Τοποθέτηση του Τομέας Παιδείας του ΕΠΑΜ  επί του Πολυνομοσχεδίου για την Παιδεία

“Το νομοσχέδιο για την Παιδεία ως μέσο υλοποίησης των στόχων της Agenda 21/30 και των επιταγών της παγκόσμιας διακυβέρνησης”

Τρόπος και χρόνος κατάθεσης του νομοσχεδίου

Μεγάλες αντιδράσεις στον εκπαιδευτικό χώρο έχει προκαλέσει το -αντιεκπαιδευτικό όπως χαρακτηρίζεται- πολυνομοσχέδιο για την Παιδεία, που προωθείται εν μέσω της περιόδου lockdown λόγω κορωνοϊού. Όταν όλη η χώρα βρίσκεται στο γύψο, η κυβέρνηση επιλέγει να περάσει σημαντικές αλλαγές στον ευαίσθητο τομέα της Παιδείας. Την αντίδρασή τους έχουν εκφράσει έντονα τόσο η ΟΛΜΕ, όσο και πολλές τοπικές ΕΛΜΕ και έχουν πραγματοποιηθεί, παρά τις συνθήκες περιορισμού, δύο κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας (24/4/20 και 30/4/20). Ωστόσο, παρά τις αντιδράσεις, η κυβέρνηση έθεσε σε δημόσια διαβούλευση, για 14 ημέρες (από 22 Απριλίου έως 6 Μαΐου), το νομοσχέδιο. Ένα νομοσχέδιο – σχεδιάγραμμα, γενικό ως προς τις κατευθύνσεις -ώστε να είναι εφικτός, εκτός διαλόγου και ενστάσεων, ο εκ των υστέρων καθορισμός των λεπτομερειών-, με πολλά «σκοτεινά» σημεία, τα οποία δεν προσδιορίζει, ούτε και διευκρινίζει. Εντούτοις, παρά τη γενικότητα και ασάφεια του, το νομοσχέδιο δίνει το στίγμα της εκ βάθρων αναθεωρητικής πολιτικής του.

Και το βασικό ερώτημα που ανακύπτει είναι: Γιατί άραγε τόση σπουδή και βιασύνη;

Η κυβέρνηση γνωρίζει πως δεν μπορεί να πείσει και να κερδίσει τη συναίνεση της κοινωνίας στα μέτρα που εντέλλεται να προωθήσει. Πώς θα μπορούσε άλλωστε ένα καθεστώς κατοχής; Επιλέγει λοιπόν μεθόδους επιβολής της πειθαρχίας σε μια περίοδο κατά την οποία έχει νεκρώσει τη δυναμική των μαζικών αντιδράσεων που η επιβολή των μέτρων της θα επιφέρει. Το πολυνομοσχέδιο, εκτός του ότι είναι αντιεκπαιδευτικό, αποτελεί κυρίως μια «βιοπολιτική» στρατηγική διαμόρφωσης της «πειθαρχικής κοινωνίας» (κατά την φουκοϊκή έννοια). Χωρίς να ενδιαφέρεται για το περιεχόμενο των σπουδών, το διδακτικό προσωπικό και τα μύρια όσα προβλήματα των σχολείων, αλλά και γενικότερα της κοινωνίας, πίσω από ωραία λόγια προωθεί την καθυπόταξη στο σύστημα.

Το γενικότερο πλαίσιο: Παγκόσμια διακυβέρνηση και Αgenda 21/30

Το παγκόσμιας εμβέλειας σύστημα υπερεθνικής εξουσίας στηρίζεται στην κυβερνησιμότητα και στη διακυβέρνηση για να επιβάλει τον κοινωνικό έλεγχο. Στη συγκρότηση και στην εφαρμογή του δεν συμμετέχουν ενεργά με δημοκρατικές διαδικασίες οι λαοί, ούτε κι ενδιαφέρει η γνώμη τους. Συγκροτείται προς όφελος όχι του Ανθρώπου, αλλά της οικονομίας και αυτών που την ελέγχουν. Στη συγκρότηση και εφαρμογή αυτού του συστήματος, είναι σημαντικός ο ρόλος της εκπαίδευσης, η οποία οργανώνεται κατά τέτοιον τρόπο ώστε να είναι εφικτή η δημιουργία «νεόδουλων», που μέσα από τις ικανότητες που αναπτύσσουν είναι αποδοτικοί στη δουλειά που τους ανατίθεται.

Κυβερνησιμότητα ορίζεται η εφαρμογή των πειθαρχιών, δηλ. των κανόνων και διαδικασιών που ασκεί η εξουσία πάνω στο κοινωνικό σώμα. Διά-κυβέρνηση εννοείται το πλαίσιο άσκησης πολιτικής εξουσίας χωρίς κυβέρνηση, εξ αποστάσεως. Μια μορφή προηγμένης φιλελεύθερης διακυβέρνησης, δηλαδή κοινωνικού ελέγχου, είναι η Ανοιχτή Μέθοδος Συντονισμού (ΑΜΣ), η οποία αφενός παροτρύνει τα υποκείμενα και τους δίνει νέες δυνατότητες, και αφετέρου τα περιορίζει, καθώς τα θέτει εντός ενός περιορισμένου και απολύτως πειθαρχημένου καθεστώτος (Dale 2004, Haahr 2004).

Σύμφωνα με τη θεωρία του Φουκώ, οι έννοιες Διακυβέρνηση, πειθαρχία, κυριαρχική εξουσία συνδέονται μεταξύ τους με την έννοια της «βίο-εξουσίας» (ή «βιοπολιτικές»), που ορίζεται ως «η ολοένα αυξανόμενη καθυπόταξη σωμάτων και ο έλεγχος των πληθυσμών προς χάριν της επίτευξης μεγαλύτερης χρησιμότητας, αποτελεσματικότητας και παραγωγικότητας». Η έννοια αφορά στρατηγικές εφαρμογής του κοινωνικού ελέγχου και της κοινωνικής τάξης στο επίπεδο οργάνωσης του βίου. Η εκπαίδευση αποτελεί μια από τις πειθαρχικές κοινωνικές στρατηγικές επιβολής και κυρίως συγκρότησης της επιθυμητής κοινωνικής τάξης. Αυτή, κατά τη φουκοϊκή θεωρία, στο πλαίσιο της διακυβέρνησης μιας κυριαρχικής εξουσίας μπορεί να συγκροτηθεί ως «πειθαρχική κοινωνία»: η κάθε κοινωνική μονάδα εντάσσεται σε κανόνες πειθαρχίας και κανονικοποιείται, γίνεται αντικείμενο παρατήρησης και εξατομικεύεται. Η κοινωνική μονάδα γίνεται άτομο, έτσι επιτυγχάνεται η κυβερνησιμότητα μεγάλου πληθυσμού συνολικά και παράγεται κοινωνική συνοχή (Foucault 1994, Foucault 2018, Τάση 2014, Σαρακινιώτη – Τσατσαρώνη 2011).

Οι παραπάνω θεωρίες και πρακτικές έχουν υιοθετηθεί από πολιτικούς σχηματισμούς και προωθούνται παγκοσμίως. Ιδιαίτερα η ΕΕ εδώ και δεκαετίες έχει καταστεί ιδιαίτερος χώρος ανάπτυξης υπερεθνικών πολιτικών που έχουν συναρθρώσει τη σχέση «εξουσία-γνώση». Στην εποχή μας, όπως υποστηρίζεται, κυριαρχεί το δίπολο «διακυβέρνηση και ικανότητα», που θεωρείται πως αντιστοιχεί στο φουκοϊκό δίπολο «πειθαρχία-γνώση». Δηλαδή, το πεδίο άσκησης της εξουσίας μετατοπίστηκε στη γνώση που επικεντρώνεται στις ικανότητες. Οι εφαρμόζουσες πολιτικές (όπως και της ΕΕ), σε μεγάλο βαθμό και για όλα τα επίπεδα και τους τύπους της εκπαίδευσης επικεντρώνονται στις ικανότητες που θα πρέπει να εξασφαλίζονται ως μαθησιακά αποτελέσματα κάθε εκπαιδευτικής διαδικασίας (Σαρακινιώτη – Τσατσαρώνη 2011). Ικανότητες που σε μια πειθαρχική κοινωνία συνδέονται με την επίτευξη μεγαλύτερης χρησιμότητας, αποτελεσματικότητας και παραγωγικότητας.

Αυτός είναι και ο στόχος της λεγόμενης «αειφόρου και βιώσιμης ανάπτυξης», σύμφωνα με την Agenda 21/30 (1992, Σύνοδος Η.Ε. στο Ρίο Ντε Τζανέριο). Το χρονικό όριο υλοποίησής της ήταν αρχικά το 2021 και αργότερα μετατέθηκε για το 2030. Η Agenda ενοποιεί διάφορα πεδία υπό τον γενικό τίτλο «Περιβάλλον & Ανάπτυξη» και προγραμματίζει διάφορους τομείς δράσης υλοποιήσιμους σε τοπικό, εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Τα μέσα εφαρμογής της αναλύονται στον Τομέα IV, που φέρει τον τίτλο «Εκπαίδευση και Βιώσιμη ανάπτυξη (ESD)». Η Αντζέντα 21 είναι το πρώτο διεθνές έγγραφο που ορίζει (idendified) την εκπαίδευση ως ένα βασικό εργαλείο επίτευξης της βιώσιμης ανάπτυξης και προσδιορίζει τους τομείς δράσης για την εκπαίδευση. Ένας ορισμός της εκπαίδευσης για την Αειφόρο Ανάπτυξη είναι η “διεπιστημονική μεθοδολογία μάθησης που καλύπτει τις ολοκληρωμένες κοινωνικές, οικονομικές και περιβαλλοντικές πτυχές του επίσημου και άτυπου προγράμματος σπουδών“. Το πρόγραμμα ESD ενθαρρύνει αλλαγές στις γνώσεις, τις ικανότητες, τις αξίες και τις στάσεις των νέων και, όπως διακηρύσσεται, «στοχεύει στην ενδυνάμωση και τον εξοπλισμό των σημερινών και των μελλοντικών γενεών για την κάλυψη των αναγκών τους, χρησιμοποιώντας μια ισορροπημένη και ολοκληρωμένη προσέγγιση στις οικονομικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές διαστάσεις της αειφόρου ανάπτυξης.».

Συνεπώς, το σύστημα της κυβερνησιμότητας και της παγκόσμιας διακυβέρνησης επιβάλλει ευθυγράμμιση με τις επιταγές της Agenda 21/30, το σύγχρονο μοντέλο «βίο-εξουσίας» που επικρατεί, αποβλέποντας στον αποτελεσματικότερο έλεγχο συλλογικών οντοτήτων, προς επίτευξη της οικονομικής μεγέθυνσης των παγκόσμιων αγορών (πειθαρχική κοινωνία). Καθώς βασικός στόχος της Agenda 21/30 είναι η εφαρμογή της σε τοπική εκδοχή από την κάθε τοπική κυβέρνηση, αντιλαμβανόμαστε τη βιασύνη της ελληνικής κυβέρνησης να συμμορφωθεί με τις εντεταλμένες οδηγίες εντός του προβλεπόμενου χρονικού ορίου.

Η απειλητική Agenda 21/30 πίσω από το νομοσχέδιο

Για την προώθηση των στόχων της παγκόσμιας διακυβέρνησης και της κυβερνησιμότητας είναι θεμελιώδης η τροποποίηση του περιεχόμενου της εκπαίδευσης, καθώς αποτελεί βασικό πεδίο εφαρμογής και μηχανισμό εδραίωσης του συστήματος εξουσίας. Το νομοσχέδιο διαμορφώθηκε σε αυτό το πνεύμα και, όπως καταδεικνύεται, υλοποιεί βασικούς άξονες αυτής της πολιτικής, όπως αυτή αποτυπώνεται στην Agenda 21.

1.    Διακυβέρνηση.

Βασική αρχή είναι  η υποταγή του εθνικού (είτε εξισωμένο με το τοπικό, είτε υποβαθμισμένο και διαιρεμένο σε τοπικές υποενότητες) στο παγκόσμιο μοντέλο, το οποίο στο νομοσχέδιο υλοποιείται στις παρακάτω περιπτώσεις:

§  Με τον επιβαλλόμενο «πυλώνα: Φροντίζω το περιβάλλον, Κλιματική Αλλαγή, Αειφόρος ανάπτυξη, Παγκόσμια και τοπική κληρονομιά”, που προβλέπεται να έχει τη μορφή διαθεματικών προγραμμάτων, είναι οφθαλμοφανής η σύνδεση με τον ορισμό της εκπαίδευσης για την αειφόρο ανάπτυξη που δίνει η Agenda Η διδασκαλία της κληρονομιάς και της, ήδη υποβαθμισμένης, πολιτισμικής παιδείας είναι πλέον μόνο τοπική και παγκόσμια, ενώ η «εθνική» έχει εξαλειφθεί. Το τοπικό εγκολπώνεται στο παγκόσμιο, παρακάμπτοντας το εθνικό. Γενικότερα, σε όλο το νομοσχέδιο, έχει εξαλειφθεί το επίθετο «εθνικός» και οι παράγοντες συγκρότησής του υποβαθμίζονται. Καμιά αναφορά στην εθνική κληρονομιά και στις παραδόσεις του λαού μας. Για το μάθημα της ιστορίας δεν υπάρχουν στο νομοσχέδιο σαφείς αναφορές, αλλά το σχέδιο επιπλέον αποδόμησής της έχει ήδη ξεκινήσει με τις αλλαγές που θεσπίστηκαν τον Σεπτέμβρη του 2019 και τα ολέθρια αποτελέσματά τους για τη διδασκαλία του μαθήματος.

