Ο Δ. Καζάκης με τον Στ. Δεληγιάννη στο Ράδιο Νεάπολις 90.8. (Καβάλα). 08/12/2016.

https://www.youtube.com/watch?v=gJ0LX1WKVm0

Οκτώβριος 2011-Σεπτέμβριος 2016. Λίγα λεπτά ενάντια στην λήθη του χρόνου (VIDEO).

Στο μακρινό 2011 υπήρχε το κανάλι ALTER. 

Σχεδόν τίποτα δεν έχει σχέση με την ζωή μας σήμερα εν έτη 2016 σε σχέση με την "αθωότητα" της κοινωνίας μας στις απαρχές του μακελειού που ακολούθησε και συνεχίζει να μας διαλύει. 

Οι φωνές για όποιον ήθελε να καταλάβει (γιατί σίγουρα άκουγε) υπήρχαν. Υπάρχουν και σήμερα.  

Ποτέ δεν είναι αργά. Ειδικά για αυτούς που τους απασχολεί το μέλλον τον επόμενων γενεών σε αυτό το τόπο.

 https://www.youtube.com/watch?v=OOzK5jf_ZnI

Για τις απεργιακές κινητοποιήσεις στις 8 Δεκεμβρίου

Πλήρης διάλυση στις σχέσεις εργασίας και τα εργασιακά δικαιώματα, επίθεση στο δικαίωμα του συνδικαλίζεσθαι και στην απεργία, κατάρρευση των μισθών και των συντάξεων, επιτάχυνση στο ξεπούλημα της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, άγρια φορολογική αφαίμαξη επ’ αόριστον και στο βάθος 4ο διαρκές και επαχθέστερο Μνημόνιο. Είχε πολλά ο μπαξές στο τελευταίο Eurogroup.

Αυτά συμφώνησαν με τους εταίρους δανειστές μας, οι δικοί μας κυβερνήτες. Και ως το 2060 που επιμήκυναν την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους, εξασφάλισαν, ότι θα κρατάνε την Ελλάδα πτωχευμένη και τον λαό της δουλοπάροικο στη νέα φεουδαρχία της εποχής μας που καταδυναστεύει λαούς και χώρες. Την φεουδαρχία των τραπεζών και των υπερεθνικών οργανισμών.

Θα τους αφήσουμε; Θα αφήσουμε να εξανδραποδίσουν έναν ολόκληρο λαό; Θα τους αφήσουμε να διαμελίσουν την Ελλάδα;

Απέναντι σε αυτή την ολοκληρωτική και συνεχή επίθεση, της μετατροπής των πολιτών σε μετανάστες στον ίδιο τους τον τόπο και της χώρας σε οικόπεδο ευκαιρίας για τους διεθνείς τοκογλύφους, η ΓΣΕΕ η ΑΔΕΔΥ και το παραταξιακό ΠΑΜΕ, καλούν σε εικοσιτετράωρη Γενική απεργία την Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου. Μια απεργία που προκηρύσσεται χωρίς την παραμικρή μέριμνα συντονισμού της, χωρίς κανένα σχεδιασμό για την επιτυχία και την κλιμάκωσή της, με τους εργαζόμενους και τα αποδυναμωμένα σωματεία τους να καλούνται να αντισταθούν στον κηρυγμένο πόλεμο με ξερές τουφεκιές στον αέρα. Ειδικά στον ιδιωτικό τομέα, η εξαντλημένη έως ανύπαρκτη συνδικαλιστική εκπροσώπηση των εργαζομένων και η εργοδοτική αυθαιρεσία, καθιστούν σχεδόν αδύνατη την παρακολούθηση έστω και μιας απλής 24ωρης, υπό τον φοβο όχι μόνο της απόλυσης αλλά και της απώλειας ακόμα και ενός μεροκάματου.

