ΕΥΡΩ, ΤΡΑΠΕΖΕΣ, Η «ΤΡΥΠΑ» ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ!

Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ
Του ΚΩΣΤΑ ΣΕΡΑΙΟY*

Τα στοιχεία για την υστέρηση των εσόδων του προυπολογισμού το Γενάρη, πρώτο μήνα του έτους, προκάλεσαν «σοκ και δέος».
Τα έσοδα του προυπολογισμού το Γενάρη κατέγραψαν πτώση το 7% σε σχέση με το στόχο που είχε τεθεί και σε σύγκριση με τον περασμένο Γενάρη του 2012 η πτώση έφθασε το 16%.

Το τραγικό είναι ότι η πτώση αυτή των εσόδων σημειώνεται, ενώ κλιμακώθηκε η φορολογική επιδρομή και οι παρακρατήσεις φόρου σε μισθούς και συντάξεις ήταν εξαιρετικά αυξημένη. Η πτώση αυτή προέρχεται κυρίως από την πτώση εσόδων του ΦΠΑ, αποτέλεσμα της γενικής πτώσης της κατανάλωσης, ειδικά του πετρελαίου θέρμανσης αλλά και στο γεγονός ότι η κρίση στους επιτηδευματίες έχει επιφέρει τη διακοπή υποβολής περιοδικών δηλώσεων ΦΠΑ.

Όλα δείχνουν ότι αυτές οι πτωτικές τάσεις στα έσοδα μάλλον θα συνεχιστούν, αν δεν κλιμακωθούν τους επόμενους μήνες.

ΤΟ ΑΝΑΤΙΜΗΜΕΝΟ ΕΥΡΩ ΔΙΑΙΡΕΙ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ

Την ίδια ώρα το ευρώ πετάει σε νέα ύψη, ξεπερνώντας την Πέμπτη ( 07/02/2013) το 1,35 δολάρια, στα υψηλά 14 μηνών.

Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη της Morgan Stanley το ευρώ είναι υπερτιμημένο σε σχέση με τις ανάγκες της χώρας μας αρκετά πάνω από 30%, ενώ είναι υπερτιμημένο ακόμα και για τη Γαλλία πάνω από 10%, ενώ αντιθέτως, είναι υποτιμημένο για τη Γερμανία!

Το γεγονός αυτό δείχνει τη βαθύτατη διαίρεση της Ευρωζώνης αλλά και τον εξουθενωτικό πόλεμο οικονομιών και κεφαλαίων στο εσωτερικό της, πράγμα που πλήττει βάναυσα τους εργαζόμενους σε όλη τη ζώνη και καταστρέφει, κυριολεκτικά, τις οικονομικά πιο αδύνατες χώρες.

Απ΄ αυτό και η εντεινόμενη διαμάχη Γαλλίας – Γερμανίας για τη νομισματική πολιτική της Ευρωζώνης με επίκεντρο το «μαλακό» ή «σκληρό» ευρώ.

ΤΟ ΑΝΑΤΙΜΗΜΕΝΟ ΕΥΡΩ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ «ΘΑΝΑΤΟΣ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Αν για την ευρωζώνη το ανατιμημένο ευρώ σημαίνει εντεινόμενες και ίσως διαλυτικές ανισορροπίες, για την Ελλάδα αντιπροσωπεύει οικονομικό «θάνατο».

Με μια υπερτίμηση πάνω από το 30% του νομίσματός της, σε φάση, μάλιστα, βαθιάς και πολυετούς ύφεσης, η ελληνική οικονομία υποσκάπτεται συνολικά και εκ θεμελίων, πλήττονται πρώτα απ΄ όλα οι εξαγωγές ενώ ως αντιστάθμισμα της νομισματικής υπερτίμησης, η ανεργία εκτινάσσεται και η πίεση για συνεχή και περαιτέρω μείωση των μισθών γίνεται όλο και πιο αφόρητη και ακατάπαυστη.

Είναι σαφές ότι όσο η Ελλάδα κινείται στην τροχιά της Γερμανικής ευρωζώνης τόσο η οικονομική της θέση θα επιδεινώνεται, ενώ άλλο τόσο θα δυσχεραίνεται, αν δεν γίνεται μάλλον αδύνατη, η διέξοδος από την κρίση!

Την ίδια ώρα οι Τράπεζες, παρά τις σκανδαλώδεις για το δημόσιο συμφέρον διαδικασίες ανακεφαλοποίησης, όχι μόνο δεν βελτιώνουν τη θέση τους αλλά η τελευταία επιβαρύνεται όλο και περισσότερο από τη διόγκωση ιδιαίτερα, των κόκκινων δανείων, τα οποία οι τράπεζες επιχειρούν να καλύψουν ή να κρύψουν κάτω από το...χαλί!

Οι Τράπεζες αν επιβιώνουν, όπως επιβιώνουν, τούτο οφείλεται στη συνεχή αιμορραγία του δημοσίου που τους έχει χορηγήσει ένα ΑΕΠ σε ενισχύσεις κάθε μορφής και στα δάνεια από το ευρωσύστημα ( ΕΚΤ-ΕLA) που στο τέλος του 2012είχαν φτάσει στο αστρονομικό ύψος των 121 δισ.
Χωρίς ρευστότητα με ιδιαίτερα ευνοικούς όρους και χωρίς νέες δημόσιες στρατηγικές επενδύσεις η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να ανασάνει και πολύ περισσότερο να ανακόψει την ύφεση και να ανακάμψει.

Ικανοποιητική ρευστότητα όμως, και μάλιστα με ειδικούς όρους, από το σημερινό τραπεζικό σύστημα είναι αδύνατο να υπάρξει, ενώ άξια λόγου ρευστότητα με προσπελάσιμους όρους, δεν διαφαίνεται ότι μπορεί να προκύψει και από τους μηχανισμούς της ευρωζώνης και της ΕΕ.

Αντίθετα, τα κοινοτικά πακέτα την περίοδο 2014-2020 θα είναι δραστικά περιορισμένα, ενώ και γενικότερα μέσα στην ΕΕ κυριαρχούν, σε σχέση με τον προυπολογισμό, διαλυτικές αντιπαραθέσεις, που όλα δείχνουν πως θα καταλήξουν σε «βατερλώ» για τους λαούς και πρώτα απ΄ όλα για τις ασθενέστερες οικονομίες της νότιας και Ανατολικής Ευρώπης.

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Εδώ και αρκετούς μήνες το κυβερνητικό επιτελείο αλλά και τα κέντρα της Ευρωζώνης, προσπαθούσαν να διαμορφώσουν για την ελληνική οικονομία μια θετική εικονική προοπτική και ένα κλίμα πως τα χειρότερα πέρασαν.