§  Με την εισαγωγή της αγγλικής ως δεύτερης γλώσσας ήδη από το νηπιαγωγείο, υποβιβάζεται, σε επίπεδο διάλυσης, η ελληνική γλώσσα, ο βασικότερος άξονας πολιτισμικής συνοχής ενός λαού. Οι καταστροφικές συνέπειες του μέτρου για το μέλλον της ελληνικής γλώσσας γίνονται αντιληπτές αν αναλογιστούμε τις επιστημονικές θέσεις που υποστηρίζουν ότι η εκμάθηση ξένης γλώσσας, μετά την μητρική, μπορεί να γίνει μόνο αν ο εγκέφαλος του παιδιού έχει ήδη κωδικοποιήσει και διαμορφώσει τα εννοιολογικά πλαίσια κατανόησης και ερμηνείας της μητρικής του γλώσσας. Το μέτρο αυτό καθιστά επομένως περιττή – και γι’ αυτό δεν απασχολεί το νομοσχέδιο – οποιαδήποτε διάθεση και προσπάθεια βελτίωσης της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας. Η διδακτική μεθοδολογία της νέας ελληνικής, από το δημοτικό ως το λύκειο, είναι χαοτική και απαράδεκτη, ενώ η συνεχής υποβάθμιση της αρχαίας ελληνικής εφαρμόζεται επιτυχώς εδώ και αρκετά χρόνια, όταν, αντιθέτως, εισάγεται στην υποχρεωτική εκπαίδευση ξένων χωρών, είτε γιατί βοηθά να κατανοήσουν καλύτερα τη δική τους γλώσσα, είτε γιατί με την μαθηματική δόμησή της ενεργοποιεί εγκεφαλικές συνάψεις που αναπτύσσουν τη συνδυαστική και κριτική σκέψη συμβάλλοντας στη λήψη διοικητικών αποφάσεων, είτε γιατί βοηθά στη θεραπεία της δυσλεξίας, ένα φαινόμενο που τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα παρουσιάζει τρομερά αυξητικές τάσεις.

§  Δεν είναι τυχαία η χρήση στο πρώτο ενικό των ρημάτων: “Ζω, Φροντίζω, Ενδιαφέρομαι και Ενεργώ, Δημιουργώ και Καινοτομώ”. Η έμφαση στο α’ ενικό γραμματικό πρόσωπο υποδηλώνει τον στόχο, που είναι η καλλιέργεια της ατομικής “υποχρέωσης” της ένταξης στο σύνολο και όχι η ανάπτυξη του ατόμου ως κοινωνικού όντος με συλλογικές δράσεις, υποχρεώσεις και δικαιώματα. Δηλαδή, η συγκρότηση πειθαρχικής κοινωνίας.

2.    Κυριαρχική Εξουσία.

Η κυριαρχική εξουσία απαιτεί αφενός να είναι δεδομένη η συναίνεση των διευθυντικών στελεχών, ώστε να υλοποιήσουν τις επιταγές της, και αφετέρου να εξουδετερωθούν οι δυνατότητες αντίδρασης των ελεγχόμενων.

§  Δεν εκπλήσσει λοιπόν ότι το νομοσχέδιο προβλέπει συγκεκριμένες ρυθμίσεις αναφορικά με την εκλογή των πρυτανικών αρχών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, τον μόνο τομέα που αδυνατεί να ελέγξει τόσο αποτελεσματικά όπως τους υπόλοιπους. Οι υποψήφιοι πρυτάνεις δεν μπορούν πλέον να κατέβουν αυτόνομα, αλλά μόνο μέσα σε ευρύτερα εκλογικά σχήματα και η ψηφοφορία εκλογής τους θα γίνεται ηλεκτρονικά, μέθοδος εύκολα διαβλητή που επιτρέπει τη νοθεία αποτελεσμάτων.

§  Όσον αφορά στα διευθυντικά στελέχη της σχολικής εκπαίδευσης (Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας) εκκρεμεί η από καιρό αναμενόμενη νομοθετική θέσπιση της θητείας τους, των αρμοδιοτήτων τους και των κριτηρίων επιλογής τους, ενώ διαχέεται η φήμη ότι δρομολογείται η καθαίρεση στελεχών που είχαν τοποθετηθεί μέσω ΑΣΕΠ και η αντικατάστασή τους από άλλους με κομματικά κριτήρια επιλογής.

§  Πίσω από τη “Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση”, που δεν διευκρινίζεται από ποια ηλικία και σχολική βαθμίδα εισάγεται, ούτε από ποιους θα διδάσκεται, δεν γίνεται να μη σκεφτούμε ότι κρύβουν τη διαφυλετικότητα και την παιδαγωγική των έμφυλων ταυτοτήτων, που εγκαινιάστηκε τα τελευταία χρόνια μέσα από το θεσμό των «θεματικών εβδομάδων». Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση δεν είναι πλέον θέμα της οικογένειας – η στήριξη της οποίας έχει σε πολλά επίπεδα εγκαταλειφθεί εκ μέρους της Πολιτείας και ο ρόλος της συνεχώς υποβαθμίζεται – ούτε ατομική ευθύνη, αλλά ανατίθεται στο απρόσωπο κράτος και στις πολιτικές της παγκοσμιοποίησης. Κι αυτό γιατί δεν ενδιαφέρει η ανάπτυξη ταυτότητας, αλλά η μαζοποίηση και η χειραγώγηση που καθιστούν πιο αποτελεσματική την πειθαρχία.

3.    Πειθαρχία.

Αυτός ο άξονας επιτυγχάνεται αφενός με την εντατικοποίηση της αυστηροποίησης και της τρομοκρατίας και αφετέρου με την τιμωρητική πολιτική του νομοσχεδίου, τόσο για μαθητές όσο και για καθηγητές. Έτσι, μέσω της απειλής και του φόβου, προωθείται η συμμόρφωση στην πειθαρχική κοινωνία, η οποία επιτρέπει τον έλεγχο μιας συλλογικής οντότητας σαν να είναι ένας άνθρωπος.

§  Αντί για μόνιμες προσλήψεις, όχι μόνο διαιωνίζει το καθεστώς ομηρίας των αναπληρωτών, αλλά επιπλέον τιμωρεί με 2ετή και 3ετή αποκλεισμό αυτούς που δεν αναλαμβάνουν υπηρεσία, ακόμα και αν αυτή τούς ανατίθεται στη μέση της χρονιάς, θεωρώντας τους πιόνια της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής τους.

§  Η επαναφορά της τάξης και ασφάλειας στο σχολείο φαίνεται πως αποτελεί βασικό στόχο του νομοσχεδίου, σε επικοινωνιακή αντίθεση με το χάος που είχε επιφέρει η απελθούσα πολιτική του Σύριζα, όταν και οι δυο πολιτικές τακτικές υλοποιούν την ίδια Αντζέντα. Έτσι, για την πάταξη της άμετρης ασυδοσίας, αυθαιρεσίας και παραβατικότητας που ενίσχυε η υπερβολική επιείκεια, υιοθετείται τώρα το μέτρο των εξαντλητικών πολυήμερων αποβολών, που παρουσιάζονται ως «καινοτόμες» παιδαγωγικές τακτικές. Ωστόσο, ανάμεσα στα δύο αυτά άκρα υπάρχει η μέση οδός του σεβασμού των ορίων, που αποτελεί βασικό σημείο διαπαιδαγώγησης σε ένα υγιές εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά δεν φαίνεται να ενδιαφέρει και να απασχολεί ούτε τους τέως ούτε τους νυν κυβερνώντες.

§  Αντί για πρόληψη και συμπαράσταση στη νεανικότητα, η νέα τακτική εκφοβισμού που υιοθετείται συμπληρώνεται με την επιβολή του κοινωνικού στιγματισμού. Ο χαρακτηρισμός της διαγωγής μαθητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης θα αναγράφεται στους τίτλους σπουδών, συμπεριλαμβανομένων των απολυτηρίων, των αποδεικτικών απόλυσης και λοιπών αποδεικτικών και πιστοποιητικών σπουδών. Έτσι, για να ακολουθεί τους νέους σε όλη τους τη ζωή («πιστοποιητικό νεανικής διαγωγής»)! Το ότι στόχος του νομοσχεδίου δεν είναι η διαπαιδαγώγηση, αλλά ο εκφοβισμός, η υπακοή και συμμόρφωση στην πειθαρχική κοινωνία, αναδεικνύεται από το ότι πουθενά δεν προβλέπεται η ενίσχυση των δομών υποστήριξης που θα μπορούσαν να βοηθήσουν μαθητές με προβλήματα συμπεριφοράς, κοινωνικοποίησης, ψυχολογικά, μαθησιακά κλπ. Το άγχος και η ένταση που επιφέρει η εφαρμογή των συνεχιζόμενων μνημονιακών (και «μεταμνημονιακών») αντιλαϊκών πολιτικών στο κοινωνικό σώμα και ιδιαίτερα στη νεολαία, το πιο ασυμβίβαστο κομμάτι της κοινωνίας, αντιμετωπίζεται με τιμωρητικό σωφρονισμό και όχι με θεσμική υποστήριξη.

§  Ο μόνος θεσμός υποστήριξης που προβλέπεται να λειτουργεί στον σχολικό χώρο αφορά στην αντιμετώπιση του σχολικού εκφοβισμού και είναι ο “Εκπαιδευτικός Εμπιστοσύνης“, ο οποίος προβλέπεται ότι θα λειτουργεί συμπληρωματικά και ενισχυτικά προς τις υφιστάμενες υποστηρικτικές δομές. Ωστόσο, δεν προσδιορίζονται ούτε οι αρμοδιότητές του, ούτε ο ακριβής ρόλος του, ούτε η ακριβής σχέση του με τις υπάρχουσες υποστηρικτικές δομές, ούτε ποιες είναι αυτές οι δομές. Οι ασάφειες αυτές, δεδομένου του γενικού πλαισίου εφαρμογής του νομοσχεδίου, προβληματίζουν και ανησυχούν, παρότι ο θεσμός παραπέμπει σε προαιρετικές τακτικές που είχαν εφαρμοστεί πριν μερικά χρόνια σε μεμονωμένες σχολικές μονάδες. Θα λειτουργεί πράγματι για τον περιορισμό και την εξάλειψη του φαινομένου του σχολικού εκφοβισμού ή θα συμβάλλει σε έναν νέο εκφοβισμό;

4.    Ικανότητα.

Ο άξονας αυτός εκπληρώνεται με το δόγμα «ο ικανότερος επιβιώνει», είτε πρόκειται για μαθητές, είτε για καθηγητές, είτε για σχολικές μονάδες. Στόχος είναι η αριστεία μέσα από σκληρές δοκιμασίες, καθώς η αξιολόγηση παρουσιάζει πολλαπλές μορφές. Μία ακόμη μέθοδος συμμόρφωσης στην πειθαρχική κοινωνία και επίτευξης πιο αποτελεσματικού κοινωνικού ελέγχου.

§  Α. Για τους μαθητές:

§  Φαίνεται ότι η Αριστεία ισοδυναμεί με συνεχείς εξετάσεις, μέσω των οποίων αποκλείονται παράλληλα όσο το δυνατόν περισσότεροι. Το νομοσχέδιο παραβλέπει τη βασική παιδαγωγική αρχή ότι η αξιολόγηση αποδίδει μόνο αν έρχεται ως αποτέλεσμα μιας καλής εκπαιδευτικής διαδικασίας και αν έχει την ευελιξία προσαρμογής στην τάξη, αλλά και στον κάθε μαθητή χωριστά όπου εφαρμόζεται.

§  Σε γυμνάσια και λύκεια δίνεται έμφαση στις εξετάσεις και στην εντατικοποίησή των σπουδών, διαμορφώνοντας σχολεία για ολοένα και λιγότερους, και όποιος αντέξει!