Για ακόμη μια φορά.. - άραγες πόσες ακόμη; - οι εργατοπατέρες του συνδικαλισμού, αποξενωμένοι από την βάση και τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου της εργασίας, οι συνδικαλιστές του ΝΑΙ στο ευρώ την ΕΕ και τον ΕΜΣ… οι γραφειοκράτες εργατοπατέρες, της χρόνιας υπονόμευσης του συνδικαλιστικού κινήματος, καταδείχνουν ότι η οργάνωση και ο συντονισμός στην κινητοποίηση και δημιουργία ενός ρωμαλέου πανεργατικού πανελλαδικού κύματος αντίστασης κι ανατροπής, δεν μπορεί να αφήνεται στα χέρια τους, και απαιτεί νέες μορφές και τρόπους γενίκευσης, στην κατεύθυνση της ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Σήμερα δυστυχώς ή ευτυχώς, οι εργαζόμενοι πρέπει να ανακαλύψουν πως δεν φτάνει να πολεμήσουν μόνο για το μεροκάματο ή τον μισθό τους. Δεν είναι αρκετό ν’ αντιπαλέψουν μόνο την βάρβαρη επιδρομή στα κοινωνικά και εργασιακά τους δικαιώματα. Έχουν να αντιμετωπίσουν την ολοκληρωτική χρεοκοπία του ελληνικού μεταπολιτευτικού συστήματος, που απειλεί να συμπαρασύρει στην κατάρρευσή του ολόκληρη την χώρα και τον λαό της. Στα αρπακτικά του νεοφιλελευθερισμού και της αποικιοκρατίας έχει παραδοθεί αυτή η ίδια η ακεραιότητα και η ύπαρξη της χώρας, η νομική της υπόσταση, ό,τι δηλαδή κατοχυρώνει και θεμελιώνει με κυρίαρχο τρόπο, εργασιακά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα.

Εκ των πραγμάτων λοιπόν, η επιβίωση της χώρας και του λαού της, εξαρτάται πλέον στον μέγιστο βαθμό, από το πόσο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, άνεργοι, αγρότες, ελεύθεροι επαγγελματίες, συνταξιούχοι και νεολαία υιοθετούν εθνικοαπελευθερωτικά χαρακτηριστικά στις διεκδικήσεις τους. Από το πόσο θα καταστούν ικανοί να υψώσουν τείχη θωράκισης κι αντίστασης στα σχέδια αποικιοποίησης και ακρωτηριασμού της ίδιας τους της χώρας.

Γι αυτό σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ο αγώνας δεν μπορεί να είναι αποσπασματικός, ασύνδετος, ασυντόνιστος. Δεν μπορεί να αφορά μονάχα αυτό ή το άλλο μείγμα μέτρων! Άλλωστε, η εποχή της διαμαρτυρίας, των αποσπασματικών διεκδικήσεων, των συντεχνιακών αιτημάτων έχει περάσει ανεπιστρεπτί! Ο κόσμος της εργασίας μπορεί να ανασυγκροτηθεί πολιτικά και συνδικαλιστικά μόνο διεκδικώντας όχι τούτο ή το άλλο δικαίωμα, αλλά την ίδια του τη χώρα!

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ
ΛΑΟΣ ΕΝΩΜΕΝΟΣ ΠΟΤΕ ΝΙΚΗΜΕΝΟΣ

Ο Συνδικαλιστικός Τομέας ΕΠΑΜ

Αθήνα 7 Δεκεμβρίου 2016

Η Ελλάδα καταλύθηκε επίσημα ως συγκροτημένο κράτος της διεθνούς κοινότητας.

Ν’ αγαπάς την ευθύνη να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω - Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξή σου. Είσαι μια ζαριά όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου. - Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: "Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;" Πολέμα! Όταν πολεμάς για την λευτεριά, είσαι κι όλας λεύτερος (Νίκος Καζαντζάκης)

Του Δ. Καζάκη

Η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα στην ιστορία της οικουμένης που δέχεται να καταλυθεί ως συγκροτημένο κράτος χωρίς να έχει ηττηθεί σε κανέναν πόλεμο. Μας αξίζουν ως έθνος συγχαρητήρια. Ίσως γι' αυτό ζητωκραυγάζουν τα μέσα ενημέρωσης της χώρας μας. Μαζί βέβαια με τους κυβερνώντες.

Η χώρα μας είναι η πρώτη στην παγκόσμια ιστορία που συγκροτήθηκε ως κράτος - αμέσως μετά την παλιγγενεσία - υπό καθεστώς προστασίας. Δηλαδή ως προτεκτοράτο. Με άλλα λόγια η νεώτερη Ελλάδα - ή ορθότερα η κρατούσα τάξη των τυχοδιωκτών κάθε είδους και των παλιών μπέηδων του οθωμανικού μεσαίωνα που πήραν την εξουσία σε τούτον τον τόπο με τις πλάτες ξένων πρεσβειών και δυνάμεων - δίδαξαν στη νεότερη ανθρωπότητα τι σημαίνει προτεκτοράτο και ημιαποικία.