Αυτή η εικόνα οδηγείται σε κατάρρευση.

Το πρόγραμμα του 3ου Μνημονίου όχι μόνο δεν «τραβάει» αλλά και κινδυνεύει με χειρότερη συντριβή σε σχέση με τα δύο προηγούμενα!

Την ίδια ώρα η περίφημη «σταθεροποίηση» της χώρας μέσα στο ευρώ όχι μόνο δεν πρέπει να θεωρείται καθόλου δεδομένη αλλά και η ίδια η ευρωζώνη μοιάζει να εισέρχεται σε νέα φάση έντονων κλυδωνισμών με άγνωστη τελική έκβαση.

Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ

Η Ελλάδα, εδώ που φθάσαμε, δεν μπορεί να ανασάνει παρά μόνο με πολύ ριζικές ανατροπές.

Αυτές τις ανατροπές μόνο η Αριστερά μπορεί να προωθήσει, εφόσον σταθεί ικανή, πολύ περισσότερο που έχουν έντονα προοδευτικό πρόσημο.
Η Ελλάδα που εγκαινίασε το δρόμο της τρόικας και των μνημονίων, καλείται να εγκαινιάσει, για λόγους επιβίωσης και προοπτικής, το δρόμο των μεγάλων προοδευτικών ανατροπών, αναδεικνυόμενη ως παράδειγμα, ίσως, για όλη τη νότια Ευρώπη και όχι μόνο.

Το έργο είναι πολύ δύσκολο, πολύ περισσότερο που αφορά μια μικρή χώρα μέσα σε ένα πολύ άνισο, αν όχι επιδεικτικά εχθρικό, ευρωπαικό και διεθνή συσχετισμό δυνάμεων!

Η επιλογή του όμως είναι αναγκαστική και χωρίς να επιδέχεται οπισθοχωρήσεις αλλά μόνο γρήγορη και αποφασιστική προώθηση.

ΟΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ ΤΟΜΕΣ

Όσο συνεχίζονται στη χώρα να εφαρμόζονται τα μνημόνια και η λιτότητα η οποία συνιστά την «καρδιά» τους, ο ελληνικός οικονομικός και κοινωνικός κατήφορος δεν θα έχει τέλος.
Τα μνημόνια και οι εφαρμοστικοί τους νόμοι πρέπει να ακυρωθούν άμεσα και η λιτότητα επειγόντως να τερματιστεί.
Πρώτο και καθοριστικό βήμα θα πρέπει να είναι η επαναφορά του κατώτατου μισθού στο προ μνημονίου ύψος και η άμεση επαναφορά των ελεύθερων Συλλογικών Διαπραγματεύσεων, της μετενέργειας και την Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης με ελεύθερες διαπραγματεύσεις για τον κατώτατο μισθό.

Το φρένο στη λιτότητα και η αντίστροφη μέτρηση αποκατάστασης μισθών και συντάξεων, πρώτα απ’ όλα των χαμηλότερων, θα πρέπει να είναι μόνο η αρχή ενός ριζοσπαστικού προοδευτικού προγράμματος.

Αυτό το ριζοσπαστικό πρόγραμμα μαζί με την ακύρωση των μνημονίων και τον τερματισμό της λιτότητας πρέπει οπωσδήποτε να περιλαμβάνει: 

V Την άμεση και χωρίς όρους διαγραφή του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους του χρέους, πρώτα από όλα του    εξωτερικού, το οποίο είναι άδικο, βαθύτατα ταξικό αλλά και απολύτως μη βιώσιμο. Ο στόχος είναι να απαλλαγεί άμεσα η οικονομία από το καταθλιπτικό βάρος των ετήσιων χρεολυσίων και πρώτα από όλα από το δυσβάσταχτο άγος των τόκων.
 

V Την άμεση εθνικοποίηση- κοινωνικοποίηση των τραπεζών, όρος απαράβατος για να χρηματοδοτηθεί η οικονομία, να καταστεί δυνατή η διαγραφή του χρέους και να αναλάβουν οι τράπεζες ένα νέο αναπτυξιακό, παραγωγικό, επενδυτικό και κοινωνικό ρόλο. Με τις τράπεζες στη σημερινή κατάσταση και υπό τη σημερινή ιδιωτική κερδοσκοπική διεύθυνση η οικονομία δεν έχει μέλλον, ενώ η ανακεφαλαιοποίησή τους υπό τους όρους της τρόικας και χωρίς δημόσιο έλεγχό τους, θα επιδεινώσει , χωρίς να απαντήσει σε κανένα πρόβλημα.

V Η οικονομία και η κοινωνία δεν μπορεί να ανασάνουν χωρίς να αντιμετωπισθεί ο βραχνάς των κόκκινων δανείων, της ιδιωτικής υπερχρέωσης και της αδυναμίας μέσα στη κρίση να αντιμετωπισθούν δανειακές υποχρεώσεις. Αυτό σημαίνει ότι οι εθνικοποιημένες τράπεζες θα πρέπει να προχωρήσουν άμεσα σε ένα πολύ εκτεταμένο πρόγραμμα γενναίων ρυθμίσεων στα χρέη, που θα φτάνουν ως τη διαγραφή τους για τις πιο ευάλωτες και αδύνατες κατηγορίες των πολύ μικρών επιχειρήσεων και νοικοκυριών. Αν δεν προχωρήσουμε ταχύτατα προς αυτήν την κατεύθυνση ματαιοπονούμε , ενώ οι τράπεζες θα βυθίζονται στη "μαύρη τρύπα".

V Χρειάζεται η άμεση και γρήγορη εφαρμογή ενός νέου ριζοσπαστικού φορολογικού πλαισίου που θα έχει ως αιχμή την άμεση αποκόμιση σημαντικών εσόδων στους προϋπολογισμούς από την φορολόγηση του πολύ μεγάλου πλούτου, των πολύ μεγάλων περιουσιών και των εξαιρετικά μεγάλων κερδών. Ο εντοπισμός των χιλιάδων " λιστών Λαγκάρντ" στο εξωτερικό πρέπει να καταστεί θέμα έκτακτης προτεραιότητας, μαζί με την άμεση αποκόμιση απ’ αυτές ενός σημαντικού ύψους φορολογικών εσόδων. 

V Ταχεία εκπόνηση και εφαρμογή ενός έκτακτου προγράμματος ανασυγκρότησης και κινητοποίησης του δημοσίου πρώτα απ’ όλα του ανθρώπινου δυναμικού του, προκειμένου  να αναλάβουν άμεσα ένα νέο αποδοτικό και αποτελεσματικό ρόλο ανακοπής του κατήφορου και ανάταξης της οικονομίας.