§  Στην ίδια κατεύθυνση είναι και ο στόχος “Πολλαπλές πηγές, συγκριτική ανάλυση, καλλιέργεια κριτικής σκέψης» που αφορά όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης (ακόμα και της πρωτοβάθμιας!) χωρίς να ενδιαφέρει αν ο μαθητής έχει αναπτύξει τις απαιτούμενες δεξιότητες. Δεν ενδιαφέρει ούτε η ηλικία, ούτε η υποδομή γνώσεων που απαιτείται για σύγκριση πηγών, επιλογή στοιχείων και παραγωγή κριτικής. Η κατάκτηση αυτών των δεξιοτήτων προαπαιτεί ο μαθητής να έχει διαμορφώσει στο μυαλό του ένα νοητικό υπόβαθρο βασικών εννοιών, να έχει συγκροτήσει ένα νοητικό πλαίσιο που θα του επιτρέπει να διακρίνει το ουσιαστικό από το περιττό, το έγκυρο από το παραπλανητικό, να συντάσσει τις απόψεις του με νοηματική συνάφεια. Αλλιώς επέρχεται το χάος. Το δευτερεύον αναδεικνύεται σε ουσιώδες και πρωταρχικό και το νόημα (ακόμη και μιας πρότασης) χάνεται στην ασάφεια και τη σύγχυση. Οι βασικές αρχές μάθησης όμως παραβλέπονται και υποσκελίζονται, όταν ο στόχος είναι η διαμόρφωση υπηκόων και όχι πολιτών, η διαμόρφωση ατόμων χωρίς ταυτότητα.

§  Αυξάνει επίσης τα Πρότυπα (Π.Σ.) και τα Πειραματικά (ΠΕΙ.Σ.) σχολεία, στα οποία θεσμοθετεί περισσότερες εξετάσεις εισαγωγής και σκληρή αξιολόγηση.

§  Αυξάνει το εξεταστικό φορτίο με περισσότερα μαθήματα στις τελικές εξετάσεις Γυμνασίου και Λυκείου. Δυσκολεύει σε Γυμνάσιο και Λύκειο την προαγωγή και την απόλυση των μαθητών, καθιστώντας πιο απαιτητική και πιεστική την έξοδο από τη σχολική εκπαίδευση και την αναζήτηση κάποιας μορφής κατάρτισης. Ειδικότερα, οι μαθητές της Γ Λυκείου υποχρεώνονται να παίρνουν κι ένα αντικείμενο εκτός της κατεύθυνσής τους (Ιστορία οι της θετικής και μαθηματικά οι της θεωρητικής) προφανώς με το επιχείρημα της ολόπλευρης μάθησης. Όμως, στο γενικότερο πλαίσιο της λογικής του νομοσχεδίου, λειτουργεί ως μία ακόμα τακτική ενίσχυσης του βαθμού δυσκολίας.

§  Στην ίδια λογική είναι και η επαναφορά της Τράπεζας Θεμάτων Διαβαθμισμένης Δυσκολίας. Ένας Προκρούστης, όπως αποδείχθηκε στην προηγούμενη εφαρμογή της, που θα λειτουργεί ως πιεστικό μέσο προσαρμογής σε κάποια άνωθεν και δήθεν αντικειμενικά μέτρα αξιολόγησης των μαθητών.

§  Β. Για τους εκπαιδευτικούς:

§  Επιβάλει την ατομική αξιολόγηση (αυτο-αξιολόγηση & ετερο-αξιολόγηση) των εκπαιδευτικών, με τιμωρητικό τρόπο, καθώς τη συνδέει με την επαγγελματική τους εξέλιξη (όπως αποδείχτηκε και μέσω της τηλεκπαίδευσης). Δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον και καμιά μέριμνα για τις δυσκολίες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στο έργο τους. Η επίδοσή τους – άσχετα από όποιες άλλες οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές, διοικητικές παραμέτρους επηρεάζεται – είναι αποκλειστικά θέμα ατομικής ευθύνης (όπως και η αντιμετώπιση των τωρινών θεμάτων υγείας).

§  Γ. Για τις σχολικές μονάδες:

§  Καθιερώνει την εξωτερική αξιολόγηση των σχολείων που, εκτός των άλλων, στηρίζεται ακόμα και στις επιδόσεις των μαθητών, αδιαφορώντας για το κοινωνικό πλαίσιο αυτών των επιδόσεων, τις υλικοτεχνικές ελλείψεις και άλλες παραμέτρους. Προφανής στόχος είναι, μέσω της κατηγοριοποίησης των σχολικών μονάδων (σε άριστες, μέτριες, υποβαθμισμένες), η προώθηση ιδιωτικών πρωτοβουλιών και επιχειρήσεων ενισχύοντας παράλληλα και τον κοινωνικό αυτοματισμό. Η λογική του νομοσχεδίου απέχει μακράν, είναι στο αντίθετο άκρο, από αυτή της δημόσιας και δωρεάν παιδείας για όλους, που η Πολιτεία έχει υποχρέωση να προστατεύει και να προωθεί, παρέχοντας όλα τα απαραίτητα μέσα και το δυναμικό για την αναβάθμιση όλων των σχολικών μονάδων. Τα σχολεία γίνονται αντιληπτά ως ανταγωνιστικές μονάδες στο πλαίσιο της βιώσιμης ανάπτυξης.

5.    «Βιώσιμη ανάπτυξη».

Η υλοποίηση αυτού του άξονα στηρίζεται στις αρχές του ανταγωνισμού και της ιδιωτικοποίησης, προς όφελος των παγκόσμιων αγορών.

§  Δίνεται έμφαση στην “Προτεραιότητα στην ανάπτυξη δεξιοτήτων, έναντι της μετάδοσης στείρας γνώσης”, αλλά δεν διευκρινίζεται το είδος των δεξιοτήτων που θα επιβληθούν στη νεολαία μας. Με βάση το γενικότερο πλαίσιο, συνάγουμε ότι εννοούνται δεξιότητες που αφορούν την παραγωγικότητα και την αειφόρο ανάπτυξη. Παραγκωνίζονται, λοιπόν, υπέρ της συγκέντρωσης πλούτου και εξουσίας, ηθικές, ανθρωπιστικές αξίες και αρχές διαπαιδαγώγησης ενός ολοκληρωμένου Ανθρώπου.

§  Καθιερώνει το ηλικιακό όριο-κόφτη των 17 ετών για φοίτηση στα ημερήσια ΕΠΑΛ, αποκλείοντας έτσι νέους, που είτε θέλουν να αποκτήσουν μια ειδικότητα μετά το Λύκειο, είτε θέλουν να επανενταχθούν. Η τεχνική εκπαίδευση εντάσσεται θεσμοθετημένα στην αρένα του ιδιωτικού ανταγωνισμού, στην οποία τα δημόσια σχολεία χάνουν το μονοπώλιο και διατηρούν μόνο ένα ποσοστό της «πελατείας» τους, σπουδαστές νεαρής ηλικίας. Το μέτρο αυτό από τη μια οφθαλμοφανώς ενισχύει τις ιδιωτικές σχολές κατάρτισης για όποιον μπορεί οικονομικά, και από την άλλη συμβάλλει στη διόγκωση της φτηνής εργατικής δύναμης των ανειδίκευτων εργατών.

§  Στην ίδια κατεύθυνση ιδιωτικοποίησης είναι και η πρόβλεψη δημιουργίας πανεπιστημιακών τμημάτων όπου τα μαθήματα θα γίνονται στα αγγλικά, προκειμένου να προσελκύσουν φοιτητές του εξωτερικού που θα καταβάλλουν δίδακτρα.

§  Δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στις επιμορφώσεις καθηγητών, οι οποίες σαφώς σχετίζονται με το επαγγελματικό τους προφίλ και εξέλιξη. Ωστόσο, δεν διασαφηνίζεται υπό ποιες συνθήκες και προϋποθέσεις θα υλοποιούνται αυτές οι επιμορφώσεις. Το πλαίσιο του νομοσχεδίου δεν αφήνει αμφιβολία ότι θα είναι υποχρεωτικές, εντός των εργασιακών τους καθηκόντων, και το κόστος τους θα επιβαρύνει τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, όπως ισχύει εδώ και 10 χρόνια, καθ’ όλη την εποχή των μνημονίων. Οι εκπαιδευτικές άδειες μετ’ αποδοχών (όπως ίσχυε προ του 2010) μάλλον φαντάζουν για την κυβέρνηση ως παρωχημένο μέτρο άλλων εποχών, καθώς θα επιβαρύνει υπερβολικά τον προϋπολογισμό. Σε αυτό το πλαίσιο, ο εκπαιδευτικός, με μισθούς στο όριο της φτώχειας ή κάτω από αυτό, για την επαγγελματική του επιβίωση και για την προώθηση της βιώσιμης ανάπτυξης, απαιτείται να εργάζεται εξαντλητικά ωράρια, και όποιος αντέξει –βιολογικά, ψυχολογικά και οικονομικά – αυτός επιβιώνει και εργασιακά. Παράλληλα, ανοίγει ένα ευρύ και πολλά υποσχόμενο πεδίο για ιδιωτικές πρωτοβουλίες, πρόθυμες και «ικανές» να διεκπεραιώσουν το έργο των επιμορφώσεων, σε συνδιαλλαγή με το δημόσιο. Η πρόσφατα επιβαλλόμενη τηλεκπαίδευση μας δίνει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, με ιδιωτικές εταιρείες (ciscoWebex) που λειτουργούν ως πάροχοι του Υπουργείου, με προγράμματα Voucher και εφαρμογές τύπου skoil elikikou.

Συμπεράσματα

Όπως γίνεται φανερό, με το πολυνομοσχέδιο η εκπαίδευση εργαλειοποιείται με δύο τρόπους:

§  Από τη μια, ως πειθαρχική κοινωνική στρατηγική συμβάλλει στη συγκρότηση και την επιβολή της επιθυμητής κοινωνικής τάξης, που στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης αφορά τον έλεγχο, την κυβερνησιμότητα του πληθυσμού μέσω της πειθαρχικής κοινωνίας, δηλαδή την κανονικοποίηση συλλογικών οντοτήτων. Ιδανική προοπτική για ένα καθεστώς κατοχής!

§  Από την άλλη, προσαρμόζεται στις ανάγκες των Παγκόσμιων Αγορών. Η λογική ταύτισης της εκπαίδευσης με τις απαιτήσεις των παγκόσμιων Αγορών, που ενδιαφέρονται είτε για τους «άριστους», είτε για φτηνό εργατικό δυναμικό, ουσιαστικά απαιτεί μια εργατική δύναμη ανίκανη να προβάλει διεκδικήσεις, πλήρως ελεγχόμενη, πειθήνια και συμμορφούμενη στις απαιτήσεις της πειθαρχικής κοινωνίας, στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης. Αυτήν την πολιτική υπηρετεί και το νέο νομοσχέδιο για την Παιδεία.

Τo νομοσχέδιο, σχεδιασμένο σύμφωνα με την «Ανοιχτή Μέθοδο Συντονισμού», την προηγμένη μορφή φιλελεύθερης διακυβέρνησης, ενώ δίνει την εντύπωση ότι προσφέρει νέες δυνατότητες στα υποκείμενα (αναβάθμιση της παιδείας), στην ουσία τα εντάσσει στο πειθαρχημένο καθεστώς, όπως αυτό οριοθετείται από τους στόχους της Agenda 21/30. Η όποια εντύπωση ότι ενδεχομένως κάποια από τα προβλεπόμενα μέτρα κινούνται στην σωστή κατεύθυνση μιας υγιούς εκπαίδευσης, αποτελεί μια ψευδαίσθηση, καθώς το γενικότερο πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται αντιστρέφει τη χρησιμότητα και συμβολή τους, υπέρ της ελεγχόμενης υποδούλωσης του Ανθρώπου στο βωμό του ανταγωνισμού και της ιδιωτικοποίησης του κέρδους. Για να είναι ορθό το αποτέλεσμα μιας εξίσωσης θα πρέπει όλες οι παράμετροι της εξίσωσης να είναι αληθείς και έγκυρες.

Αντιπροτάσεις – θέσεις – διέξοδος

Ως Τομέας Παιδείας του ΕΠΑΜ, έχουμε επανειλημμένα διατυπώσει τις θέσεις μας, ότι στόχος μας είναι η αναθέσμιση της Παιδείας στο πλαίσιο ενός κράτους ανεξάρτητου από τις επιταγές των Αγορών και της παγκοσμιοποίησης, που μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας – ανεξαρτησίας και την αποκατάσταση του κράτους δικαίου. Συνεπώς, αντιστεκόμαστε στην υποβάθμιση της ανθρωπιστικής παιδείας, στις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, στην υποβάθμιση του έργου και του ρόλου του εκπαιδευτικού και στον εγκλωβισμό των μαθητών σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που τους προετοιμάζει για δούλους των Αγορών. Διεκδικούμε και απαιτούμε:

§  Απόσυρση των ιδιωτών, των χορηγών, της επιχειρηματικότητας, του ΟΟΣΑ και της εργαλειοθήκης του από το Δημόσιο σχολείο. Γενναία χρηματοδότηση της εκπαίδευσης από τον ετήσιο κρατικό προϋπολογισμό, για κάλυψη όλων των πραγματικών αναγκών, σε εκπαιδευτικό προσωπικό, υποδομές και ανάγκες των σχολείων.