Σήμερα έχουμε μια νέα παγκόσμια πρώτη. Προβιβαστήκαμε. Η κρατούσα πολιτική τάξη στην Ελλάδα βάλθηκε να διδάξει στη σύγχρονη ανθρωπότητα πώς μπορεί να καταλυθεί ένα συγκροτημένο κράτος χωρίς πόλεμο. Φυσικά προς το συμφέρον ξένων δυνάμεων.

Τι σημαίνει όμως κατάλυση συγκροτημένου κράτους; Κάτι πολύ χειρότερο από την παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας, ή των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο από την εποχή της Συνθήκης του Μοντεβιδέο το 1932, συγκροτημένο κράτος θεωρείται εκείνο που διαθέτει τα εξής θεμελιώδη γνωρίσματα:

(α) Μόνιμο πληθυσμό. (β) Καθορισμένη επικράτεια. (β) Δική του διακυβέρνηση. (δ) Και την ικανότητα να συνάπτει σχέσεις ελεύθερα με άλλα κράτη.

Τίποτε απ' όλα αυτά δεν ισχύει πια επίσημα για την Ελλάδα μετά την ψήφιση και του τελευταίου πολυνομοσχεδίου. Η χώρα έχασε τον έλεγχο στο ποιός και πώς κατοικεί ως μόνιμος πληθυσμός. Έχασε τον έλεγχο στην εδαφική της επικράτεια. Και φυσικά δεν διαθέτει ούτε δική της διακυβέρνηση, ή έστω τη δυνατότητα να συνάπτει με δική της επιλογή σχέσεις με άλλα κράτη και τη διεθνή κοινότητα.

Τα πάντα τελούν υπό τον άμεσο θεσμοθετημένο πια έλεγχο των ευρωπαϊκών "θεσμών". Δηλαδή των Βρυξελλών και του Βερολίνου.

Πολύ σύντομα - έως το τέλος του 2018 - η Ελλάδα δεν θα διαθέτει ούτε καν δική της άμυνα. Ό,τι θα έχει απομείνει από τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις θα μετασχηματιστεί σ' ένα μικρό και επιχειρησιακά ευέλικτο πλήρως επαγγελματικό - δηλαδή μισθοφορικό - στρατιωτικό σώμα υπό την άμεση διοίκηση του ΝΑΤΟ με σκοπό την "αστυνόμευση" της ευρύτερης περιοχής και την αντιμετώπιση "ασύμμετρων απειλών". Όπως ήδη ισχύει στη Βουλγαρία και την Αλβανία.

Αυτό λοιπόν που δεν έχει αντιληφθεί ακόμη ο μέσος Έλληνας είναι αυτό που συνέβη την περασμένη Κυριακή με την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου των 7.500 σελίδων δεν είναι ότι παραδόθηκε η κυριαρχία της χώρας. Αυτή έχει παραδοθεί ήδη από τις προηγούμενες κυβερνήσεις με την συνεπικουρία Αρείου Πάγου και ΣτΕ. Αυτό που συνέβη είναι ότι η ελληνική πολιτεία έπαψε να υφίσταται ως συγκροτημένο κράτος με βάση τα προβλεπόμενα του διεθνούς δικαίου.

Πιο συγκεκριμένα:

- Η ίδια η έννοια του δημοσίου συμφέροντος καταργήθηκε. Το κράτος δεν είναι πλέον εγγυητής, ή φορέας του δημοσίου συμφέροντος, αλλά μηχανισμός τήρησης και επιβολής των δεσμεύσεων και αποφάσεων ξένων "θεσμών". Και μάλιστα υπό ιδιωτική εποπτεία. Την εποπτεία μιας ανεξάρτητης αρχής με ιδιώτες στελέχη από την αγορά, φυσικά υπό καθεστώς ασυλίας, η οποία έχει τον απόλυτο έλεγχο της πρώην δημόσιας διοίκησης. Ιδιαίτερα της δημοσιονομικής.

- Ολοκληρώθηκε η αντικατάσταση της συνταγματικής έννομης τάξης και του εθνικού δικαίου της χώρας με το δίκαιο σκοπιμότητας των δανειστών και των "θεσμών" τους. Το δίκαιο σκοπιμότητας είναι εκείνο που εφαρμόζεται σε χώρες υπό κατοχή με σκοπό να δοθεί το ελεύθερο στους κατακτητές να κάνουν ό,τι θέλουν.