Στο πλαίσιο αυτό:

V Θα πρέπει να σταματήσει άμεσα το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων , ενώ όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις θα πρέπει να αναδιοργανωθούν για να ενισχύσουν με τις επενδύσεις τους και την τιμολογιακή πολιτική τους την αποδοτικότητα της οικονομίας και την ανάκαμψή της.

V Παράλληλα θα πρέπει να ξεκινήσει άμεσα ένα πρόγραμμα σταδιακής επαναφοράς στο δημόσιο όλων των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων που έχουν μέχρι σήμερα ιδιωτικοποιηθεί ( τηλεπικοινωνίες, λιμάνια κλπ)

V Την ίδια ώρα θα πρέπει να εφαρμοσθεί ένα ειδικό πρόγραμμα στήριξης και ανόρθωσης τομέων και κλάδων της οικονομίας που διαθέτουμε ή μπορούμε να αποκτήσουμε, συγκριτικά πλεονεκτήματα και οι οποίοι πρέπει να αξιοποιηθούν ως ατμομηχανές μιας ανακαμψιακής διαδικασίας. Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να εξαντληθούν, ως τα απώτατα όριά τους, όλες οι ευχέρειες προστασίας της οικονομίας , ενώ, σε ορισμένες περιπτώσεις θα πρέπει να διεκδικηθούν και ειδικές εξαιρέσεις για κλάδους και τομείς , τουλάχιστον για ένα μεταβατικό χρονικό πλαίσιο , από το καθεστώς της "ενιαίας αγοράς" και των κανόνων του " Κοινοτικού ανταγωνισμού".

V Είναι απολύτως προφανές ότι ένα προοδευτικό πρόγραμμα με αιχμή μέτρα και κατευθύνσεις, όπως εκτέθηκαν παραπάνω, θα φέρει τη χώρα σε σύγκρουση με την ευρωζώνη και τους κανόνες της ΕΕ. Μπορεί, ακόμα, στο βαθμό που οι αγκυλώσεις στην ευρωζώνη και την ΕΕ αποδειχθούν ανυπέρβλητες, ενώ η χώρα θα έχει ανάγκη, πέραν των άλλων και από χορήγηση σημαντικής ρευστότητας, να χρειαστεί αυτές οι συγκρούσεις να προσλάβουν ιδιαίτερη ένταση και μορφή.

Σε κάθε περίπτωση, όμως ένα έκτακτο αντιμνημονιακό προοδευτικό πρόγραμμα διεξόδου, ανόρθωσης και ανάκαμψης πρέπει να είναι το πρωταρχικό μέλημα για τη χώρα, που θα πρέπει να τεθεί πάνω και πέρα από κάθε άλλη σκοπιμότητα και κάθε άλλο  δόγμα ή προτεραιότητα , πάνω , επίσης, από κάθε εκβιασμό και απειλή των κάθε λογής κέντρων και εντός και εκτός της χώρας.

Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2013.

Αναδημοσίευση από ISKRA

ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΠΕΤΑΜΑ, ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΜΑΖΩΜΑ

Του ΣΤΑΘΗ*

«Υπάρχουν τα λεφτά» για αυτούς που επιμελούνται «της πατρίδας τον χαμό». Η διευθύνουσα σύμβουλος του Τ.Χ.Σ. (Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητος) κυρία Αναστασία Σακελλαρίου αμείβεται με 17.900 € τον μήνα, ήτοι με 215.000 € και κάτι ψιλά κατ' έτος.

Η κυρία Αναστασία Σακελλαρίου ήταν για πολλά χρόνια στέλεχος της Credit Suisse και επ' εσχάτοις διετέλεσε σύμβουλος στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο -τι σύμπτωσις!- ακριβώς τη στιγμή που έγινε το Ταμιευτήριο ταχυδρομικό περιστέρι και πέταξε μακριά απ' τις αγκάλες του Δημοσίου, αφήνοντας στον λαό τα χρέη και πηγαίνοντας στους ιδιώτες τα κέρδη.
Για αυτούς που «ετοιμάζουν της πατρίδας τον χαμό» πάντα «υπάρχουν λεφτά» για να τους δίδονται από εκείνους που επωφελούνται «απ' τον χαμό της πατρίδας».
Η κυρία Σακελλαρίου θα λαμβάνει 17.900 € τον μήνα έως τον Ιούνιο του 2017, όταν ο Μήτσος που τώρα λαμβάνει 586 € μεικτά τον μήνα, τότε θα λαμβάνει 350 € μεικτά. Αν στο μεταξύ δεν έχει μείνει άνεργος. Αυτοί που επιμελούνται αυτήν τη βάσκανο μοίρα για τον Μήτσο, αυτοί που φορολογούν και τα εικονίσματα στα σπίτια, ο κ. Σαμαράς και οι Στουρναροβενιζελοκουβέληδες, αυτοί που σκούζουν ότι δεν υπάρχουν λεφτά, έχουν να δώσουν λεφτά σε εκείνους που κλέβουν τα λεφτά απ' τον λαό.
Στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, εκτός της κυρίας Αναστασίας Σακελλαρίου, έχουν τοποθετηθεί κι άλλοι παχυλά αμειβόμενοι εγκέφαλοι, όπως ο κ. Μάριος Κολιόπουλος, αυτός με 15.416 € τον μήνα, ή ο κ. Αναστάσιος Γάγαλης με 13.750 € τον μήνα - αυτόν τον ρίξανε. Παρ' ότι ο άνθρωπος έχει αποδείξει την αξία του ως κατάλληλου για την κατάλληλη θέση, θητεύοντας για πολλά χρόνια στο ΔΝΤ, το οποίον, ως γνωστόν, κάνει κάτι μικρολαθάκια αξίας δισεκατομμυρίων ευρώ κι εκατομμυρίων ζωών.
Οπως και να 'χει, το σύνολο των αμοιβών των εν λόγω συμβούλων του Τ.Χ.Σ. ανέρχεται ετησίως στα 758.000 ευρώ! Με έναν λόγο, σε τρία χρόνια, λιγότεροι από δέκα άνθρωποι θα εισπράξουν το ισόποσο της περικοπής των κατώτερων συντάξεων που επέβαλε το Μνημόνιο 2! Δηλαδή σε τρία χρόνια λιγότεροι από δέκα άνθρωποι θα έχουν φάει 2 εκατομμύρια 355 χιλιάδες ευρώ, όσα περίπου στερήθηκαν για όλη τους τη ζωή 200.000 μικροσυνταξιούχοι.
Προφανώς ο Θεός έχει ξεμείνει από κεραυνούς.
Αλλοιώς θα είχε πετύχει τον κ. Σαμαρά ή την κυρία Μέρκελ στο «δόξα πατρί» - με τόση αγάπη για την πατρίδα να τους διακατέχει, κάθε άλλο σημείο πρόσκρουσης του κεραυνού θα αδικούσε το μεγαλείο τους.
Δεν είναι απλώς ότι η τρόικα και τα υποχείριά της ξεσκίζουν τους Ελληνες, είναι ότι έχουν αποθρασυνθεί. Αυτοί που οργανώνουν τη φτώχεια μας αμείβονται πλουσιοπάροχα, αυτοί που πλουτίζουν από τη φτώχεια μας, μας βρίζουν κι από πάνω ως διεφθαρμένους, τεμπέληδες, αδιόρθωτους και δεν συμμαζεύεται. Γεωργοί, οδηγοί, φαρμακοποιοί, στρατιωτικοί, γιατροί, δημόσιοι υπάλληλοι, εργάτες, όλοι κατά καιρούς έχουμε απολαύσει την τιμητική μας με λάσπη, χαρακτηρισμούς, συκοφαντίες και ύβρεις. Ωσπου φθάσαμε έως εδώ, για να πάμε ακόμα παρακάτω.
Για κάθε μεροκάματο που μειώνουν, αυτοί που το μειώνουν παίρνουν μπόνους. Από κάθε μείωση αυτοί που κερδίζουν, κερδίζουν περισσότερα.
Αυτήν τη στιγμή η Ελλάδα είναι τέταρτη στον δείκτη δυστυχίας σε όλον τον κόσμο• και πάει για μιαν ακόμα θλιβερή πρωτιά. Διότι αυτός ο δείκτης μετράει την ανεργία, την αγοραστική δύναμη, τις υποδομές, τη μετανάστευση κι όλα εκείνα τα μεγέθη που στην πατρίδα μας γιγαντώνονται καθημερινώς, οδηγώντας όλο και πιο πολλούς στην απελπισία.
Απελπισία που ουδέποτε θα νοιώσουν τα 17.900 ευρώ που παίρνει η κυρία Σακελλαρίου, ούτε ο κ. Σαμαράς που της τα δίνει...

