιζέλου.
Επί κεφαλής του Στρατού Συνταγματάρχης ΖΟΡΜΠΑΣ, Ταγματάρχες ΟΘΩΝΑΙΟΣ και ΖΥΜΒΡΑΚΑΚΗΣ.

4.- 1922 Μικρασιατική καταστροφή και ο «Μαύρος Καβαλλάρης» ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ και Λαός.

Και τα Πραξικοπήματα:

1.- Το διπλό του τότε Βασιληά Κωνσταντίνου το 1915 με την διπλή διάλυση της Βουλής με σκοπό την επιβολή προσωπικής πολιτικής παρά την απόφαση της πλειοψηφίας των Βουλευτών των Βουλών που διέλυσε και που με τον τρόπο αυτό μετέβαλε το Δημοκρατικό Πολίτευμα της Ελλάδας σε Μοναρχικό.

2.- 1936 κατάλυση του Κοινοβουλίου από τον Βουλευτή Ι. Μεταξά που επέβαλε το Φασιστικό Καθεστώς της 4ης Αυγούστου.

3.- 21-4-1967 Κατάλυση του Δημοκρατικού Πολιτεύματος από την Στρατιωτική Δικτατορία των επίορκων Αξιωματικών ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΤΤΑΚΟΥ-ΜΑΚΑΡΕΖΟΥ-ΙΩΑΝΝΙΔΗ με την κατατρομοκράτηση του Λαού και με τελική κατάληξη την προδοσία της ΚΥΠΡΟΥ.

4.- 5-5-2010 Υπογραφή της « »Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης»με ξένες Δυνάμεις από τον Τότε «Πρωθυπουργό» Γεώργιο Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.
Όπου στο άρθρο 14παρ.5 ορίζεται ότι η Ελλάδα παραιτείται άνευ όρων και αμετάκλητα από κάθε ασυλία λόγω άσκησης Εθνικής Κυριαρχίας, παραβιάζοντας ευθέως το Ελληνικό Σύνταγμα.
Κάτι που στην εξέλιξή του μετατράπηκε σε Νομικοπολιτική ΚΑΤΟΧΗ τον Αύγουστο του 2015 με τον Ν. 4336/14-8-2015 Φ.Ε.Κ.94Α (ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ Γ-ΣΕΛ.1014) από την Κυβέρνηση με «Πρωθυπουργό» τον Αλ. ΤΣΙΠΡΑ και που χρήσιμο είναι να γράψουμε τι ακριβώς αναφέρει για τους Ιστορικούς του μέλλοντος:

«Η Κυβέρνηση δεσμεύεται να διαβουλεύεται και να συμφωνεί με την Ευρωπαική Επιτροπή, την Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για όλες τις ενέργειες που αφορούν την επίτευξη των στόχων του Μνημονίου Συνεννόησης ΠΡΙΝ από την οριστικοποίηση και τη Νομική έγκρισή τους.

Κλείνοντας ένα μόνο έχω στο μυαλό μου.
Την ημέρα που θα συναντήσουμε τις ένδοξες στιγμές της Ιστορίας μας όπως περιέγραψα πιο πάνω
για να νιώσω και πάλι :

ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ!!!

Ο Αντώνης Παπαντωνίου, Υποναύαρχος Λ.Σ.(ε.α) - Νομικός, είναι μέλος του Ε.Σ.Σ.
και Αναπλ.Μέλος της Π.Γ. Ε.ΠΑ.Μ. 

Όλοι την Πέμπτη στο Ναύπλιο για να σταματήσουμε τον Φούχτελ και το ξεπούλημα.

Του Δημήτρη Καζάκη

Στο Ναύπλιο, στις 3, 4 και 5 Νοεμβρίου 2016, θα πραγματοποιηθεί η έκτη κατά σειρά συνέλευση της Ελληνογερμανικής Συνέλευσης, με κορυφή στην ατζέντα της την προσφυγική κρίση. Η Ελληνογερμανική Συνέλευση (DGV), είναι «ένα δυναμικό δίκτυο οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, κοινωνίας των πολιτών και οικονομικών φορέων», όπως αρέσκεται η ίδια να προπαγανδίζει.