- Δεν υπάρχουν πλέον αναγνωρισμένα δικαιώματα στους έλληνες πολίτες. Ακόμη και το δικαίωμα στην ιδιοκτησία τελεί πλέον υπό την αίρεση της σκοπιμότητας των δανειστών και των "θεσμών". Δεν υπάρχει πλέον δικαστήριο που μπορεί να προστατεύσει τον έλληνα πολίτη, γιατί πολύ απλά προέχει το συμφέρον των δανειστών και των τραπεζών. Η ελληνική δικαιοσύνη καταργήθηκε οριστικά και μετατράπηκε επίσημα σε σύστημα προστασίας του δικαίου σκοπιμότητας των "θεσμών".

- Δεν υφίσταται πλέον εδαφική επικράτεια. Με το υπερταμείο "αποκρατικοποιήσεων" όχι μόνο ξεπουλιέται ολοκληρωτικά η δημόσια περιουσία, αλλά αποκτούν δικαιώματα επιφανείας επί της εδαφικής επικράτειας της Ελλάδας οι "επενδυτές". Όπως προβλέπει άλλωστε ο ήδη ψηφισμένος νόμος 3986/1-7-2011 (Κεφάλαιο Τρίτο), που τώρα ενεργοποιείται. Δια του δικαιώματος επιφανείας ο "επενδυτής" αποκτά δικαιώματα στα χωρικά ύδατα της χώρας, την ακτογραμμή, τον εναέριο χώρο, ακόμη και στην οριοθέτηση μέρους της εδαφικής επικράτειας. Ανάλογα με την "επένδυση" και το συμφέρον του. Αρκεί μια υπουργική απόφαση. Και φυσικά η σύμφωνη γνώμη των "θεσμών".

Όποιος λοιπόν είναι τόσο ραγιάς ώστε να αδιαφορεί για όλα αυτά, μπορεί κάλλιστα να βαυκαλίζεται ότι το πρόβλημα αρχίζει και τελειώνει με τη λιτότητα, τη σύνταξη, το μεροκάματο, τα εργασιακά και τα κλαδικά. Απλά θυμίζουμε ό,τι η τύχη του καθενός μας ξεχωριστά και όλων μας μαζί είναι ταυτισμένη με την τύχη αυτής της χώρας. Και λαός χωρίς πατρίδα, δεν είναι παρά ραγιάς, δούλος, ή νομάδας ρακοσυλλέκτης σαν τις μάζες της εξαθλίωσης που μετακινούνται από ήπειρο σε ήπειρο σε αναζήτηση στοιχειώδους επιβίωσης.

Ημερίδα για το μεταναστευτικό - προσφυγικό ζήτημα

Ημερίδα για το μεταναστευτικό - προσφυγικό ζήτημα - Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2016 - Ξενοδοχείο Τιτάνια - ώρα 10:00 π.μ.

Για να δείτε το πρόγραμμα της ημερίδας, πατήστε εδώ: 

http://www.epamhellas.gr/wp-content/upload/2016/12/metanasteftiko-imerida.pdf

Τι πρέπει να θυμόμαστε και να θυμώνουμε

Σπύρος Στάλιας
Οικονομολόγος PhD

Όταν η Χώρα μας προσχώρησε στο ευρώ, πέραν των άλλων συμφώνησε ότι:

1) οποιαδήποτε οικονομική δυσπραγία ή κρίση, θεραπεύεται πάντα με την μείωση των μισθών, των συντάξεων, την μείωση των κρατικών δαπανών και την σχετική διάλυση του κράτους. Υποτίθεται ότι η άσκηση αυτής και μόνον της πολιτικής από την Κυβέρνηση, θα κάνει το Έθνος, μακροχρονίως πιο αποτελεσματικό. Η συμφωνία αυτή ονομάζεται εισοδηματική πολιτική προς τα κάτω ή πιο χαριτωμένα, ευέλικτη πολιτική μισθών και τιμών. Είναι δε η μόνη πολιτική για την οποία που Λαός θα ψηφίζουμε. Με άλλα λόγια ψηφίζουμε με βάση ποιός θα κάνει την χώρα πιο ‘ανταγωνιστική', κόβοντας μισθούς και ξεπουλώντας το Κράτος. Δεν νομίζω ότι κάποιος πολιτικός μας είχε ενημερώσει ποτέ ότι μόνο για αυτό υπάρχουν οι εκλογές στην ευρωζώνη. Απόδειξη αυτού ένιαι ότι