*Δημοσιεύθηκε στο enikos.gr την Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2013

OΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ''ΣΧΕΔΙΟ Β''

Toυ ΑΛΕΚΟΥ ΑΛΑΒΑΝΟΥ*
Πρέπει να ήταν ένα βράδυ, τέλη Γενάρη του 1973. Ακριβώς 40 χρόνια πριν. Πρέπει να ήταν στην Καισαριανή. Δύο μέρες πριν είχαν κοπεί τα πόδια πολλών από μας, όταν η χούντα ανακοίνωσε τη διακοπή της «αναβολής» και την άμεση παρουσία στα κέντρα εκπαίδευσης πεζικού για εκατό και πάνω φοιτητές. Δύο μέρες μετά δοκιμάσαμε την ταπείνωση του κουρέματος με την ψιλή μηχανή, του καψωνιού, της βίας, που για πολλούς κατέληξε στα κέντρα βασανισμών της ΕΣΑ. Εκείνο λοιπόν το βράδυ, σε μια μεγάλη ταβέρνα πλημμυρισμένη από φοιτητόκοσμο, έγινε το μεγάλο γλέντι αποχαιρετισμού. Το οργάνωναν όσοι έμεναν πίσω. Ο μεγαλύτερος αριθμός ήταν συμφοιτήτριες, οι «κοπέλες» μας, που δεν είχε τη δυνατότητα ούτε η χούντα να τις επιστρατεύσει στο στρατό της, που ήταν «άβατο» για τις γυναίκες όπως το Αγιο Ορος.

Εκατοντάδες στριμωγμένοι, ο ένας να μπερδεύει το πιάτο και το ποτήρι του άλλου, η καθεμιά να αγκαλιάζει το φίλο της άλλης ελεύθερα, να μιλάμε με πάθος για την Ελλάδα της δημοκρατίας και το σοσιαλισμό, να τραγουδάμε ανοιχτά «είμαστε δύο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς» και τα άλλα παράνομα του Θεοδωράκη, να νικάμε το φόβο, να ανυψωνόμαστε μέχρι τον ουρανό.

Στις προπόσεις, η μία μετά την άλλη, κάποιος είπε δυο λόγια, η φωνή του «έσπασε» και -σαν να επρόκειτο για ηλεκτρικό ρεύμα- όλη η αίθουσα ξέσπασε σε λυγμούς. Ολοι. Και οι σερβιτόροι και οι λαντζιέρισσες. Δεν έχω ξαναβρεθεί σε εστιατόριο που να κλαίνε όλοι μαζί επί ώρες. Δεν το έχω δει ούτε στις ταινίες του Κουστουρίτσα.

Δεν ήταν μοιρολόγι, ούτε πένθος. Ηταν μια ξαφνική ομαδική αποκάλυψη ότι με τη μαζική στράτευση το φοιτητικό κίνημα αναδεικνυόταν ο ισχυρός αντίπαλος της χούντας - όπως και έγινε. Ηταν λυγμοί αίσθησης μιας ασύλληπτης για την ηλικία μας δύναμης, δέσμευσης και όρκου συνειδητοποίησης ότι το ακλόνητο τείχος της χούντας είναι ευάλωτο, συλλογικής υπερηφάνειας, έρωτα για καθετί όμορφο και ακατόρθωτο.

Τι σημασία έχει στις δύσκολες στιγμές που ζούμε σήμερα όλη αυτή η ανάμνηση;

Κάτι τέτοιες στιγμές, που τις συναντάς μέσα από τις πιο διαφορετικές μορφές σε όλες τις φάσεις και σε όλους τους τόπους, όταν αναδεικνύεται ένα μεγάλο κίνημα σύγκρουσης, αμφισβήτησης, απελευθέρωσης και ανασυγκρότησης, όταν οι ιδέες της Αριστεράς γίνονται ένα ασυγκράτητο ποτάμι, είναι σε διάλογο και επικοινωνία με το σήμερα. Ιδιαίτερα εδώ στην Ελλάδα, που βιώνει ίσως τη μεγαλύτερη κρίση στην ιστορία της, που η απελευθέρωσή της είναι το μεγάλο ζητούμενο. Και που η Αριστερά είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να είναι ο φορέας αυτής της απελευθέρωσης.