§  Στελέχωση όλων των σχολείων με το απαραίτητο εκπαιδευτικό προσωπικό, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς και τη σύσταση των κατάλληλων υποστηρικτικών δομών σε όλες τις υπηρεσίες Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

§  Μαζικούς, μόνιμους διορισμούς και διορισμό όλων των αναπληρωτών.

§  Κατάργηση των συνεχών και υποχρεωτικών μετακινήσεων των εκπαιδευτικών.

§  Ανατροπή του πλαισίου αξιολόγησης. Κατάργηση κάθε μορφής αξιολόγησης που αποσκοπεί σε απολύσεις. Προώθηση των πρακτικών κι ενίσχυση των δομών και των επιμορφωτικών προγραμμάτων που στοχεύουν στην ποιοτική βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου. Επαναθέσπιση των εκπαιδευτικών αδειών για επιμορφώσεις. Στήριξη του καθηγητή στο επιστημονικό και παιδαγωγικό πεδίο.

§  Μισθό αξιοπρεπή για ζωή αξιοβίωτη, αποκατάσταση όλων των απωλειών του εισοδήματος. Ανατροπή των αντιασφαλιστικών νόμων και ρυθμίσεων.

§  Δημόσια, δωρεάν παιδεία για όλους, χωρίς ταξικούς φραγμούς και διακρίσεις.

Αγωνιζόμαστε για την αλλαγή του προσανατολισμού της Παιδείας: από τη στόχευση στην «ικανότητα» για την προαγωγή της «βιώσιμης ανάπτυξης» που στηρίζεται στην υποδούλωση και τον έλεγχο του Ανθρώπου, στην ολόπλευρη καλλιέργεια ισορροπημένων, υγιών προσωπικοτήτων πνευματικά, συναισθηματικά, ηθικά και κοινωνικά. Στη συγκρότηση, δηλαδή, ελεύθερων Ανθρώπων. Ανθρώπων που είναι σε θέση να επιλέξουν το μέλλον τους, να επιλέξουν να καλλιεργήσουν τις δεξιότητες και ικανότητες που ταιριάζουν στην προσωπικότητά τους, να συμβάλλουν δημιουργικά στην αντιμετώπιση των αναγκών του κοινωνικού συνόλου, να υπηρετήσουν ανιδιοτελώς την Ανθρωπότητα και όχι τη βιώσιμη ανάπτυξη ιδιωτικών οργανισμών, που στοχεύουν στην αύξηση του κέρδους, στηριζόμενοι στη μέγιστη αποδοτικότητα δουλικών ανθρωποειδών με το χαμηλότερο κόστος. Στόχος της Παιδείας δεν μπορεί να είναι η εργαλειοποίηση του ανθρώπου και η υποταγή του στις επιταγές της παγκόσμιας διακυβέρνησης, αλλά η πνευματική και ηθική ανύψωσή του, η συγκρότηση ελεύθερων Ανθρώπων. Η μόνη υποχρέωση της Πολιτείας είναι η παροχή των κατάλληλων υποδομών για την επίτευξη αυτού και μόνο του στόχου.

Η αντίσταση σε αυτό το νομοσχέδιο σημαίνει και αντίσταση στις πολιτικές που το επιβάλλουν. Για μια Ελλάδα ανεξάρτητη και κυρίαρχη, για μια Παιδεία Ελεύθερων Ανθρώπων!

Είναι Επιλογή μας!

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ- ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.

1.    Dale R. 2004, Forms of Governance, Governmentality and the EU’s Open Method of Coordination” στο Lahrner W. – Walters W., (επιμ.) Global Governmentality, Routledge, Λονδινο 2004

2.    Haahr J. H., 2004, “Open Co- Ordination and Advanced Liberal Gonverment”, Journal of European Public Policy, τμ. 11, τχ. 2 (2004), 230-9-230

3.    Foucaout M.,2008, Το μάτι της εξουσίας, μετφρ. Μπέτσελος Τάσος, εκδ. Βάνιας 2008

4.    Foucault, M. 1994, “Το μάτι της Εξουσίας”. Συνέντευξη στον Jean-Pierre Barou και Michelle Perrot, μτφρ. Ι. Σολομών. τοπικά α’ Πειθαρχία και Γνώση. Αθήνα: Εκδόσεις Νήσος, 1994.

5.    Παπαμαρινόπουλος Σταύρος, Ελληνική γραφή και φυσική της πληροφορίας, συνέντευξη στον Γ. Σαχίνη, Κρήτη TV. Θέμα η επίδραση των αρχαίων ελληνικών στις εγκεφαλικές λειτουργίες. https://www.youtube.com/watch?v=PmJ4QxBd-5M

6.    Σαρακινιώτη Α – Τσατσαρώνη Α, 2011: Πειθαρχία και γνώση στην κοινωνία των ικανοτήτων, στο Γ. Σταμέλος (επιστ. επιμ.), Για μια ποιητική του εκπαιδευτικού τοπίου, Τόμος Ι, συλλογικός τόμος χαριστήριο στον Ιωσήφ Σολομών, Τομέας Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης και Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης Πανεπιστημίου Πατρών, εκδ. Αλεξάνδρεια 2011, σελ. 240 -268.

7.    Τάση Σμαρώ, 2014: Η «πειθαρχική κοινωνία» του Michel Foucault και η αυτοποιητικά εξελισσόμενη κοινωνία του Niclas Luhmann, Eπιθεώρηση Κοινωνικών Ερευνών, 142 A´, 2014, 101-121.

8.    Για τα οφέλη της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών με βάση τις έρευνες των Μαυροπούλου Ειρήνης και Γαβράνη Άννας:
Α. Έρευνες επί της μεθόδου «διαλεχθώμεν ελληνικώς», στο «Φρονείν»: http://www.fronein.gr/page2.php
Β. Τα αρχαία κάνουν τους μαθητές πιο έξυπνους, άρθρο στο «Αιγηίς»: https://aegeeis.gr/index.php/anakoinoseis-aegeeis

9.    Agenda 21: Wikipedia: https://en.wikipedia.org/wiki/Agenda_21

Αθήνα 4 Μαΐου 2020
Ο Τομέας Παιδείας του ΕΠΑΜ

Ανακοίνωση της Επιτροπής Ενέργειας του ΕΠΑΜ για το (αντι)περιβαλλοντικό νομοσχέδιο

Εισάγεται  προς ψήφιση στην ολομέλεια της βουλής, τη Δευτέρα 4 Μαΐου, το νομοσχέδιο του Υπουργείου Περιβάλλοντος «για τον εκσυγχρονισμό της περιβαλλοντικής νομοθεσίας και την εναρμόνισή της με το ενωσιακό δίκαιο».

Το νομοσχέδιο αυτό αποτελείται από ένα σύνολο διατάξεων, που η αντιφατικότητά τους προκαλεί εντύπωση. Μοιάζει σαν κάποιοι να παίζουν με την νοημοσύνη μας. Ή να προσπαθούν να κρύψουν τις προθέσεις τους πίσω από βαρύγδουπους τίτλους.

Είναι ή όχι ο κύριος Χατζηδάκης και η κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει υπέρμαχοι της προστασίας του περιβάλλοντος από την κλιματική αλλαγή; Γιατί αν είναι, πώς αυτό συνάδει με τις διατάξεις του νομοσχέδιου που φέρνει στην βουλή και αφήνουν ανεξέλεγκτη στην ουσία την παραχώρηση αδειών για εξόρυξη πετρελαίου και αερίου, ακόμη και εντός ορίων προστατευμένων περιοχών ή μέσα στα όρια κοινοτήτων και δήμων; Από πότε έπαψαν οι υδρογονάνθρακες να είναι εχθρικοί προς το περιβάλλον, τόσο κατά της εξόρυξη τους όσο και κατά την καύση τους;

Ταυτόχρονα, το νομοσχέδιο μετατρέπει σε fast track τη διαδικασία της αδειοδότησης για εγκατάσταση ΑΠΕ – που είναι για κάποιους η λύση για καθαρή, πράσινη ενέργεια. Δηλαδή, οι ανεμογεννήτριες (που έχουν ήδη μετατρέψει κάποιες κορυφές των βουνών της χώρας σε κρανίου τόπο) και τα φωτοβολταϊκά (στις πεδιάδες ή ακόμα και σε εκτάσεις χαρακτηρισμένες ως δασικές) θα αδειοδοτούνται πλέον σε μόλις έναν μήνα από την κατάθεση της αίτησης.

Αυτή η σπουδή μάλλον άλλα πράγματα δηλώνει, παρά οποιοδήποτε ενδιαφέρον του υπουργού για το περιβάλλον. Η συνύπαρξη δυο τόσο αντιφατικών πλευρών σε ένα νομοσχέδιο, που ψευδεπίγραφα φέρει στον τίτλο του την έννοια της «προστασίας του περιβάλλοντος», φανερώνει στην πραγματικότητα τον κοινό τους παρονομαστή: ο κ. Υπουργός έκανε ένα νομοσχέδιο προστασίας αναδυόμενων συμφερόντων.

Στην Ελλάδα των 10 μνημονιακών ετών, η αποικιοποίηση χρέους αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για κάποιους «επενδυτές», αφού όλα πια είναι για ξεπούλημα. Βουνά, κάμποι, ΑΟΖ, λιγνίτης… Κάποιους απ’ αυτούς τους «επενδυτές» τους βλέπουμε ήδη να δραστηριοποιούνται, γεμίζοντας τις βουνοκορφές μας με ανεμογεννήτριες και τους κάμπους μας με φωτοβολταϊκά. Παράγουν τίποτα χρήσιμο; Κάτι που θα μπορεί να αντικαταστήσει τον «βρόμικο» λιγνίτη με δωρεάν καθαρό και φτηνό ρεύμα; Μα φυσικά και όχι. Παράγουν όμως εγγυημένα κέρδη για τους ημέτερους και τους επίδοξους ευκαιριακούς επιχειρηματίες. Όχι μόνο τους εγχώριους, αλλά και τους ξένους.

Το νομοσχέδιο αυτό αποτελεί το νέο νομικό πλαίσιο, μέσω του οποίου θα πραγματοποιηθεί το ξεπούλημα του συνόλου του φυσικού πλούτου της χώρας σε όποιον ενδιαφέρεται και σε πολύ συμφέρουσες τιμές. Βουνά, δάση, ορυκτά, καύσιμα, νησιά ολόκληρα, τίποτε δεν θα μείνει στην κατοχή του πραγματικού ιδιοκτήτη του, δηλαδή του ελληνικού λαού, που του στερούν κάθε δικαίωμα λόγου για το πώς θα διαχειριστεί την περιουσία του, με πρόσχημα τα χρέη που του έχουν φορτώσει.

Ο κ. Χατζιδακης εκτελεί συμβόλαια – μνημονιακά και μη – και είναι ο καλύτερος γι’ αυτήν τη δουλειά. Το έκανε κάποτε με το κλείσιμο της Ολυμπιακής. Γιατί να μην το κάνει και τώρα με τη ΛΑΡΚΟ, με τους λιγνίτες, με τον αέρα και τη γη και το υπέδαφος; Ξέρει αυτός…

Ο στόχος αυτού του νομοσχεδίου είναι ακριβώς αυτός: Να διευκολύνει το ξεπούλημα του τόπου και του πλούτου του από μια πολιτική τάξη που, διαχρονικά, δεν ξέρει να κάνει τίποτε άλλο παρά μόνο αυτό. Και δυστυχώς θα το καταφέρει, αν δεν βρει την αντίσταση που αρμόζει, από έναν λαό που θέλει να είναι αφέντης στον τόπο του.

Το ΕΠΑΜ, από την ίδρυση του μέχρι τώρα, διακηρύσσει σε όλους τους τόνους, με συνέπεια, ότι μόνο μια πατριωτική, δημοκρατική κυβέρνηση μπορεί να απαντήσει στο σύνολο των ζητημάτων που προκαλεί η υποταγή στο νεοφιλελεύθερο, «θρησκευτικό» δόγμα της χρεοκρατίας, της λιτότητας και του ξεπουλήματος, που όλες οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα υπηρέτησαν με προσήλωση.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, το ΕΠΑΜ είναι από θέση αρχής ενάντια σ’ αυτό το νομοσχέδιο και καλεί τα μέλη και τους φίλους του να παραστούν στα συλλαλητήρια διαμαρτυρίας τη Δευτέρα 4 Μάη 2020, στην Πλατεία Συντάγματος στις 17:00, στην Πλατεία Λευκού Πύργου στη Θεσσαλονίκη στις 18:00 και όπου αλλού πραγματοποιηθούν κινητοποιήσεις.