2) Η Χώρα επίσης συμφώνησε ότι οι άλλες τέσσερες πολιτικές, που ασκεί κάθε επικυρίαρχη χώρα, η νομισματική πολιτική, η δημοσιονομική πολιτική, η συναλλαγματική πολιτική, και η εμπορική πολιτική να ασκούνται από την ΕΚΤ και την γραφειοκρατία των Βρυξελλών, που από την νομοθεσία της ΕΕ, δεν θα έχουν καμία, μα καμία, ευθύνη για τα αποτελέσματα και τις συνέπειες των πολιτικών που ασκούν. Ούτε για αυτό μας είχαν ενημερώσει δηλαδή ότι είχαμε παραιτηθεί απο κάθε πολιτική που αποτελεί όπλο για κάθε σύγχρονο κράτος για να αντιμετωπίζει το αβέβαιο του οικονομικό γίγνεσθαι, εσωτερικό και εξωτερικό.

Αντίθετα πάσα αλλαγή από τις αρχές αυτές μας λένε, και έντονα τον τελευταίο καιρό, συνιστά χυδαίο ‘λαϊκισμό’.

Από τα παραπάνω λοιπόν προκύπτει ότι η εφαρμογή των μνημονίων αποσκοπεί μόνον στην προστασία της αξίας του ευρώ, που άρα βασίζεται στην λιτότητα, στην ύφεση και στην διαρκή ανεργία, και κερδισμένοι είναι οι Τραπεζίτες, οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών και οι διορισμένοι πολιτικοί στις Χώρες της ευρωζώνης.

Είναι νομίζω καιρός, από αυτό τον άθλιο μεσαιωνικό καθεστωτικό σκοταδισμό να απαλλαγούμε, και να πάρουμε στα χέρια μας την τύχη μας, επιστρέφοντας στο Εθνικό μας Νόμισμα.

Κάθε μέρα που περνά και δεν κατανικούμε το φόβο που μας κρατάει μέσα στο ευρώ, κάθε μέρα που παραμένουμε παθητικοί, τόσο πιο πολύ πλησιάζει και η μέρα που δεν θα μας ανήκει τίποτα σαν Λαός και θα μας πάρουν και τα σπίτια οι Τράπεζες που εμείς τις σώσαμε! 

Αξίζουμε κάτι καλύτερο από αυτή την ξεφτίλα!

Θα μας «ρυθμίσουν» το χρέος! Ποιο αλήθεια χρέος; Μερικά χρήσιμα νούμερα που πρέπει να έχουμε υπ' όψη μας

του Όθωνα Κουμαρέλλα*

Τον τελευταίο καιρό, όλη η δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα περιστρέφεται γύρω από τη συνεδρίαση της ευρωομάδας της 5ης Δεκεμβρίου και κατά πόσο σ’ αυτή θα αποφασιστεί μια ρύθμιση του υπέρογκου ελληνικού δημόσιου χρέους, ώστε να καταστεί «βιώσιμο». Από αυτήν τη ρύθμιση υποτίθεται, ότι εξαρτώνται πολλά για την Ελλάδα, από τη συμμετοχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στο ελληνικό «πρόγραμμα», έως την παραμονή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στη διακυβέρνηση, ή την πρόωρη προσφυγή σε εκλογές και από την ένταξή μας στην περίφημη ποσοτική χαλάρωση του κ. Ντράγκι μέχρι την έξοδό μας στις «αγορές» αργότερα μέσα στο 2017.

Φυσικά όλα αυτά τα «θαυμαστά» προϋποθέτουν τη δική μας καρτερική συμμετοχή με το να στερούμαστε ολοένα και πιο πολλά και να προσφέρουμε ακόμα περισσότερα σε μια ατέρμονα διαδικασία θυσιών, που θα έχουν όμως ως «αντίδωρο» μετά την αξιολόγηση και τις αποφάσεις που θα προκύψουν, είτε την παραμονή του κ. Τσίπρα στη διακυβέρνηση, είτε την άνοδο του κ. Μητσοτάκη. Μη μου πείτε, «εξαιρετική» προοπτική για όλους μας, είτε το ένα, είτε το άλλο, που αξίζει το κόπο όλη αυτή η… κουβέντα….