Στις μέρες που ζούμε, «Αριστερά» μαθαίνουμε να θεωρούμε τα κόμματα που έχουν ιστορική καταγωγή από το εργατικό ή το κομμουνιστικό κίνημα. «Αριστερά» θεωρούμε τις εισαγγελικές κορόνες για το σημερινό μακελειό που έχει φέρει η τρόικα στον ελληνικό λαό και που συνηχεί με την οργή του λαού. Ακούμε ότι «Αριστερά» είναι η διαπραγματευτική ικανότητα απέναντι στις άλλες πολιτικές δυνάμεις που προσκυνούν την Παναγία του Βερολίνου. Βλέπουμε από τις τηλεοράσεις η «Αριστερά» να έχει ένα ημίψηλο ταχυδακτυλουργού, να ανακατεύει στατιστικές και αριθμούς και να βγάζει ένα φρεσκοτυπωμένο πιστοποιητικό απελευθέρωσης από το Μνημόνιο, χωρίς να χρειάζεται να γκρεμιστεί τίποτε από το πλαίσιο του συστήματος. Ακούμε ότι «Αριστερά» είναι η «συνέπεια και συνέχεια» στην πολιτική της Ελλάδας, δηλαδή των κυβερνήσεων του δικομματισμού που έχουν φέρει τον τόπο στο τέλμα.

Μπορεί κάποια από αυτά να είναι πράγματι Αριστερά. Αλλά άλλα είναι τα κύρια. Είναι η αμφισβήτηση της κεντρικής ιδεολογίας του συστήματος. Είτε του ελληνοχριστιανισμού τότε είτε του ευρωκεντρισμού σήμερα. Είναι η ικανότητα να διαμορφώνεται ένα εναλλακτικό πρόγραμμα που βρίσκεται σε πλήρη σύγκρουση με τις βεβαιότητες της εποχής, όσα στηρίγματα κι αν αυτές έχουν. Είτε τα τανκς και τον Νίξον τότε. Είτε τα PSI, τα OSI και τον Σόιμπλε σήμερα.

Είναι μια νέα γενιά (κι ένας κόσμος της εργασίας) που ζει σε έναν κόσμο απειλών, ταπείνωσης, αναξιοπρέπειας, ανεργίας, εξαθλίωσης, πείνας. Εχει όμως την ίδια στιγμή ένα δεύτερο κόσμο που της δίνει ελπίδα και σωτηρία, που την εμπνέει και την εμψυχώνει, που τη βγάζει από την παθητικότητα, που της δημιουργεί αυτοεκτίμηση και αίσθηση δύναμης, που την κάνει να τα δώσει όλα στη μεγάλη μάχη. Για μια Ελλάδα δημοκρατική τότε, για μια Ελλάδα ζωντανή σήμερα. Αν αυτός ο δεύτερος κόσμος δεν δημιουργηθεί στη συλλογική φαντασία, είναι αδύνατο να υπάρξει στην πραγματικότητα.

Δυστυχώς, σήμερα βιώνουμε ένα μεγάλο πολιτικό παράδοξο σχετικά με την Αριστερά. Ποτέ δεν έχει ξανασυμβεί αυτό. Ενα κόμμα αριστερής καταγωγής είναι στην κυβέρνηση. Ενα άλλο κόμμα αριστερής καταγωγής είναι αξιωματική αντιπολίτευση. Και χρησιμοποιώ τον όρο «αριστερής καταγωγής» όχι για να προσβάλω κανένα. Σε μια εποχή που έχουν έρθει τα πάνω κάτω ισχύει για όλους. Το «τι» και «ποιοι» και «αν» υπάρχει Αριστερά ως δύναμη σωτηρίας του κόσμου της εργασίας είναι προς απόδειξη.

Το πρώτο από αυτά τα κόμματα έχει φτάσει στο σημείο εκ των πραγμάτων να είναι συνένοχο στις ανατροπές των εργασιακών κατακτήσεων, σε αστυνομοκρατικές πρακτικές, ακόμη και σε επιστρατεύσεις. Το δεύτερο έχει επιτύχει να αναδειχθεί στον υπ' αριθμόν ένα κομματικό αντίπαλο της κυβέρνησης. Οχι όμως σε προγραμματικό ούτε σε ιδεολογικό αντίπαλο. Το αντίθετο. Εχει πλήρως αποδεχθεί το πλαίσιο δράσης του συστήματος: με κάθε όρο παραμονή στην Ευρωζώνη. Η καλή Αμερική. Ο Σόιμπλε που το συζητάει. Το νέο διαπραγματευτικό πλαίσιο, επειδή έγινε αναφορά για το κατοχικό δάνειο και τη Siemens. Οι νοικοκυραίοι. Οι συμμαχίες με τη λαϊκή Δεξιά.

Και ακόμη χειρότερα. Η ενεργή πια συμμετοχή στην εκστρατεία φόβου του συστήματος σχετικά με την παραμονή στην Ευρωζώνη. Οχι μόνο δεν έχει υπάρξει αντίθεση, όχι μόνο δεν παραπέμπεται ένα από τα κυρίαρχα προβλήματα της κρίσης στην ετυμηγορία του λαού με δημοψήφισμα, όχι μόνο δεν αναδείχνεται η αποχώρηση από την Ευρωζώνη ως έστω ένα ενδεχόμενο, αν δεν υπάρξει στροφή της ευρωπαϊκής πολιτικής. Η επίσημη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης «η αποχώρηση από το ευρώ αποτελεί εθνική καταστροφή» συνιστά εκ των πραγμάτων άμεση συνεργασία με την κυβέρνηση στην εκστρατεία τρομοκράτησης του ελληνικού λαού.

Είναι λυπηρό που γίνονται όλα αυτά. Αλλά γίνονται. Είναι ελπιδοφόρο όμως ότι μέσα σε μια κοινωνία που επιζητεί άμεση λύση στην ανεργία, την υπερφορολόγηση, τον κίνδυνο απόλυσης, τη μισθολογική υποβάθμιση και την πείνα οι διεργασίες είναι πλέον πολύ πιο προχωρημένες από μια Βουλή που χάνει συνεχώς την επαφή μαζί της. Κι ένα όλο και πιο μεγάλο τμήμα της ρίχνει τα ηλεκτρικά συρματοπλέγματα που έχουν στηθεί πάνω στα σύνορα της Ευρωζώνης, στις προσδοκίες και τις διεκδικήσεις της να υπερβαίνει, να αναζητά ένα χώρο ελευθερίας και αυτοδιαχείρισης του λαού.

Σε αυτή τη διεργασία μπορούν να συμβάλουν παλιές και νέες δυνάμεις πάνω σε ένα στρατηγικό πρόγραμμα μεγάλων αλλαγών. Απελευθέρωση από τους δανειστές. Σχεδιασμός της οικονομίας. Ανάκτηση της εσωτερικής αγοράς. Ελεγχος στην κίνηση κεφαλαίου. Τράπεζες του λαού. Επικέντρωση στην εκπαίδευση και τις τεχνολογίες. Αναβίωση της αγροτικής οικονομίας. Συλλογικές μορφές δράσης. Εθνικό Νόμισμα. Ρευστότητα. Στήριξη στη λαϊκή ευρηματικότητα. Ανάδειξη ενός εναλλακτικού καινοτόμου δρόμου για την ισότιμη ευρωπαϊκή συνεργασία.