Αθήνα, 2 Μαΐου 2020

ΕΠΑΜ - Επιτροπή Ενέργειας και Φυσικών Πόρων

ΕΠΑΜ. ΤΟΜΕΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

“Η Λύση της τηλεκπαίδευσης και οι επιπτώσεις της”  ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΘΕΣΕΙΣ

Το ευρύτερο πλαίσιο

Όσο περνά ο καιρός, γίνεται όλο και πιο φανερό ότι η επιδημία του νέου κορωνοϊού δημιούργησε το ιδανικό πλαίσιο για να περάσει στην κοινή συνείδηση και την καθημερινή πρακτική του κόσμου ένας νέος τρόπος ζωής, μια διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων, ένας άλλος τρόπος λειτουργίας στην καθημερινότητα, την επικοινωνία μας, τη διασκέδαση, την εκπαίδευση, τον τρόπο ικανοποίησης των αναγκών μας. Αυτό φαίνεται κυρίως από τον τρόπο με τον οποίο προωθεί το σύστημα της παγκοσμιοποίησης τα διάφορα μέτρα περιορισμού της κίνησης των πολιτών, στο πλαίσιο της αντιμετώπισης του κορωνοϊού, το λεγόμενο lockdown.

Από την αρχή της επιβολής των περιοριστικών μέτρων, βλέπουμε ότι η προσωρινότητα των μέτρων (όπως υποτίθεται ότι ήταν, λόγω των έκτακτων συνθηκών) παραμερίστηκε πλήρως από μια συντονισμένη προσπάθεια να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι κάποια από αυτά τα μέτρα θα είναι μακρόχρονης διάρκειας, επαναλαμβανόμενα όποτε κριθεί ότι χρειάζεται, ή και μόνιμα. Γίνεται μια έντονη προπαγάνδιση από όλες τις πλευρές του συστήματος, προκειμένου να εθιστούμε στη ιδέα ότι η «μετά κορωνοϊό» εποχή θα είναι τελείως διαφορετική από την προηγούμενη.

Η «λύση» της τηλεκπαίδευσης

Μέσα σ’ όλη αυτήν την κατάσταση, ήρθε και η τηλεκπαίδευση, ως «λύση» του προβλήματος που δημιουργείται από το παρατεταμένο κλείσιμο των σχολείων όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων. Μπροστά στην ανάγκη που έχει δημιουργηθεί, η «λύση» της τηλεκπαίδευσης παρουσιάζεται επιβεβλημένη, γίνεται κοινωνικά αποδεκτή και προβάλλεται πανηγυρικά από τα συστημικά ΜΜΕ η επιτυχής εφαρμογή της. «Εικόνες από το μέλλον που έρχεται», δηλώνει με υπερηφάνεια ο πρωθυπουργός, αλλά ο χαρακτήρας αυτού του «μέλλοντος» δεν προσδιορίζεται με σαφήνεια.

Το σύστημα της τηλεκπαίδευσης, παρότι διαφημίστηκε υπέρ το δέον από την κυβερνητική προπαγάνδα, δεν μπόρεσε μέχρι στιγμής να ανταποκριθεί στις προσδοκίες, δεν μπόρεσε να αναπληρώσει τις χαμένες διδακτικές ώρες, δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει τη συμμετοχή και να διατηρήσει το ενδιαφέρον όλων των μαθητών, δεν μπόρεσε καν να λειτουργήσει ως μια προσωρινή, εθελοντική ενασχόληση, ώστε να δώσει στους μαθητές έναν δημιουργικό τρόπο να περνούν τον χρόνο τους εν μέσω καραντίνας. Ούτε και προβλέπεται ότι θα τα καταφέρει όλα τα παραπάνω μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς, ή μέχρις ότου αποφασιστεί το άνοιγμα εκ νέου των σχολείων. Και αυτό, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες δασκάλων και καθηγητών να μείνουν σε επαφή με τα παιδιά.

Η εφαρμογή της τηλεκπαίδευσης που παρουσιάστηκε ως «κατάσταση εξαίρεσης», στηριζόμενη στην «ατομική ευθύνη», την «ελεύθερη επιλογή» και την «εθελοντική» συμμετοχή, κατέληξε να είναι καταναγκαστική και επιβεβλημένη που, εν γνώσει των κυβερνόντων, όχι μόνο εφαρμόζεται σε κενό νόμου, αλλά πρωτίστως είναι αντισυνταγματική.

Ωστόσο, η πανηγυρική παρουσίαση του εγχειρήματος από τα συστημικά ΜΜΕ αποσιωπά τις αδυναμίες του, όπως επίσης παραβλέπονται η αντισυνταγματικότητα του και κυρίως οι κίνδυνοι που εγκυμονεί η εφαρμογή του. Από την άλλη, με κινήσεις ταχυδακτυλουργικού επικοινωνιακού εντυπωσιασμού, η πραγματική εικόνα επιχειρείται να θολώσει, να αποτυπωθεί στη συλλογική συνείδηση αντιστραμμένα, όπως στο αποτύπωμα ενός φιλμ.

Για να διασφαλιστεί δήθεν η ισότιμη συμμετοχή όλων και ο δημοκρατικός και δωρεάν χαρακτήρας της εκπαίδευσης, εξαγγέλλονται διάφορα μέτρα: α) παραχωρείται δωρεάν ίντερνετ, αλλά μόνο για κινητά, εφόσον συναινούν και με τους όρους που θέτουν οι ιδιωτικές εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, ενώ η γερμανικών συμφερόντων σταθερή τηλεφωνία φαίνεται αμέτοχη, άσχετα αν ο κύριος όγκος της τηλεκπαίδευσης απαιτεί σταθερή σύνδεση ίντερνετ. β) Παρέχονται επίσης φορητοί υπολογιστές, αλλά όχι για όλους, με αδιαφανή κριτήρια και χωρίς να οριοθετείται η ασφαλής χρήση τους για τους μαθητές.

Το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι: Διασφαλίζεται με αυτές τις κινήσεις πράγματι ο δημοκρατικός και δωρεάν χαρακτήρας της εκπαίδευσης ή αντιθέτως προωθούνται άλλες σκοπιμότητες; Πέρα από την υποτιθέμενη «δημιουργική απασχόληση» των μαθητών κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού – που αποτιμάται με τριπλάσιες εργατοώρες για τους εκπαιδευτικούς - ποιες είναι οι επιπλέον επιπτώσεις της τηλεκπαίδευσης, όπως έχει σχεδιαστεί και εφαρμόζεται, για τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές, και συνολικότερα για την κοινωνία μας;

Τι προκαλεί η επιβολή της τηλεκπαίδευσης

Στην πραγματικότητα, τα προβλήματα που δημιούργησε η τηλεκπαίδευση είναι πολύ περισσότερα από αυτά που υποτίθεται ότι ήρθε για να λύσει, αρκετά από τα οποία έχουν επισημανθεί τόσο σε άρθρα εκπαιδευτικών, όσο και σε πολλές ανακοινώσεις διαμαρτυρίας εκπαιδευτικών συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Ø  Καταργείται εμπράκτως το συνταγματικό δικαίωμα της ισότιμης, απρόσκοπτης, ελεύθερης και δωρεάν συμμετοχής όλων στο δημόσιο αγαθό της εκπαίδευσης.

Ø  Παραβλέπεται η μη ισότιμη δυνατότητα όλων των μαθητών, αλλά και των εκπαιδευτικών να έχουν πρόσβαση στις πλατφόρμες, αλλά και στις ελλιπείς και καθυστερημένες (μετά από ενάμισι μήνα) μαζικές τηλε-επιμορφώσεις εκπαιδευτικών στη διαχείριση αυτών των συστημάτων.

Ø  Καταστρατηγείται κάθε έννοια ωραρίου και εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών, καθώς ο εργάσιμος χρόνος γίνεται ευέλικτος και ασύδοτος, σε μια μόνιμη κατάσταση εξάρτησης από το διαδίκτυο.

Ø  Μονιμοποιείται η εφαρμογή της, σε πρώτο στάδιο για ακριτικές και δυσπρόσιτες περιοχές, καθώς, αντί για προσλήψεις εκπαιδευτικού προσωπικού, προβλέπεται να λειτουργήσει ως μέσο αντικατάστασης εκπαιδευτικών, οι οποίοι θα καλούνται να καλύψουν το ωράριο τους με τηλεκπαίδευση άσχετα από τις χιλιομετρικές αποστάσεις.

Ø  Συγκεντρώνονται μαζικά, χωρίς καμία εγγύηση προστασίας, προσωπικά δεδομένα και εργασίες των συμμετεχόντων, που παραμένουν εκτεθειμένα στην έλλειψη ασφάλειας των συστημάτων, τον κίνδυνο παραβίασής τους (hacking) και υποκλοπής, τον κίνδυνο πιθανών παράνομων ηχογραφήσεων και βιντεοσκοπήσεων.

Ø  Επιβάλλεται, με ηλεκτρονικά πάντοτε μέσα, όχι μόνο η επιτήρηση αλλά και η αξιολόγηση μαθήματος, εκπαιδευτικών και μαθητών, τα προσωπικά δεδομένα των οποίων διαχειρίζονται ιδιωτικοί πάροχοι παγκόσμιας εμβέλειας - συνεργάτες του Υπουργείου Παιδείας - χωρίς καμιά εγγύηση μη εμπορικής χρήσης τους.

Ø  Αναδεικνύεται μια καινούργια «ομάδα», οι «ηλεκτρονικά αναλφάβητοι», στην οποία ομογενοποιούνται ταξικοί περιορισμοί, οικονομικές δυσκολίες, γεωγραφικά δυσπρόσιτες περιοχές, ηλικιακοί και άλλοι βιολογικοί περιορισμοί.

Ø  Στοχοποιούνται, υπό το πρίσμα της νέας αξιολόγησης που επιβάλλουν οι «συνθήκες εκτάκτου ανάγκης», οι «ψηφιακά αναλφάβητοι» εκπαιδευτικοί και απειλούνται να περιθωριοποιηθούν επαγγελματικά ή και να αντικατασταθούν από τους «ψηφιακά εγγράμματους», που θα αναλάβουν να φέρουν εις πέρας το αντικείμενο εργασίας τους, επιβαρυνόμενοι με επιπλέον υπερεργασία.

Ø  Ενισχύεται ο κοινωνικός αυτοματισμός, τόσο στο πλαίσιο της κοινωνίας, όσο και μεταξύ των ίδιων των εκπαιδευτικών. Οι «τεμπέληδες» εκπαιδευτικοί - κατά την προβεβλημένη από τα ΜΜΕ ιδεολογία - ήρθε ο καιρός να αποδείξουν πόσο δημιουργικοί είναι, να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι, οι εργατικοί και φιλότιμοι από τους «άχρηστους» και «περιττούς» για τις νέες απαιτήσεις του συστήματος. Κι έτσι θα φανούν «δικαιολογημένες» και «απαραίτητες» οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων που ήταν και προεκλογικός στόχος της κυβέρνησης.

Ø  Υποβαθμίζεται η ποιότητα της εκπαιδευτικής διαδικασίας και σχέσης. Η εκπαίδευση εντάσσεται στο πλαίσιο των ΜΜΕ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όπου κυριαρχούν οντότητες επίπεδες, οντότητες που «ελεύθερα» επιλέγουν να χάσουν την τρίτη διάστασή τους, και τη συνακόλουθη συνείδηση. Μαθητές και εκπαιδευτικοί είναι απόλυτα μετρήσιμοι. Ένας κωδικός πρόσβασης, ένας αριθμός. Η τρισδιάστατη επικοινωνία στην αίθουσα μεταβάλλεται, στην καλύτερη περίπτωση, σε δισδιάστατη (μια φλατ εικόνα απέναντι σε μια άλλη), και στη συνηθέστερη περίπτωση σε μονοδιάστατη, με πρωτοκαθεδρία του πομπού να μιλά σε ένα μαύρο φόντο με μαύρες κουκκίδες. Η συμμετοχή, που περιορίζεται κυρίως στην ανταλλαγή γραπτών μηνυμάτων, καθώς μικρόφωνα και κάμερες θα πρέπει να κλείσουν για να αντέξει το υπό κατάρρευση σύστημα, στην πράξη ακυρώνεται και μεταβάλλεται σε πειθήνιο σώμα. Η τηλεκπαίδευση δεν είναι παρά μια μονοδιάστατη θεώρηση του σχολείου ως πομπού πληροφοριών σε παθητικούς αποδέκτες.