Ωστόσο ας ρίξουμε μια ματιά σε ορισμένα στοιχεία και να δούμε ποιο είναι αυτό το χρέος που θα μας το «ρυθμίζουν» (αν), βραχυπροθέσμως, μεσοπροθέσμως και ίσως μακροπροθέσμως, προς αγαλλίαση των δημοσιογράφων και των πολιτικών, που θα έχουν να συζητούν στα ραδιόφωνα και στις τηλεοράσεις, στην προσπάθειά τους να πείσουν, ότι όλα αυτά που μας συμβαίνουν καλώς γίνονται. Αφού δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς κι εμείς οφείλουμε να υπομένουμε και να λέμε κι ευχαριστώ στους «αλληλέγγυους» ευρωπαϊκούς θεσμούς, που μόνο για το καλό μας πράττουν και μας βοηθούν από «παράταιροι» να γίνουμε «κανονικοί»….

Το χρέος της Ελλάδας λοιπόν στις 31 Δεκεμβρίου 2001, που μπήκαμε στο ευρώ, ανέρχονταν σε 145 δις ευρώ.
Μόλις σε επτά (7) χρόνια το χρέος ξεπετάχτηκε στα 300 δις ευρώ στις 31 Δεκεμβρίου του 2009. Υπερδιπλασιάστηκε.

Έξι (6) χρόνια μνημονίων, λιτότητας και καταναγκασμών και το χρέος ανέρχεται σε 325 περίπου δις ευρώ. Πιο μεγάλο ακόμα!

Τα πρώτα 7 χρόνια μέχρι το 2010 -σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία- είχαμε πληρώσει, επίσης, περίπου 450 δις ευρώ σε τόκους και σε χρεολύσια, ενώ από το 2010 μέχρι σήμερα πληρώσαμε -ούτε λίγο, ούτε πολύ- άλλα 260 δις ευρώ.

Συνολικά από το 2002 μέχρι σήμερα έχουμε πληρώσει πάνω από 710 δις ευρώ για το χρέος, ενώ χρωστάμε άλλα 325 δις. Δηλαδή, για ένα αρχικό χρέος 145 δις έχουμε πληρώσει και μας ζητούν να πληρώσουμε ακόμα πάνω από ένα τρισεκατομμύριο ευρώ (1,035 τρις για την ακρίβεια)!!!!

Ακόμα και ούτε 1 ευρώ εάν δεν πληρώναμε όλο αυτό το διάστημα από το 2002 μέχρι σήμερα για το αρχικό χρέος, αυτό ανατοκιζόμενο ετησίως με ένα μέσο επιτόκιο πχ 6% (υποτίθεται ότι με την είσοδό μας στην ΟΝΕ πετύχαμε πολύ χαμηλότερα επιτόκια, συνεπώς το 6% που υπολογίζω είναι εξ αρχής υπερβολικό), το χρέος μας σήμερα θα ανέρχονταν το πολύ σε 347 δις ευρώ.

Αν συνυπολογίσουμε και τα ελλείμματα της πρώτης 7ετίας στην ΟΝΕ (2002-2009) που σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία δεν ξεπερνούν τα 60-70 δις ευρώ -αλλά δανειζόμασταν για να τα καλύψουμε-, τα οποία -πάλι αν δεν πληρώναμε τίποτα στο μεσοδιάστημα- ανατοκιζόμενα με το ίδιο μεσοσταθμικό επιτόκιο 6% θα είχαν φτάσει σήμερα περίπου στα 138 δις ευρώ, τότε το συνολικό δημόσιο χρέος της χώρας, αν δεν είχαμε πληρώσει ούτε 1 ευρώ μέχρι σήμερα θα ανέρχονταν σε 347+138 = 485 δις ευρώ (προσοχή, με συνυπολογισμό των τόκων)!.

Επειδή όμως εμείς οι Έλληνες δεν είμαστε «μπαταχτζήδες», όμως είμαστε ωραίοι κι ως γνωστόν οι ωραίοι έχουν χρέη, τους πληρώναμε ανελλιπώς και συνεχίζουμε να τους πληρώνουμε, έχοντας φορέσει ένα «καπέλο» 1035-485 = 550 δις ευρώ, μόνον!!!!