Υπάρχουν κάποιες στιγμές σε κάθε λαό, συνήθως έπειτα από πολέμους ή μεγάλες οικονομικές καταστροφές, που δημιουργείται ένας αφάνταστος συναγερμός δημιουργίας. Το έχουμε διαβάσει για τα σοσιαλιστικής χροιάς κιμπούτς του Ισραήλ - αν βέβαια αφαιρέσουμε τον πολεμικό και βίαιο χαρακτήρα της εισβολής στα παλαιστινιακά εδάφη. Το είδαμε στην Πορτογαλία των γαριφάλων τα πρώτα χρόνια μετά την πτώση της μακρόχρονης χούντας. Το είδαμε σε λατινοαμερικανικές χώρες, όπως η Βολιβία ή η Βραζιλία στην πρώτη φάση του Λούλα. Το είδαμε σε σύντομο διάστημα στις απελευθερωμένες περιοχές της Ελλάδας στην Κατοχή. Η λαϊκή αλληλεγγύη και ανάταση μπορούν να υπερβούν τους περιορισμούς και τις προβλέψεις των οικονομικών νόμων.

*ΠΗΓΗ: "ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" (3/2/13)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο παρακολουθεί με μεγάλη προσοχή τις εξελίξεις όπως αυτές διαμορφώνονται τόσο στο επίπεδο της διαπάλης εντός του πολιτικού εποικοδομήματος, όσο και στο μέτωπο των αντιδράσεων της κοινωνίας απέναντι στις πολιτικές που απορρέουν από την υποταγή της χώρας στο καθεστώς ξένης κατοχής και επικυριαρχίας.

 

Κάθε ημέρα που περνάει γίνεται και πιο καθαρό, ότι πλανώνται πλάνη οικτρά όσοι εξακολουθούν να βαυκαλίζονται, ότι μπορεί να υπάρξει η οποιαδήποτε ελπίδα στα πλαίσια αυτού του καθεστώτος.

 

Τα σημερινά επεισόδια έξω από το υπουργείο Εργασίας και οι μαζικές συλλήψεις συνδικαλιστών και άλλων στελεχών του ΠΑΜΕ δεν είναι τυχαία. Έρχονται σε συνέχεια της αστυνομικής, αλλά και δικαστικής καταστολής των κινητοποιήσεων των εργαζόμενων στα ΜΜΜ, μαζί με την καθόλου ανύποπτη ανακίνηση, μόλις σήμερα, της υπόθεσης Μαρφίν, αλλά και των «τρομοκρατικών» επεισοδίων που ζήσαμε πρόσφατα. Όλα αυτά αποδεικνύουν, ότι το καθεστώς δεν πρόκειται, να ανεχθεί απ’ εδώ και εμπρός τη παραμικρή παραφωνία στην εφαρμογή της δολοφονικής του πολιτικής απέναντι στο Λαό και την ίδια τη χώρα.

 

Κανείς πλέον δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο.

 

Η «Ησυχία», η «Τάξις» και η «Ασφάλεια» στο απέραντο «νεκροταφείο» Ελλάς, προκειμένου να ολοκληρωθεί η μετατροπή της χώρας σε οικόπεδο ελεύθερο για τη λειτουργία της 1^ης υποσαχάριου τύπου ειδικής οικονομικής ζώνης στην Ευρώπη, θα επιβληθούν χωρίς δισταγμό από τα ντόπια δωσιλογικά όργανα των ξένων επικυρίαρχων.

 

Παραδοσιακές μορφές πάλης, όπως σποραδικές απεργιακές κινητοποιήσεις, συλλαλητήρια, καταλήψεις δεν έχουν καμιά προοπτική επιτυχίας και θα πατάσσονται πλέον στη γέννησή τους. Ένας κολοσσιαίος μηχανισμός προπαγάνδας έχει στηθεί για να κατασυκοφαντεί την οποιαδήποτε αντίδραση, κάθε αγώνα των εργαζομένων και να δημιουργεί τη δικαιολογητική βάση για τη πιο βίαιη καταστολή που έζησε ποτέ ο τόπος.

 

Ας μην εκπλήσσονται και ας μην απορούν οι συνδικαλιστές και τα στελέχη των λεγόμενων αντιμνημονιακών κομμάτων, όσο με τη στάση τους νομιμοποιούν το καθεστώς, τόσο αυτό θα εκτραχύνεται, θα οδηγεί τα πράγματα στα άκρα και τους ίδιους στον ολοκληρωτικό αφανισμό.

 

Μόνο μια γενικευμένη αντίδραση του Λαού που θα συγκλίνει στη με κάθε τρόπο και μέσο Γενική Πολιτική Απεργία, ξεκινώντας από ολοκληρωτική στάση πληρωμών προς το κράτος και τις τράπεζες, με έλεγχο από συντονιστικά συμβούλια, όλων των συνοικιών και των πόλεων, με λειτουργικές καταλήψεις παντού.

 

Καλούμε τους πολίτες να μην παρακολουθούν αμέτοχοι  περιμένοντας από τις ηγεσίες να πράξουν κάτι. Τους καλούμε να οργανωθούν σε κάθε γειτονιά σε κάθε πόλη, σε συνελεύσεις και συντονιστικά συμβούλια. Καλούμε τους εργαζόμενους να ξεπεράσουν τις γραφειοκρατικές ηγεσίες των συνδικάτων και να συστήσουν μέσα από συνελεύσεις των χώρων δουλειάς συντονιστικά αγώνα και οριζόντιες διασυνδέσεις με τους άλλους χώρους και τις γειτονιές.

 

Καλούμε τους αγρότες να πολιτικοποιήσουν τις κινητοποιήσεις τους και αντί να κλείσουν κάποιους κόμβους στις εθνικές οδούς καθιστάμενοι έτσι εύκολος στόχος των δυνάμεων καταστολής, να μπουν στις πόλεις και μαζί με τους πολίτες να αποκλείσουν τις τράπεζες, τις εφορίες και κάθε νευραλγική υπηρεσία.

 

Καλούμε τελικά και για μια ακόμα φορά, τα κόμματα της αντιμνημονιακής δημοκρατικής αντιπολίτευσης να πάψουν με τη παρουσία τους στο κοινοβούλιο να νομιμοποιούν το φαύλο καθεστώς των δωσιλόγων, των προδοτών και των ξένων αφεντάδων, να παραιτηθούν εγκαταλείποντας τις βουλευτικές τους έδρες και να έλθουν, να οργανώσουμε όλοι μαζί τη Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας, που θα οδηγήσει το καθεστώς στη κατάρρευση και την ανατροπή.