Επί της ουσίας, δεν είναι τίποτα άλλο παρά το προϊόν μιας διεθνούς σύμβασης μεταξύ της Ελλάδας και της Γερμανίας, η οποία υπογράφηκε μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδας τον Μάρτιο του 2010 κατά την επίσκεψη του τότε δοσίλογου πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου στο Βερολίνο.

Η σύμβαση έδωσε το δικαίωμα στην κυβέρνηση του Βερολίνου να διορίσει τον δικό της ειδικό αρμοστή (επί ναζιστικής κατοχής ονομαζόταν γκαουλάιτερ, ενώ σήμερα υφυπουργός επί ελληνικών θεμάτων) με σκοπό την "αξιοποίηση" προς όφελος των χρεωκοπημένων Δήμων και μεγάλων εταιρειών της Γερμανίας του συνόλου των περιουσιακών στοιχείων της τοπικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης, των υποδομών, της ενέργειας, κοκ. Με την επιβολή του πρώτου μνημονίου 2 μήνες αργότερα, έκανε την εμφάνισή του στην Ελλάδα ο κ. Φούχτελ με αποστολή την προώθηση της Ελληνογερμανικής Εταιρικής Σχέσης.

Η σύμβαση αυτή με τη Γερμανία δεν ήλθε ποτέ για έγκριση στη Βουλή. Κανένα από τα κόμματα που κυβέρνησαν έως σήμερα δεν τόλμησε να φέρει τη σύμβαση αυτή για έγκριση. Το μόνο που γίνεται όλα αυτά τα χρόνια είναι όταν ο εκάστοτε δοσίλογος πρωθυπουργός των μνημονίων επισκέπτεται το Βερολίνο, ανανεώνει με την υπογραφή του και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας το ρόλο και τη δράση του κ. Φούχτελ.

Αυτή η Συνέλευση έχει ιδιαίτερη σημασία. Αφενός, ο κ. Φούχτελ βιάζεται να ενεργοποιηθούν οι διαδικασίες του Δουβλίνου 3 προκειμένου η Γερμανία να αρχίσει να αποστέλλει στην Ελλάδα από τα τέλη του 2016 και τις αρχές του 2017 καραβιές ανεπιθύμητων μεταναστών και προσφύγων από τους 840 χιλιάδες που επίσημα δηλώνει ότι "φιλοξενεί".

Αφετέρου, να υπογραφούν οι πρώτες συμβάσεις παραχώρησης δραστηριοτήτων δήμων και περιφερειών σε Γερμανικά συμφέροντα. Όπως π.χ. τα σκουπίδια και άλλα προσοδοφόρα για τους Γερμανούς έργα υποδομών.

Όλα αυτά προγραμματίζονται με τη συμμετοχή δημάρχων ερήμην των δημοτών, αλλά ακόμη και των δημοτικών συμβουλίων. Με ανταλλάγματα ικανοποιητικά για τα διαπλεκόμενα συμφέροντα που εκπροσωπούν οι συγκεκριμένοι δήμαρχοι. Αυτό άλλωστε είναι και το βασικό κίνητρο συμμετοχής των δημάρχων, περιφερειαρχών και άλλων καρεκλοκένταυρων, που, απ' ότι φαίνεται, για τον λουφέ δεν έχουν ούτε τσίπα, ούτε αξιοπρέπεια, ούτε φυσικά συνείδηση.

Στα πλαίσια της Ελληνογερμανικής Συνέλευσης το αλισβερίσι πίσω από κλειστές πόρτες δίνει και παίρνει σε βαθμό πρωτάκουστο ακόμη και για το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα της Ελλάδας. Εκεί ακριβώς βρίσκεται και το μυστικό της επιτυχίας αυτής της διαδικασίας. Στη μυστικότητα, την αδιαφάνεια, τις κλειστές πόρτες. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να πλειστηριαστεί ολόκληρη η χώρα χωρίς να πάρουν μυρωδιά οι δημότες και γενικά οι Έλληνες πολίτες. Πριν καν προλάβουν να αντιδράσουν.