Κι όλα αυτά διότι εκχωρήθηκε το εκδοτικό δικαίωμα του νομίσματος σε ξένα κέντρα (ευρωπαϊκούς «θεσμούς» τους λέμε τώρα) κι έτσι ο μόνος τρόπος αποπληρωμής του αρχικού χρέους των 145 δις (που ήταν κατά 80% δραχμικό και μετετράπη σε μία μόνο νύκτα σε σκληρό συνάλλαγμα), ήταν ο νέος δανεισμός με νέα επιτοκιακή επιβάρυνση (πανοτόκια), που σηματοδότησε με μαθηματική ακρίβεια αυτή την εκθετική εκτίναξη του.

550 δις ευρώ απ’ ευθείας επιβάρυνση στο χρέος, εξ αιτίας της προδοτικής εκχώρησης του εκδοτικού δικαιώματος χωρίς να συνυπολογίσουμε καθόλου το τεράστιο κόστος της αποπαραγωγικοποίησης της εθνικής οικονομίας, την τεράστια ανεργία, τη φτώχεια, τους θανάτους, τη δημογραφική κατάρρευση, τη μετανάστευση των νέων και τόσα άλλα που ουκ έστιν αριθμός και χαρακτηρίζουν την κατάσταση στην κατεχόμενη Ελλάδα. Οικονομολόγοι υπολογίζουν ότι το συνολικό κόστος των επισυμβάντων καταστροφών στη χώρα λόγω της παραμονής μας στην ευρωζώνη και της μέχρι τώρα πληρωμής του παράνομου χρέους ξεπερνά ήδη το 1,5 τρις σε ευρώ!

Αυτό είναι το κόστος του ευρώ και προκαλώ τον οποιοδήποτε ευρωλάγνο πολιτικό, δημοσιογράφο, ή καθηγητή της οικονομολογίας, να διαψεύσει τα παραπάνω στοιχεία, δείχνοντας μου που είναι το λάθος.

Κανείς δεν πρόκειται να τολμήσει καν να απαντήσει, διότι όλοι γνωρίζουν ότι αυτή είναι η αλήθεια και είναι η μόνη! Και είναι αυτή, διότι έτσι σχεδιάστηκε η ευρωζώνη ως μηχανισμός της παγκοσμιοποίησης, να απομυζά κάθε πόρο από τις κοινωνίες και να τους μεταφέρει ψηλά σε μια ολοένα και ολιγαριθμότερη οικονομική υπερεθνική ελίτ και το ευρώ ως εργαλείο δημιουργίας χρέους αποδεικνύεται ως το πλέον αποτελεσματικό όπλο μαζικής καταστροφής χωρών και ολόκληρων λαών.

Να γιατί εμείς στο ΕΠΑΜ επιμένουμε για:

1. Κήρυξη του χρέους ως παράνομου και καταχρηστικού που σχεδιάστηκε ύπουλα με τρόπο ώστε όσο το πληρώνεις αυτό να αυξάνει και άμεση οριστική παύση αποπληρωμής του.
2. Έξοδο από την ευρωένωση και διεκδίκηση αποζημιώσεων για ολόκληρη τη ζημιά που υπέστη τα χρόνια αυτά η εθνική οικονομία, αλλά και για τα ανείπωτα πάθη της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού από το αποτρόπαιο κατοχικό καθεστώς και τα μνημόνιά του.
3. Καθιέρωση εθνικού κρατικού νομίσματος για να γίνουμε νοικοκύρηδες στο σπίτι μας και να εξασφαλίσουμε τη χρηματοδότηση με υγιείς πόρους της αναγκαίας παραγωγικής ανασυγκρότησης.
4. Απόδοση των ευθυνών σε όλο το ντόπιο πολιτικό προσωπικό και τους συνεργάτες του, που επέτρεψαν την καταστροφή και υπηρέτησαν με έμμεσο, ή άμεσο τρόπο το κατοχικό καθεστώς.
5. Ριζική αλλαγή ολόκληρου του θεσμικού πλαισίου λειτουργίας του κράτους μέσω συνταγματικής εθνοσυνέλευσης και νέου σύγχρονου δημοκρατικού συντάγματος.

Και το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο είναι η μόνη πολιτική δύναμη που έχει τους ανθρώπους, το σχέδιο, τη γνώση και την πίστη για να εφαρμόσει όλα αυτά και να φέρει την πατρίδα και το λαό σε υπήνεμο λιμάνι.

*Ο Όθωνας Κουμαρέλλας είναι αρχιτέκτονας και μέλος της ΠΓ του ΕΠΑΜ