 

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΡΑ

ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ, ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ, ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

 

 

Αθήνα 30 Ιανουαρίου 2013

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

H ΥΒΡΙΣ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΕΜΟ

Του ΣΤΑΘΗ*

Μπορεί να χαθεί μια χώρα από ένα μαθηματικό λάθος στον υπολογισμό ενός πολλαπλασιαστή; ( όπως ισχυρίζεται στην έκθεσή του ο κ. Ολιβιέ Μπλανσάρ του ΔΝΤ) - όχι, εκτός κι αν βρισκόμαστε

στο τελευταίο στάδιο ενός προχωρημένου πυρηνικού πολέμου και ο σμηνίας υπηρεσίας έχει μπλέξει τις συντεταγμένες της τελευταίας συστοιχίας πυραύλων με τα «μπούτια της Μαρίας» που τραγουδούσε ως εκπαιδευόμενος στα καψώνια.

Αλλά κι αν ο πολλαπλασιαστής συνελήφθη λανθασμένος, γιατί δεν διορθώνεται, αλλά αντιθέτως το όποιο ΔΝΤ και ΣΙΑ επιμένουν στην εφαρμογή της θανατηφόρας συνταγής;

Διότι η Ελλάδα υφίσταται πόλεμο. Και τον χάνει. Διότι το Μνημόνιο είναι σύστημα πυρηνικών πυραύλων στα σωθικά της και η κυβέρνηση πυροδοτεί τις συστοιχίες τη μία μετά την άλλη.

Ομως, ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή, ώστε ύστερα να τα πάρουμε απ’ την ανάποδη και να βρεθούμε στο σημείο βρασμού όσων μας συμβαίνουν σήμερα.

Από το 1973-74, όταν μειράκιο ακόμα η αφεντιά μου στην πολιτική και στα άπαντα πάντα έσκαγε απ’ το αυγό, στους

καφενέδες της επικράτειας συζητούσαμε, φερ’ ειπείν για τα γεωργικά τα ίδια που συζητάμε και σήμερα, τη διαφορά των τιμών απ’ το χωράφι στο ράφι, τη δυσπραγία των γεωργών, την υποβάθμισή τους στο αξιακό σύστημα της κοινωνίας, τον αποδεκατισμό τους.

Για τα νοσοκομεία το ίδιο. Συζητούσαμε για τα ράντζα, την παραμέληση, για το «αν δεν έχεις λεφτά, πέθανες», για τα φακελάκια (εκ παραλλήλου με τον ηρωισμό γιατρών και νοσηλευτών) και για όλες τις αρές και τις κατάρες όσων στη συνέχεια αποτέλεσαν το Εθνικό Σύστημα Υγείας, τις αρετές του και την παθολογία του.

Για τα σχολεία τα ίδια. Η ίδια συζήτηση για την παραπαιδεία, το εξεταστικό σύστημα, τις παθογένειες  του Λυκείου, τα εκπαιδευτικά προγράμματα, τη σχέση των καθηγητών με τη δουλειά τους, τον κομματισμό, τις συνεχείς μεταρρυθμίσεις κι άλλα πολλά.

Πώς γίνεται όμως, για να περιοριστούμε σε τρεις μόνον τομείς, καθώς τα ίδια συμβαίνουν και εις όλους τους άλλους, πως γίνεται επί σαράντα χρόνια μια χώρα να βαδίζει συνεχώς, επιστρέφοντας διαρκώς στην αρχή της διαδρομής της - αν ορίσουμε ως μια τέτοια αρχή τη Μεταπολίτευση;

Μήπως τα σαράντα χρόνια που μεσολάβησαν δεν ήταν γεμάτα γεγονότα και φάσεις; Στον γεωργικό τομέα, ας πούμε, δεν υπήρξαν οι επιδοτήσεις, οι πελατειακές σχέσεις, οι ντιρεκτίβες της Ενωσης για το ξεπάτωμα καλλιεργειών; δεν υπήρξαν οι συνεταιρισμοί που οδηγήθηκαν στη χρεωκοπία, η αστυφιλία; Υπήρξαν αυτά κι άλλα πολλά· και όλα αυτά, είτε συμβαδίζοντας είτε αντίθετα μεταξύ τους, οδήγησαν πίσω στο 1974, στην ίδια κατάσταση, στην ίδια συζήτηση, στα ίδια ζητούμενα.

Το ίδιο έγινε και με την υγεία, την παιδεία, την ασφάλιση - γιατί;

Επί σαράντα χρόνια δεν υπήρξε πρόοδος; Δεν υπήρξε η «αλλαγή» του Ανδρέα, ο «εκσυγχρονισμός» του κ. Σημίτη, η «επανίδρυση του κράτους» απ’ τον κ. Καραμανλή; Δεν εισήχθη ο νεοφιλελευθερισμός, δεν άνθισε η οικονομία της ελεύθερης αγοράς, δεν ασκήθηκε η πολιτική κατευνασμού (έως εξευτελισμού) απέναντι στους Τούρκους; δεν προσδεθήκαμε στο άρμα της Ενωσης δεν υπήρξαμε Αμερικανόδουλοι - τους Αμερικανούς δεν ευχαριστήσαμε για τη δημιουργία των γκρίζων ζωνών;

Γιατί λοιπόν γυρίζουμε πίσω στο 1974; Δεν υπήρξε η δημιουργική λογιστική, το Χρηματιστήριο, οι Ολυμπιακοί Αγώνες, δεν μας αφαίμαξαν με τις μίζες, δεν μας αποβλάκωσε η Διαπλοκή με την προπαγάνδα; Και

πάνω απ’ όλα, αυτοί που μας έφεραν έως εδώ δεν είναι οι ίδιοι που μας κυβέρνησαν συστηματικώς επί σαράντα συναπτά έτη; Ο δικομματικός μας μονοκομματισμός δεν είναι που

σαράντα χρόνια τώρα μας φλόμωσε στα ψέματα, ώστε σήμερα για να πούμε μιαν αλήθεια να λέμε τα ίδια που λέγαμε και το 1974;

Πώς γίνεται να βαλτώσει μια χώρα σαράντα χρόνια μέσα στην ψευδαίσθηση ότι κινείται, ενώ ταριχεύεται; (ο ιστορικός του μέλλοντος θα ανθυπομειδιά σαν αρχαϊκός κούρος).

Και γιατί η χώρα να επιστρέψει στο 1974;

Διότι πρέπει να επιστρέψει ή μάλλον να φθάσει στο πουθενά.