Ας το αποτρέψουμε. Ας αποτρέψουμε κι αυτόν τον πλειστηριασμό, όπως κάνουμε και για τους χιλιάδες άλλους που επιχειρούν να γίνουν κάθε Τετάρτη στα ειρηνοδικεία της χώρας. Μπορούμε.

Δεν έχουμε παρά να δώσουμε μαζικά το παρών στο Ναύπλιο την Πέμπτη το απόγευμα ώστε να τους αναγκάσουμε να αναβάλουν τον εκπλειστηριασμό των δήμων της χώρας μας. Τον τρόπο τον ξέρουμε από τα ειρηνοδικεία. Ας δείξουμε στον κ. Φούχτελ ότι ο ελληνικός λαός τον θεωρεί ανεπιθύμητο και δεν επιτρέπει τον πλειστηριασμό της χώρας του. Ας τους αναγκάσουμε να σχολάσουν πριν βάλουν τις τελικές υπογραφές.

Το μόνο που χρειάζεται είναι η δική σου παρουσία μαζί με όσους μπορείς να κινητοποιήσεις για το απόγευμα της Πέμπτης στο Ναύπλιο. Για την μεταφορά στο Ναύπλιο επικοινώνησε στα τηλέφωνα 210 3428676, 210 3422156, ή δήλωσε συμμετοχή στο info@epamhellas.gr.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΨΟΥΜΕ ΚΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟ. ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ.

To Plan B των Γερμανών για την Ελλάδα.

Του Δημήτρη Καζάκη

Την προσωρινή επιστροφή στη δραχμή και την άνευ όρων διαγραφή του δημόσιου χρέους, προκρίνει ως τη μοναδική βιώσιμη λύση για την Ελλάδα, ο διευθυντής του τμήματος Εξωτερικής Οικονομίας του γερμανικού Ινστιτούτου Ifo, Γκάμπριελ Φέλμπερμάιερ, σε συνέντευξή του στο ΑΜΠΕ (26/10).

Ο Φελμπερμάιερ υποστηρίζει ότι το κύριο πρόβλημα της χώρας είναι η αύξηση της παραγωγικότητας και υποστηρίζει την αναγκαιότητα (αντι)μεταρρύθμισης των εργασιακών σχέσεων. Στη συνέχεια, παραδέχεται ότι η σημερινή κατάσταση συνιστά αποτέλεσμα της λαθεμένης απόφασης του 2010 και θέτει υπό αμφισβήτηση την ορθότητα της επιλογής να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ.

«Θα ήταν ίσως καλύτερα για όλους - για τους δανειστές, ακόμα και για τις γερμανικές τράπεζες και την Ελλάδα - να αποχωρήσει από το ευρώ, σε συνδυασμό με μια ολοκληρωτική διαγραφή του χρέους, όπως στην Αργεντινή» σχολιάζει.

Στο ίδιο πλαίσιο, επισημαίνει ότι η Ελλάδα χρειάζεται ένα πραγματικά βιώσιμο μοντέλο, το οποίο περιλαμβάνει επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, διαγραφή του χρέους και πρόγραμμα ανάπτυξης. Κατά την άποψη του, το αποτέλεσμα δεν θα ήταν καταστροφικό, διότι αμέσως μετά, ένα πρόγραμμα βοήθειας θα εξασφάλιζε «ότι δεν θα επικρατήσει το χάος στη χώρα, ώστε να μην οδηγηθούμε σε μαζική ανεργία ή έλλειψη φαρμάκων». «Τότε θα δινόταν η ευκαιρία να δημιουργηθεί ένα νέο όραμα για την επάνοδο της χώρας στην Ευρωζώνη».

Στο ερώτημα τι θα πρέπει να κάνει η Ελλάδα για να προσελκύσει επενδύσεις απάντησε ότι «το κύριο πρόβλημα για να ευημερήσει η Ελλάδα είναι να αυξήσει την παραγωγικότητα της. Γι αυτό πρέπει να ληφθούν μια σειρά από μέτρα, όπως είναι η αλλαγή των εργασιακών σχέσεων».