Ø  Καθίσταται η εκπαιδευτική διαδικασία απόλυτα εξαρτημένη από το εμπορεύσιμο αγαθό της πρόσβασης στο διαδίκτυο και της χρήσης νέων τεχνολογιών, που έχει καταστεί είδος πρώτης ανάγκης, η υπεραξία του οποίου, με τη στήριξη της κυβέρνησης, συνεχώς αυξάνεται από τους συμμετέχοντες χρήστες. Επιβάλλεται με κρατική παρότρυνση και επιχορήγηση, αλλά υπό τον όρο πάντα της προσωπικής συναίνεσης, η εξάρτηση των συμμετεχόντων από το διαδίκτυο και τις νέες τεχνολογίες.

Ø  Παραβλέπονται και ως διά μαγείας «εξαφανίζονται» οι ολέθριοι κίνδυνοι που συνεπάγεται η πολύωρη και χωρίς όρια έκθεση στο διαδίκτυο και χρήση των νέων τεχνολογιών, ιδίως για τα παιδιά, από ψυχολογικής, παιδαγωγικής, αναπτυξιακής και κοινωνικής άποψης. Οι συστάσεις των ειδικών, και δη των μαχόμενων, που τόνιζαν πόσο επικίνδυνη είναι η έκθεση των παιδιών στο ίντερνετ από μικρή ηλικία και συμβούλευαν να μεγαλώνουν τα παιδιά όσο γίνεται πιο μακριά από υπολογιστές, τάμπλετ και κινητά, τώρα στην πράξη αναιρούνται. Το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας υποχρεώνει ουσιαστικά όλα τα παιδιά, ακόμη και από το νηπιαγωγείο (!), να χρησιμοποιούν με τις ώρες τα διαδικτυακά συστήματα επικοινωνίας.

Ø  Μεταλλάσσεται ο ίδιος ο χαρακτήρας της επικοινωνίας, διαπροσωπικής και κοινωνικής. Η μέχρι χτες «ασθένεια» της έλλειψης ουσιαστικής επικοινωνίας μέσα στις οικογένειες και στις παρέες, προβάλλεται αίφνης ως ιδανικό που πρέπει να επιτευχθεί στο όνομα της «προστασίας της δημόσιας υγείας». Και το ευκταίο πλέον είναι κάθε μέλος της οικογένειας να είναι με τις ώρες καρφωμένο και καλωδιωμένο με τη δική του συσκευή για να εργαστεί, να εκπαιδευτεί, να επιμορφωθεί, να διασκεδάσει.

Ø  Ακυρώνεται η συμβολή του σχολείου στην κοινωνικοποίηση των μαθητών, η οποία μεταλλάσσεται σε μια τυποποιημένη, μηχανιστική και απόλυτα ελεγχόμενη διαδικασία. Στο νέο μέλλον της εκπαίδευσης, η ανάγκη ένταξης και κοινωνικοποίησης των μαθητών (περιβάλλον σχολείου, συμμαθητές, μάθημα, παιχνίδι, διάλειμμα κοκ) φαντάζει σαν κάτι παρωχημένο, ασύμβατο.

Ø  Εξισώνεται η ήδη εδώ και χρόνια καταρρακωμένη δημόσια εκπαίδευση με την ιδιωτική, αν δεν υποσκελίζεται, όπως αποδεικνύει τόσο η συνεργασία μεγαλοεπιχειρηματιών της ιδιωτικής εκπαίδευσης με το ΙΕΠ και κυβερνητικά στελέχη, όσο και το με κρατική στήριξη voucher πρόγραμμα επιμόρφωσης εκπαιδευτικών που στήθηκε με γελοία προχειρότητα και αναξιότητα στο πλαίσιο μιας ιδιωτικής μεταπρατικής διαδικασίας (skoil elikikou).

Ø  Με το επιχείρημα της κάλυψης του χαμένου εκπαιδευτικού χρόνου, βλέπουμε ότι παράλληλα επιβάλλεται, και μάλιστα ταχύτατα και αντισυνταγματικά, ο έλεγχος των συμμετεχόντων, η καταπάτηση προσωπικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, και κυρίως η επιβάρυνση της ψυχοπνευματικής και κοινωνικής ανάπτυξης των παιδιών – ιδίως όταν η τηλεκπαίδευση εφαρμόζεται στα δημοτικά και σχεδιάζεται και για τα νήπια.

Γιατί η τηλεκπαίδευση δεν μπορεί να είναι λύση

Η τηλεκπαίδευση, ακόμη κι αν είχε σχεδιαστεί εγκαίρως με ηθικό ορθολογισμό και οριοθέτηση υπέρ της ενίσχυσης και προώθησης του δημόσιου αγαθού της Παιδείας και της Εκπαίδευσης, μπορεί να λειτουργήσει μόνο επικουρικά και συμπληρωματικά της διά ζώσης εκπαίδευσης. Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να την αντικαταστήσει. Πόσο μάλλον η τηλεκπαίδευση που επιβλήθηκε εν μέσω κορωνοϊού, ως προσωρινή λύση ανάγκης, με τα χαρακτηριστικά που είδαμε παραπάνω και φιλοδοξεί να καθιερωθεί ως λύση επαναλαμβανόμενη ή μεγάλης χρονικής διάρκειας, ακόμα και μόνιμη για ακριτικές περιοχές.

Καμία πλατφόρμα ηλεκτρονικής επικοινωνίας, όσο καλά δομημένη κι αν είναι, δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη ζωντανή σχέση εκπαιδευτικού – μαθητή, αλλά και των μαθητών μεταξύ τους. Καμιά εικονική πραγματικότητα δεν μπορεί να μεταφέρει την ενέργεια του εκπαιδευτικού, δεν μπορεί να έχει την παιδαγωγική αξία της πραγματικής επαφής με πραγματικούς ανθρώπους και με χειροπιαστά αντικείμενα. Το σχολείο είναι πρώτα και κύρια χώρος κοινωνικοποίησης των παιδιών και αυτή η κοινωνικοποίηση δεν μπορεί να γίνει με τη μεσολάβηση της οθόνης του Η/Υ.

Όμως, επειδή η γνώση εξουδετερώνει το φόβο, για το σύστημα της νέας παγκόσμιας τάξης καθίσταται επιτακτικά αναγκαία μια Παιδεία ειδεχθώς ελεγχόμενη και κατευθυνόμενη υπέρ των συμφερόντων της νέας παγκόσμιας απολυταρχίας, που στηρίζεται στον άξονα: «απειλή - φόβος - υποταγή – έλεγχος». Και όλα αυτά, υπό τον μανδύα της «συνήθειας». Η συνήθεια σε μια νέα κανονικότητα, σε μια νέα πραγματικότητα, όπου οι ελευθερίες και τα δικαιώματα θα είναι πλέον ιστορικές έννοιες και λέξεις χωρίς σημασία, κενές νοήματος.

Ποια είναι η θέση μας

Εμείς, ως Τομέας Παιδείας του ΕΠΑΜ, ως εκπαιδευτικοί, ως γονείς, ως πολίτες που παλεύουμε για να οικοδομήσουμε μια νέα, ελεύθερη και δημοκρατική Ελλάδα, λέμε ΟΧΙ στο matrix του συστήματος και στην εργαλειοποίηση της επιδημίας για την προώθηση πολιτικών ολοκληρωτικού τύπου. Το ιδανικό μας δεν είναι μια αποστειρωμένη κοινωνία, με «καλωδιωμένα» όλα τα μέλη της, από μικρά παιδιά μέχρι παππούδες. Στόχος μας δεν είναι να φτιάξουμε μια «σωστή» τηλεκπαίδευση για όλους, αλλά ένα ουσιαστικά υγιές σύστημα Παιδείας, που θα διαμορφώνει ισορροπημένες προσωπικότητες, ελεύθερα σκεπτόμενους πολίτες μιας ελεύθερης, δημοκρατικής κοινωνίας. Θέλουμε ένα σχολείο για όλα τα παιδιά, που θα τα κοινωνικοποιεί με υγιή τρόπο, που θα τους μεταδίδει γνώση, αλλά και παιδαγωγικές αξίες και αρχές που διαπλάθουν ένα πνευματικά ελεύθερο και ανεξάρτητο Άνθρωπο κι όχι δουλικά ανθρωποειδή. Η συμβολή της τεχνολογίας στην εκπαίδευση μπορεί να είναι ουσιαστική μόνο αν προσαρμόζεται σε αυτό το πλαίσιο και υπηρετεί αυτόν τον στόχο.

Τα σχολεία όλων των βαθμίδων μπορούν να παραμένουν ανοιχτά σε περιόδους επιδημιών, αν και εφόσον:

Ø  Πραγματοποιούνται αν τακτά μικρά χρονικά διαστήματα προληπτικοί ιατρικοί έλεγχοι των μελών της σχολικής κοινότητας.

Ø  Διαμορφωθεί κατάλληλη κτιριακή υποδομή και υπάρχει επαρκές, μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό, ώστε να εξασφαλίζεται ο μικρός αριθμός μαθητών ανά αίθουσα διδασκαλίας (ένα πάγιο αίτημα της εκπαιδευτικής κοινότητας, το οποίο είναι και υγειονομικά αλλά και παιδαγωγικά σωστό).

Ø  Διατίθεται επαρκές, μόνιμο προσωπικό καθαριότητας που θα φροντίζει για την υγιεινή των χώρων και την τακτική τους απολύμανση κατά τη διάρκεια του καθημερινού ωραρίου λειτουργίας του σχολείου.

Ø  Εκπαιδεύονται οι μαθητές στην τήρηση των στοιχειωδών κανόνων υγιεινής.

Ø  Χορηγούνται δωρεάν μάσκες και γάντια, αν και όποτε υπάρχει λόγος.

Ø  Και, φυσικά, αν παράλληλα ενισχυθούν οι δωρεάν δημόσιες υπηρεσίες υγείας όλων των βαθμίδων και κρατικοποιηθούν όλοι οι πάροχοι εκπαιδευτικών εφαρμογών, συμπεριλαμβανομένου του συστήματος τηλεπικοινωνίας και ίντερνετ.

Επειδή το μέλλον μιας κοινωνίας καθορίζεται από την Παιδεία

Παλεύουμε για μια κοινωνία εύρωστη σωματικά, ψυχολογικά, πνευματικά, ηθικά και οικονομικά. Γιατί μόνο μια τέτοια κοινωνία μπορεί να αντιμετωπίσει τον φόβο της όποιας επιδημίας. Μια τέτοια κοινωνία μπορεί να διαμορφώσει ένα πραγματικά δημοκρατικό πολίτευμα, που σέβεται και προωθεί την ελευθερία του Ανθρώπου. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο δεν είναι απαραίτητη η αστυνομοκρατία για να ληφθούν οι στοιχειώδεις προφυλάξεις και είναι αυτονόητη η παροχή όλων των δυνατοτήτων από την Πολιτεία για την τήρηση των κανόνων υγιεινής, σωστής διατροφής, επαρκούς ιατρικής περίθαλψης και κατάλληλα οργανωμένων και στελεχωμένων σχολείων. Μια τέτοια κοινωνία μπορεί να αντιμετωπίσει την όποια επιδημία χωρίς να σταματήσει να λειτουργεί. Για μια τέτοια κοινωνία, μια τέτοια Πολιτεία και μια τέτοια Παιδεία οφείλουμε να αγωνιστούμε!

ΝΑΙ στην πραγματική προστασία της Δημόσιας Υγείας και Παιδείας,

ΝΑΙ στα ανοιχτά σχολεία και την ανοιχτή κοινωνία!

ΕΚΠΟΜΠΗ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ 24-4-2020

Συνέντευξη του Δημήτρη Καζάκη, προέδρου του ΕΠΑΜ στην Τζούλια Λιακοπούλου

Δημήτρης Καζάκης : «Η γενοκτονία του Ελληνικού λαού, είναι γεγονός, μέχρις ότου, αυτός ο λαός να είναι ικανός να αντιδράσει…
Συνεργασία με όσους τάσσονται υπέρ των ανοιχτών συνόρων και του καθεστώτος κατοχής της πατρίδας μας είναι αδύνατη!
Πράξη Νομοθετικού περιεχομένου: Επίδειξη πυγμής, όπως συνηθίζουν δυνάστες και τύραννοι, ποντάροντας στο ραγιαδισμό των πολιτών και των τοπικών αρχόντων…
Η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου συνιστά ένα ακόμη πραξικόπημα από εκείνα που μας έχουν συνηθίσει οι κυβερνήσεις της μνημονιακής κατοχής! Θα ήθελα να ήξερα, πώς θα εφαρμόσει αυτές τις κατασχέσεις και επιτάξεις που αποφάσισε η κυβέρνηση πραξικοπηματικά...» 