Ο Αυστριακός οικονομολόγος πιστεύει, ότι «αυτό το οποίο χρειάζεται η Ελλάδα είναι ένα πραγματικό βιώσιμο μοντέλο ώστε μετά να πείτε στην Ευρώπη: ιδού το σχέδιο για τη νέα Ελλάδα και να ζητήσετε την υποστήριξή της». Πρέπει «να πείτε πάμε πίσω στο εθνικό νόμισμα προσωρινά, διαγράψτε το χρέος μας άνευ όρων και θα εφαρμόσουμε ένα βιώσιμο πρόγραμμα ανάπτυξης. Στην Ιρλανδία όπου δεν υπήρχαν οξείες πολιτικές αντιπαραθέσεις αυτό έγινε επί τη βάσει ευρύτερης πολιτικής συναίνεσης».

Κατά τον Φελμπερμάιερ όσοι επιμένουν να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη το κάνουν διότι «το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η Ιταλία, η Ισπανία ίσως κι η Γαλλία». «Η κατάσταση εκεί δεν είναι ακριβώς ίδια αλλά είναι κατά βάση όμοια. Ούτε γι΄ αυτούς δεν είναι το σωστό νόμισμα το ευρώ, αλλά ούτε και για τη Γερμανία είναι...», προσθέτει. Ωστόσο δεν τάσσεται υπέρ της κατάργησης του ευρώ, αλλά όπως λέει «θέλουμε να καταστήσουμε την νομισματική ένωση μια ελεύθερη ένωση στην οποία να μπορεί μια χώρα μέλος, σε ορισμένες μόνο ειδικές περιπτώσεις, δεν θα είναι δηλαδή ο κανόνας, να αποχωρεί από το ευρώ, να επαναφέρει το εθνικό της νόμισμα με νέα ισοτιμία και μετά να ξαναμπεί. Απαιτείται όμως γι αυτό μια συντεταγμένη αποχώρηση και βεβαίως η επιτήρηση της διαδικασίας, ώστε η χώρα να επανέλθει στην ευρωζώνη μόνον όταν έχουν εφαρμοστεί οι απαιτούμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις».

Τονίζει μάλιστα, ότι «αυτό θα ήταν ακόμα και σήμερα καλύτερο να γίνει για την Ελλάδα» και ότι η αυστηρή λιτότητα δεν είναι αναγκαία στην περίπτωση εξόδου κάποιας χώρας από το ευρώ, «διότι αν αποχωρήσει κανείς από την ευρωζώνη μπορεί να μην εφαρμόσει την πολιτική αυτή, αφού η ανάκαμψη της οικονομίας χάρη στις χαμηλές ισοτιμίες του νομίσματος θα έλθει από μόνη της».

Το πρόβλημα της χώρας μας είναι κατά την άποψή του η ανταγωνιστικότητα και «εάν υπάρξει μια νέα δραχμή, αν δηλαδή μπορεί να υποτιμήσει το νόμισμά της, οι επενδύσεις θα αυξηθούν αμέσως». Εάν μάλιστα «γίνει ταυτόχρονα με την αποχώρηση από το ευρώ και την συνεπακόλουθη υποτίμηση της νέας δραχμής και το κούρεμα του χρέους θα υπάρξει αμέσως μια μεγάλη εισροή ξένων κεφαλαίων στην Ελλάδα».

Επίσης, στη συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο διευθυντής του τμήματος εξωτερικής οικονομίας του Ινστιτούτου Ifο του Μονάχου, επισημαίνει ότι «για βασικά προϊόντα, χωρίς τα οποία η χώρα δεν μπορεί να λειτουργήσει, όπως είναι το πετρέλαιο και τα φάρμακα θα υπάρξει πρόβλημα, γι΄ αυτό θα χρειασθεί την βοήθεια των Ευρωπαίων φίλων της», οι οποίοι και θα την έδιναν, αφού «θα ήταν μια συμφωνία η οποία βασίζεται στην αμοιβαιότητα».

Παραδέχεται μεν ότι κατάσταση θα είναι αρχικά δραματική, «αλλά θα γίνουν όλα γρήγορα» και «σε δυο χρόνια θα έχει λειτουργήσει». Κατά την μεταβατική δε φάση θα πρέπει να υπάρξει ένα πρόγραμμα, οπότε «θα είναι αναγκαίο να χορηγηθούν δάνεια» να βρεθούν «κάποιες λύσεις, όπως είναι η βοήθεια εκτάκτου ανάγκης, ώστε να αντιμετωπισθούν οι όποιες ελλείψεις».

Στην ουσία ο Φελμπερμάιερ επαναφέρει το non-paper του Σόιμπλε με ημερομηνία 10 Ιουλίου 2015, το οποίο πρότεινε προς τους "θεσμούς" και την ελληνική κυβέρνηση, κάτι ανάλογο. Ποιά είναι η ουσία της πρότασης; Να διαγραφεί το χρέος με όρους αμοιβαιότητας με τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς και να πάει η Ελλάδα σε "μαλακή" δραχμή προσωρινά.

Το βασικό ερώτημα είναι το εξής απλό: Και με το καθεστώς κατοχής της πατρίδας μας τι θα γίνει; Με το παρασύνταγμα των 480 μνημονιακών νόμων και μνημονιακών δεσμεύσεων τι θα γίνει; Με λίγα λόγια, ποιός θα αποφασίσει το πώς και τι της διαγραφής του χρέους και της αποχώρησης από το ευρώ;

Είναι προφανές ότι στη Γερμανία υπάρχουν δεύτερες σκέψεις για την κατάσταση συνολικά της ευρωζώνης και προετοιμάζουν εναλλακτικά σενάρια. Ένα από αυτά είναι η διαγραφή του χρέους αλά Αργεντινή της Ελλάδας και η εισαγωγή μιας "μαλακής" δραχμής με τους όρους κατοχής άθικτους.

Μια τέτοια εναλλακτική προσπαθεί να πετύχει δυο τρυγόνια μ' ένα σμπάρο. Αφενός να κρατήσει την Ελλάδα ως "οικόπεδο" της Γερμανίας και, αφετέρου, να πιέσει τις μεγάλες οικονομίες της ευρωζώνης να προσδεθούν περισσότερο στο άρμα της Γερμανίας. Μια έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη υπό το υφιστάμενο καθεστώς κατοχής της Γερμανίας, θα οδηγούσε στα πρόθυρα κατάρρευσης οικονομίες σαν την Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία. Στην περίπτωση αυτή είτε θα διαλυόταν η ευρωζώνη, είτε οι οικονομίες αυτές θα αναγκάζονταν να προσδεθούν καθαρά στο άρμα της Γερμανίας.

Όσο για τη "μαλακή" δραχμή που προτείνει ο Φελμπερμάιερ, δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Στη διάρκεια της παλιάς ναζιστική κατοχής η λεηλασία των κατεχομένων χωρών της Ευρώπης δεν έγινε με την επιβολή ενιαίου νομισματικού συστήματος. Οι Γερμανοί είδαν ότι τους συμφέρει να κρατήσουν στην κυκλοφορία υπό τον έλεγχό τους και τα πρώην εθνικά νομίσματα των κατεχομένων χωρών.

Έτσι στην Ελλάδα εισήγαγαν το Γερμανικό στρατιωτικό μάρκο και παράλληλα τη μεσογειακή δραχμή, της οποίας η ισοτιμία καθοριζόταν αυθαίρετα από τις αρχές κατοχής. Με τον τρόπο αυτό κατόρθωσαν κυριολεκτικά να λεηλατήσουν την οικονομία της Ελλάδας, σε τέτοιο βαθμό που ποτέ δεν θα κατόρθωναν, αν είχαν σε κυκλοφορία μόνο το δικό τους νόμισμα, το μάρκο του Ράιχ. Μια ανάλογη λύση σκέφτονται και τώρα ως εναλλακτικό σχέδιο για την Ελλάδα και την ευρωζώνη.