Ερώτηση: Κύριε Καζάκη, τα νησιά του Αιγαίου βουλιάζουν κυριολεκτικά από τους παράνομους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Για πόσους μιλάμε;

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ ο συνολικός αριθμός των εγκλωβισμένων στην Ελλάδα μεταναστών-προσφύγων ανερχόταν τον Δεκέμβριο του 2019 σε 112.300 άτομα. Από αυτούς 71.200 χιλ. βρίσκονται στην ενδοχώρα και 41.100 χιλ. στα νησιά. Κυρίως σε Λέσβο, Σάμο, Χίο. Οι συνολικές αφίξεις το 2018 ανήλθαν σε 50.500 χιλ. εκ των οποίων, οι 32.500 χιλ. από την θάλασσα, ενώ το 2019 οι συνολικές αφίξεις ανήλθαν σε 74.600 χιλ. εκ των οποίων, οι 59.700 χιλ. από τη θάλασσα. Σύμφωνα με την υπηρεσία Ασύλου, το 2019 οι νέες αιτήσεις ασύλου ξεπέρασαν τις 77.000 χιλ., έναντι των 67.000 χιλ. που ανήλθαν το 2018!
Από τους αιτούντες άσυλο το 2019, οι 22.252 χιλ. βρίσκονται στη Λέσβο, οι 8.043 χιλ. στη Σάμο, ενώ οι 5.374 χιλ. βρίσκονται στη Χίο. Οφείλουμε βέβαια να σημειώσουμε ότι τα στοιχεία είναι τα επίσημα. Η ίδια η Ύπατη Αρμοστεία σημειώνει ότι πρόκειται περί «εκτιμήσεων», μιας και οι ελληνικές αρχές δεν έχουν θέσει υπό τον άμεσο έλεγχό τους όλους τους φορείς που εμπλέκονται με την διαχείριση των ροών στο έδαφός της. Κι επομένως δεν υπάρχει κεντρική καταγραφή όσων εισέρχονται παράνομα ή «άτυπα» στην Εθνική Επικράτεια. Ή τουλάχιστον δεν υπάρχει δημόσια κεντρική καταγραφή.

Για να πάρουμε μια ιδέα του τι συμβαίνει, η ίδια η Ύπατη Αρμοστεία, ενώ εκτιμά το σύνολο των εγκλωβισμένων μεταναστών και προσφύγων στα τέλη του 2019 σε 112.300 χιλ., την ίδια στιγμή αναφέρει ως «επίτευγμα» το γεγονός ότι 90.500 χιλ. επιλέξιμοι αιτούντες άσυλο και πρόσφυγες τον Δεκέμβριο του 2019 και 159.200χιλ. από τον Απρίλιο του 2017 έλαβαν οικονομική βοήθεια μέσω προπληρωμένων καρτών. Οι αριθμοί αυτοί ανεβάζουν τους εγκλωβισμένους στην Ελλάδα αιτούντες άσυλο, μετανάστες και πρόσφυγες σε 249.700 χιλ. Τελικά, τι ισχύει; Μάλλον δεν θέλουν να ξέρουμε το αληθινό μέγεθος του προβλήματος.

Ερώτηση: Η κυβέρνηση ανακοίνωσε πριν από λίγες μέρες, την έκδοση Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, που εξουσιοδοτεί το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου, να επιτάξει ακίνητα και εκτάσεις σε 5 νησιά (Λέσβο, Χίο, Σάμο, Λέρο και Κω) για να εγκαταστήσει τους παράνομους μετανάστες. Διαχειρίζεται έτσι η κρίση του Μεταναστευτικού; Πόσο νόμιμη είναι αυτή η ενέργεια εκ μέρους της κυβέρνησης;

Η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου συνιστά ένα ακόμη πραξικόπημα από εκείνα που μας έχουν συνηθίσει οι κυβερνήσεις της μνημονιακής κατοχής. Και μάλιστα, η απόφαση αυτή συνιστά ουσιαστικά κήρυξη πολέμου εναντίον όποιου αντιστέκεται στην αυθαιρεσία εγκατάστασης στρατοπέδων συγκέντρωσης στην Ελλάδα. Θα ήθελα να ήξερα πώς θα εφαρμόσει αυτές τις κατασχέσεις και επιτάξεις που αποφάσισε η κυβέρνηση πραξικοπηματικά. Τι θα κάνει με τις λαϊκές αντιδράσεις; Θα τις πνίξει στο αίμα, όπως τόσο ευθαρσώς απαιτούσε ο πατήρ του σημερινού πρωθυπουργού το 2011 όταν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες διαδήλωναν επί μέρες στις πλατείες για να μην προχωρήσει το μνημονιακό καθεστώς; Κι αν ναι, τότε πώς προτίθεται να το κάνει; Με δικές της δυνάμεις καταστολής και με την εντολή να χύσουν αίμα, αν χρειαστεί; Έχει τον ιδανικό υπουργό Δημόσιας Τάξης γι’ αυτή την δουλειά, τον Χρυσοχοΐδη της Μαρφίν, ας μην το ξεχνάμε. Μήπως θα το κάνει με συνδρομή από το εξωτερικό, ώστε να διευκολυνθεί ακόμη και η αιματηρή καταστολή πρώτα και κύρια του λαού των ακριτικών μας νησιών; Ή μήπως για την κυβέρνηση αρκεί η επίδειξη πυγμής, όπως συνηθίζουν δυνάστες και τύραννοι, ποντάροντας στο ραγιαδισμό των πολιτών και των τοπικών αρχόντων; Διότι ένα είναι σαφές, η κυβέρνηση τελεί υπό τις εντολές άλλων, ξένων κέντρων, πρωτίστως του Βερολίνου και των Βρυξελλών, προκειμένου να μετατρέψουν την Ελλάδα σ’ ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης και εγκλωβισμού μεταναστών και προσφύγων, απ’ όπου επιλεκτικά πρώτα και κύρια η Γερμανία θα αντλεί φτηνή και πειθήνια εργατική δύναμη. Ενώ ο «κατιμάς» των τελείως ανειδίκευτων, των κατά συρροή παραβατικών και όσων κρίνονται «ασύμβατοι» με την κουλτούρα της δήθεν πολιτισμένης Δύσης, θα παραμένουν εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα.

Ερώτηση: Πόσους μετανάστες μπορεί να αντέξει η Ελληνική οικονομία και κοινωνία;

Συγνώμη, αλλά υπάρχουν θέσεις απασχόλησης που δημιουργούνται στην Ελλάδα και περισσεύουν, ώστε να διατεθούν στους μετανάστες; Μόνο οι οικονομίες που παρουσιάζουν έλλειμμα εργατικού δυναμικού, ή απασχόλησης μπορούν να συζητούν για την μαζική εισδοχή και ένταξη μεταναστών στην οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας τους. Σε κάθε άλλη περίπτωση οι μετανάστες συμβάλουν στην εκτίναξη της ανεργίας, ιδίως της μακροχρόνιας, στην υποβάθμιση των εργασιακών εισοδημάτων, όπως και στην «ελαστικοποίηση» των εργασιακών σχέσεων. Οι θεωρίες που λένε ότι οι μετανάστες συμβάλουν στην οικονομική άνοδο μιας χώρας κι άλλες τέτοιες ανοησίες, παίρνουν υπόψη τους μόνο, ή σχεδόν αποκλειστικά, τις απαιτήσεις κερδοφορίας, αλλά και τις ευκαιρίες κερδοσκοπίας των βαρόνων της αγοράς, σε βάρος μιας κοινωνικά, παραγωγικά και εισοδηματικά διαρκώς υποτιμούμενης εργασίας. Κι αυτό το έζησε η Ελληνική Κοινωνία από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν η κατάρρευση των γειτονικών Βαλκανικών χωρών,εξανάγκασε τεράστιους αριθμούς μεταναστών να αναζητήσουν μεροκάματο στην Ελλάδα. Αυτός είναι άλλωστε κι ο λόγος που υπάρχει η μετανάστευση διεθνώς, με απαρχή τη βίαιη μεταφορά δούλων από τους δυτικούς (κυρίως Ολλανδούς και Βρετανούς) προκειμένου να στηριχθεί το δικό τους μονοπωλιακό εμπόριο παγκόσμια, αλλά και η δική τους βιομηχανική ανάπτυξη. Η διαφορά σήμερα είναι το γεγονός ότι η ενίσχυση της μετανάστευσης δεν γίνεται μόνο για να τσακιστεί η εργασία σε μια χώρα, αλλά και για ευρύτερους γεωπολιτικούς λόγους. Οι μετανάστες και πρόσφυγες χρησιμοποιούνται από εκείνους που καταστρέφουν συστηματικά τις χώρες απ’ όπου προέρχονται, ως όμηροι, ως πολιορκητικός κριός, προκειμένου να πετύχουν το άνοιγμα των συνόρων, αλλά και την διάλυση της εσωτερικής κοινωνικής συνοχής με σκοπό την υποταγή στις υπερεθνικές οικονομικές, στρατιωτικές και πολιτικές δομές της παγκόσμιας διακυβέρνησης, δηλαδή της σύγχρονης μορφής των παλιών αυτοκρατοριών. Κι αυτό ακριβώς υπηρετεί – πέραν όλων των άλλων – η όξυνση του προβλήματος των εγκλωβισμένων μεταναστών και προσφύγων στην Ελλάδα. Την ίδια ώρα που εκτινάσσεται η ανεργία και η μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων λόγω μνημονιακής κατοχής.

Ερώτηση: Θα ήθελα να μου πείτε, ποια είναι η θέση της Ευρώπης και ιδιαίτερα της Γερμανίας, απέναντι στο μέγιστο αυτό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα; Τι συμφωνίες έχουν γίνει με τις μνημονιακές κυβερνήσεις και τους Ευρωπαίους Εταίρους;

Η μετατροπή της Ελλάδας και κυρίως των νησιών της σε χώρους εγκλωβισμού μεταναστών και προσφύγων είναι καθαρά επιλογή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κυρίως της Γερμανίας. Ο εγκλωβισμός άρχισε μετά την επίσημη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας το 2016! Με την συμφωνία αυτή εγκαταστάθηκε η Frontex στα ελληνικά νησιά, όπου προβλέφθηκε η δημιουργία «δομών», τα λεγόμενα Hot Spot, εγκλωβισμού. Με τον τρόπο αυτό, η Τουρκία απέκτησε το δικαίωμα να διαχειρίζεται τις μάζες προσφύγων και μεταναστών που συγκεντρώνει κατά το δοκούν και να τις αξιοποιεί ως μέσο πολιτικής πίεσης, αλλά και δημιουργίας γεωπολιτικών τετελεσμένων. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ΕΕ έκλεισε ανάλογες συμφωνίες τόσο με τη Λιβύη, όσο και με το Μαρόκο. Μόνο που με τις συμφωνίες αυτές, οι αρχές και το λιμενικό της Λιβύης και του Μαρόκου έχουν αναλάβει την αποτροπή των ροών μεταναστών και προσφύγων προς τις χώρες της ΕΕ, κυρίως την Ισπανία και την Ιταλία. Η ΕΕ μάλιστα έχει αναλάβει να χρηματοδοτεί ακόμη και τους μισθούς του λιμενικού αυτών των χωρών, προκειμένου να ασκούν αποτροπή. Γιατί άραγε η ΕΕ δεν προχώρησε σε μια ανάλογη συμφωνία με την Τουρκία; Γιατί μαζί με την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση προς την Τουρκία, η οποία ανέρχεται στα 7,5 δις ευρώ, δεν απαίτησε η ΕΕ να δρα το λιμενικό της γείτονος με συνδρομή της Frontex ως δύναμη αποτροπής; Γιατί δεν εγκατέστησε η ΕΕ στα πλαίσια μιας τέτοιας συμφωνίας γραφεία της δικής της υπηρεσίας ασύλου, η οποία σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ να εξετάζει στο τούρκικο έδαφος τις αιτήσεις ασύλου; Ειδικά όσων θέλουν να μετακινηθούν προς ΕΕ. Κι έτσι οι άνθρωποι αυτοί να εισέρχονται στην ΕΕ νόμιμα, χωρίς να θαλασσοπνίγονται και να γίνονται υποχείρια των δουλεμπόρων. Ο λόγος είναι απλός. Η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας ήταν ένα ακόμη ανατολίτικό παζάρι ανάμεσα στην Μέρκελ και τον Ερντογάν. Ο Ερντογάν υποσχέθηκε να συγκρατήσει τις ροές μεταναστών και προσφύγων που θέλουν να πάνε κατά Γερμανία μεριά και η Μέρκελ του παρέδωσε τα Ελληνικά νησιά. Φυσικά, με το αζημίωτο για τους κυβερνώντες της Ελλάδας. Και τους πρώην και τους νυν. Είναι τόσο απλά τα πράγματα.

Ερώτηση: Γιατί παραμένουμε δεμένοι στο Δουβλίνο 3; Πόσο δεσμευτική είναι η ρήτρα της «χώρας πρώτης εισόδου»;

Τo Δουβλίνο 3 ουσιαστικά είναι ανενεργό. Διότι οι περισσότερες χώρες και κυρίως οι ανατολικές, οι χώρες του Βίζεγκραντ, αρνούνται να την εφαρμόσουν. Τι προβλέπει το Δουβλίνο 3; Την επιστροφή αδήλωτων μεταναστών και προσφύγων στην πρώτη χώρα εισόδου τους στην ΕΕ. Οι χώρες Βίζεγκραντ, που αρχικά είχε συγκροτηθεί από τις Ουγγαρία, Πολωνία, Σλοβακία και Τσεχία, αρνήθηκαν το Δουβλίνο. Τελευταία μαζί τους συνεργάζεται στενά η Αυστρία, η Βουλγαρία και η Ρουμανία. Πέντε χώρες της ζώνης Σένγκεν (Αυστρία, Δανία, Γαλλία, Γερμανία, Νορβηγία και Σουηδία) έχουν ενεργοποιήσει τους ελέγχους των εσωτερικών τους συνόρων από το 2015. Και συνεχίζουν έως σήμερα, παρόλο που το όριο είναι δύο χρόνια! Ενώ οι χώρες Βίζεγκραντ, μαζί με τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, δεν αποδέχονται κανενός είδους συμφωνία για την προώθηση ή επαναπροώθηση αδήλωτων μεταναστών και προσφύγων στις χώρες τους. Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η κυβέρνηση Τσίπρα τον Ιούνιο του 2018, ανακοίνωσε συμφωνία για την επιστροφή προσφύγων και μεταναστών από τη Γερμανία στην Ελλάδα!!! Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι η ΕΕ είχε εξαιρέσει την Ελλάδα από το Δουβλίνο, λόγω της οξύτητας του προβλήματος. Η Γερμανία από το 2016 πιέζει να επανεκκινήσουν οι διαδικασίες του Δουβλίνου για την Ελλάδα ώστε να επιστραφούν χιλιάδες ανεπιθύμητοι αλλοδαποί. Κι ότι δεν πέτυχε η Γερμανία διαμέσου των οργάνων της ΕΕ, λόγω της αντίστασης που βρήκε από πολλές άλλες χώρες, το πέτυχε με διμερή συμφωνία με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Τσίπρας, για να χρυσώσει το χάπι, δήλωσε ότι βασικός στόχος της παραμέτρου που αφορά τις επιστροφές, είναι η ελαχιστοποίηση των παράνομων δευτερογενών ροών, έναντι της επιτάχυνσης επανενώσεων χωρισμένων προσφυγικών οικογενειών. Τώρα, γιατί η επανένωση χωρισμένων οικογενειών θα πρέπει να γίνει στην Ελλάδα κι όχι στη Γερμανία, αυτό μόνο τα κομματικά ταμεία του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να εξηγήσουν... Όπως επίσης και το γεγονός ότι η κυβέρνηση Τσίπρα δεν έκανε απολύτως τίποτε για να τηρήσει η Γερμανία τις υποχρεώσεις της έναντι της Ελλάδας και να παραλάβει τον αριθμό μεταναστών και προσφύγων για τον οποίο είχε δεσμευτεί. Αυτά είδε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ζήλεψε… Κι έτσι συνεχίζει στα ίδια και χειρότερα. Πάντα με το αζημίωτο!!!

Ερώτηση: Όσο αυξάνονται τα μέτρα για την αντιμετώπιση των μεταναστευτικών ροών στα νησιά του Αιγαίου, τόσο πολλαπλασιάζονται οι αφίξεις από τον Έβρο! Υπάρχει μεγάλη ανησυχία από την πληροφόρηση… ότι μέσα στους μετανάστες που περνούν τον Έβρο, έρχονται Τούρκοι, οι οποίοι εμφανίζονται ως “αντικαθεστωτικοί”… Τα θαλάσσια σύνορα μας δεν μπορούμε να τα κλείσουμε. Με τα χερσαία τι γίνεται;

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, δεν έχουμε αύξηση στις ροές των μεταναστών και προσφύγων από τον Έβρο. Οι αυξήσεις παρατηρούνται στα νησιά. Παρ’ όλα αυτά σημαντικός αριθμός, τόσο των νεοεισερχομένων, όσο και εγκλωβισμένων, που έχουν μεταφερθεί από τα νησιά στην ηπειρωτική Ελλάδα, αρχίζουν να συνωστίζονται στην Ανατολική Μακεδονία και κυρίως στη Θράκη. Το κάνουν μόνοι τους; Έχουν καθοδήγηση; Όπως και να έχει ο κ. Χρυσοχοΐδης απέκλεισε μόνο τον Έβρο από τη δημιουργία νέων κέντρων κράτησης και εγκλωβισμού. Οι υπόλοιποι νομοί της Θράκης είναι πλέον και επίσημα υποψήφιοι για την εγκατάσταση ή μετεγκατάσταση μεταναστών. Κυρίως μουσουλμάνων! Τι θα σημάνει κάτι τέτοιο σε μια τόσο ευαίσθητη περιοχή, όπου ήδη η Τουρκία αλωνίζει τόσο μέσω του Προξενείου Κομοτηνής, όσο και μέσω των Τουρκικών σωματείων της Θράκης, τα οποία ήδη έχουν απευθυνθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση προκειμένου να προχωρήσουν ως «εθνική μειονότητα» στη δημιουργία ενός «προσωρινού κοινοβουλίου Δυτικής Θράκης». Το μόνο που χρειάζεται για να προχωρήσει ταχύτατα η Κοσοβοποίηση της Θράκης, είναι η δημιουργία κλειστών κέντρων κράτησης μεταναστών και προσφύγων ή η μαζική εγκατάσταση αλλοδαπών με επιδότηση από τα προγράμματα των ΜΚΟ, της ΕΕ και της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ!

Ερώτηση: Υπάρχει “άλλος δρόμος” για την αντιμετώπιση του μείζονος αυτού προβλήματος;

Και βέβαια υπάρχει.

Πρώτον : Να καταγγελθεί εκ μέρους της Ελλάδας η συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας, ώστε να πάψει η χώρα μας να είναι χώρος εγκλωβισμού μεταναστών και προσφύγων από την Τουρκία. Αν θέλει η Ευρωπαϊκή Ένωση να κλείσει συμφωνία με την Τουρκία, ας το κάνει όπως το έχει κάνει με το Μαρόκο και την Λιβύη. Ας εγκατασταθεί η Frontex στα παράλια της Τουρκίας για αποτροπή των τρισάθλιων σκαφών, με τα οποία οι δουλέμποροι μεταφέρουν μετανάστες και πρόσφυγες.

Δεύτερο: Η Ελλάδα οφείλει να απεγκλωβιστεί από τα προγράμματα επιδότησης εγκλωβισμένων μεταναστών και προσφύγων, όπως το ESTIA και των προπληρωμένων τραπεζικών καρτών! Άλλωστε η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που έχει αποδεχθεί τη συμμετοχή της σ’ αυτά τα προγράμματα, προκειμένου να διευκολυνθεί η μεταφορά των αλλοδαπών στο έδαφός της.

Τρίτο: Αυστηρή εφαρμογή του Ναυτικού Δικαίου με διαρκείς εξονυχιστικούς ελέγχους του λιμενικού και του πολεμικού ναυτικού σε κάθε σκάφος που φέρει τουρκική σημαία, προέρχεται από την Τουρκία ή κατευθύνεται σ’ αυτήν! Ταυτόχρονα προσφυγή στον Διεθνή Οργανισμό Ναυσιπλοΐας με σκοπό, να καταγγελθεί η Τουρκία για την παραβίαση των Διεθνών Κανόνων Ασφαλείας στη Θάλασσα!Σκοπός της προσφυγής είναι να κηρυχθούν οι ακτές και οι λιμένες της Τουρκίας ως ανασφαλείς κι επομένως να επιβαρυνθεί η ναυτιλιακή κίνηση με πολλαπλάσια κόστη ναύλων, επίναυλων και ασφαλίστρων! Ανάλογα μέτρα πρέπει να υιοθετηθούν και στον Έβρο για όλα τα εμπορικά φορτία που έρχονται από την Τουρκία, αυξάνοντας στην πράξη τα κόστη μεταφοράς για τη γείτονα. Τα μέτρα αυτά έχει αποδειχθεί στην πράξη ότι είναι τα πλέον αποτελεσματικά για τη δραστική μείωση των μεταναστευτικών ροών από την Τουρκία. Και χωρίς δραστική μείωση των ροών δεν μπορεί να εφαρμοστεί κανένα μέτρο αποσυμφόρησης των νησιών του Αιγαίου!

Τέταρτο: Η Ελλάδα οφείλει να ακολουθήσει πιστά τις υποχρεώσεις της που προκύπτουν από τις Διεθνείς Συμβάσεις, τόσο για τους πρόσφυγες, όσο και για την λαθραία μετανάστευση. Αυτό σημαίνει πώς, εντός ολίγων ημερών, θα πρέπει να κρίνεται η αίτηση ασύλου, αλλά και το νομικό καθεστώς που οφείλει να έχει κάθε ξεχωριστός αλλοδαπός που βρίσκεται ήδη στο έδαφος της χώρας. Σε συνεργασία με τις χώρες απ’ όπου προέρχονται. Ειδικά για τις εμπόλεμες χώρες όπου εμπλέκονται Ευρωπαϊκές χώρες και οι ΗΠΑ, όπως είναι το Ιράκ και το Αφγανιστάν, τότε θα πρέπει να παρθούν όλα τα αναγκαία μέτρα ώστε να αναλάβουν τους πρόσφυγες εκείνες οι χώρες που διαθέτουν στρατεύματα και επιχειρούν στις πατρίδες τους! Σε κάθε περίπτωση η Ελλάδα οφείλει να κάνει ότι μπορεί για να διευκολύνει όσους βρίσκονται ήδη εγκλωβισμένοι στη χώρα μας ώστε, νόμιμα να φύγουν απ’ αυτήν κατά προτίμηση με προορισμό της αρεσκείας τους.

Ερώτηση: Η Ελλάδα έχει καταστεί όμηρος αποφάσεων και συμφωνιών κάτω από το τραπέζι από τους εγχώριους ταγούς της με την βουλιμική Γερμανία. Υπάρχει η δυνατότητα συνεργασίας κομμάτων και κινημάτων εξωκοινοβουλευτικών για την αντιμετώπιση της τραγικής αυτής κατάστασης;

Συνεργασία με όσους τάσσονται υπέρ των ανοιχτών συνόρων και του καθεστώτος κατοχής της πατρίδας μας είναι αδύνατη. Ωστόσο, το ΕΠΑΜ μαζί με το ΑΚΚΕΛ, το ΔΗΚΚΙ και μια σειρά άλλες κοινωνικοπολιτικές οργανώσεις, σχήματα και κινήματα, έχουν ξεκινήσει την οικοδόμηση μιας ευρύτατης Πατριωτικής Συμμαχίας, όπου φιλοδοξούμε ότι θα αγκαλιάσει το σύνολο όσων τάσσονται υπέρ των αυτονόητων, δηλαδή της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Κοινωνικής Δικαιοσύνης και της Δημοκρατίας στην πατρίδα μας. Στη Συμμαχία αυτή έχουν θέση όλοι όσοι θέτουν την πατρίδα πάνω από άλλους κομματικούς και ιδεολογικούς διαχωρισμούς.

Ερώτηση: Έχουν έλθει τα πάνω κάτω, με τις σημερινές συνθήκες. Τελικά, αυτό που διακυβεύεται είναι η Εθνική και Πολιτισμική συνοχή της ελληνικής κοινωνίας! Ο Ελληνικός λαός αντιτίθεται στην πολιτική των ανοιχτών συνόρων. Ποιο είναι το μέλλον της Ελλάδας;

Η Ελλάδα βιώνει τη χειρότερη χρεοκοπία της ιστορίας της. Μια χρεοκοπία που δεν περιορίζεται στα δημοσιονομικά, ούτε στα οικονομικά της χώρας. Πρόκειται για μια ολοκληρωτική χρεωκοπία του μεταπολιτευτικού μοντέλου διαβίωσης της χώρας. Τόσο σε κοινωνικό, όσο και σε πολιτικό, πολιτιστικό και ηθικό επίπεδο. Από μια τέτοια χρεοκοπία μπορεί μια χώρα σαν την Ελλάδα να αναδυθεί σαν τον Φοίνικα μέσα από τις στάχτες του, όπως έγινε με την επανάσταση του 1909, με πρωτοβουλία του ίδιου του λαού. Η μοίρα της Ελλάδας έχει προκαθοριστεί από τους δυνάστες της. Η γενοκτονία του Ελληνικού λαού, είναι γεγονός, μέχρις ότου, αυτός ο λαός να είναι ικανός να αντιδράσει… Η εκποίηση και διάλυση της χώρας, αλλά και ο Εθνικός της Ακρωτηριασμός, για να διευκολυνθεί ο επανασχεδιασμός της ευρύτερης περιοχής, σύμφωνα με τα συμφέροντα των ισχυρών και φυσικά των αγορών, είναι γεγονός!