Και αυτή ακριβώς είναι η πολιτική που ασκείται σήμερα, από την Τρόικα πλέον, τουλάχιστον απ’ όταν ο Γιωργάκης της άνοιξε την Κερκόπορτα κι ύστερα.

Η Ελλάδα κυβερνάται σαν να είχε χάσει πόλεμο.

Γιατί;

Διότι πρέπει να χάσει αυτόν τον πόλεμο.

Γιατί;

Διότι στη θέση της χώρας η Δύση χρειάζεται χώρο.

Και προς τούτο η Δύση μας «διασώζει». Μόνον που στη γλώσσα και τη στρατηγική της Δύσης «διάσωση» σημαίνει «επίθεση» - όπως στη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ και πλήθος άλλων χωρών, σημαίνει «κατοχή», όπως αυτό που γίνεται τώρα στην Ελλάδα.

Ολοκληρωτική καταστροφή σε επίπεδο κοινωνίας,

συνθηκών εργασίας,

εν γένει οικονομίας,

βιοτικού επιπέδου, εθνικού αυτεξούσιου, υποδομών και άμυνας υφίσταται μόνον χώρα που έχει χάσει πόλεμο.

Δεν είναι θέμα λοιπόν ενός «χαλασμένου» ή ακόμα και πειραγμένου πολλαπλασιαστή στα σχέδια του ΔΝΤ, ούτε μιας «λανθασμένης συνταγής» ούτε ενός εσμού ηλίθιων και δογματικών που επιμένουν να την εφαρμόζουν.

Είναι μια οργανωμένη πολιτική που με μια σειρά επιχειρήσεων στρατιωτικού τρόπου (κι όχι απαραιτήτως τύπου, αν δεν χρειασθεί) διέτρωσε και δήωσε τη χώρα σε όλους τους τομείς, ώσπου, πειραματόζωο πια,

να την ξαπλώσει σε μια Προκρούστειο κλίνη  για πειράματα που αφορούν σε όλην την Ευρώπη.

Προϋπόθεση αυτής της πολιτικής ήταν και είναι να κάτσει ο Ελληνικός λαός σούζα. Προς τούτο και επί μακρόν,

πλην της προπαγάνδας, επιστρατεύτηκαν η πολιτισμική απαξίωση, ο απογαλακτισμός των Ελλήνων από τη λαϊκή και εθνική τους παράδοση, η ψευδής ευμάρεια μέσω του πιστωτικού συστήματος, η κρατικοποίηση του συνδικαλισμού, η ιδιωτικοποίηση του κράτους, ο εκμαυλισμός των πολιτών με τα ρουσφέτια, η μετατροπή των πολιτών σε κομματικούς πελάτες και, πάνω απ’ όλα, η υπονόμευση της εθνικής αξιοπρέπειας, ιδιοπροσωπίας και προσωπικής παρρησίας με τη διασπορά θεωριών για την ασυνέχεια του ελληνικού έθνους, την πολιτική εξαφάνιση της εργατικής τάξης κι άλλα που έδιναν στην Ιστορία το «τέλος της».

Κι έτσι βρεθήκαμε  εδώ.

Λάφυρα και σφαχτάρια, σε μια Ελλάδα Ειδική Οικονομική Ζώνη για μας, Ζωτικό Χώρο για τους Γερμανούς, Γη της Επαγγελίας για τους καπιταλιστές και γέφυρα στρατηγικής για τους Αμερικανούς.

Finis Graeciae; χάθηκε η Ελλάδα; αν δεν παραδεχθούμε την ήττα μας, όχι!

Finis coronat opus, το τέλος στεφανώνει το έργο, αν αντιδράσουμε, αν οργανώσουμε το συνανήκειν των Ελλήνων σε άλλη ταξική βάση, αν αντί να φεύγουν μετανάστες οι νέοι μας επιστήμονες πάρουν το πάνω χέρι στην κοινωνία, όπως παλιά οι δάσκαλοι ή οι γιατροί, αν κατισχύσει η εργασία των τόκων, αν ξαναμπεί στο κέντρο της πολιτικής ο άνθρωπος, αν το επιχειρείν γίνει και κοινωφελές, αν τα κόμματα και όχι μόνον η εκτελεστική εξουσία λογοδοτούν θεσμισμένα στον λαό, τότε, όχι εν μία νυκτί, αλλά μέρα μεσημέρι ο λαός, το έθνος και η χώρα θα ξαναγίνουν των ανθρώπων κι όχι των θηρίων.

Τι είναι, αλήθεια, η κυρία Λαγκάρντ; μια τρίχα απ’ τα μαλλιά μιας εργάτριας

που ανασταίνει, ας πούμε, δύο παιδιά με την Ελλάδα προίκα τους κι όχι κατάρα τους.

Και τι είναι στο κάτω-κάτω η Ελλάδα αν δεν είναι η μάνα, οι μύθοι της και ποίηση όλων μας - ουκ επ’ άρτω ζήσεται άνθρωπος, θέλει ήρωες και αγίους για να μη ξηρανθεί το μέσα του. Κι ας μην μπορεί να τους μοιάσει - αρκεί να τους έχει...

*Δημοσιεύητκε στο enikos.gr την Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013.

http://www.youtube.com/watch?v=g6reRXGDNHk&feature=share&list=PL92vCae7rJHPQrTbdFzknYEioAZDcGhix

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

 Η δίκαιη κινητοποίηση των εργαζομένων στα μέσα μαζικής μεταφοράς σταθερής τροχιάς και οι εξελίξεις που ακολούθησαν με την επέμβαση της Αστυνομίας τη Παρασκευή ξημερώματα, έγινε η αφορμή να φανεί όχι μόνο ο αυταρχισμός της κατοχικής «κυβέρνησης» των δωσίλογων, αλλά να αποκαλυφθεί για μια ακόμα φορά το φασιστικό υπόβαθρο στο οποίο στηρίζεται. Οι «κυβερνητικές» μαριονέτες ανακάλυψαν, ότι δεν τους ήταν αρκετός ο παροπλισμός της Βουλής, που την υποβάθμισαν σε κοινό πρωτοκολλητή των αποφάσεων της Τρόικας και προχώρησαν στην απροκάλυπτη αστυνομική βία και καταστολή απέναντι στον «εχθρό» Λαό.

 

Η κίνηση αυτή ανέδειξε αρκετά ζητήματα και ερωτήματα τα οποία έχουν πολλούς αποδέκτες και πρέπει άμεσα να απαντηθούν.

 

Μερικά από αυτά είναι …. :

 

• Τίθεται πλέον σε απόλυτη αμφισβήτηση η ίδια η ύπαρξη των συνδικάτων και επί της ουσίας του στοιχειώδους δικαιώματος του συνδικαλίζεσθαι; Καταργούνται οι ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις και οι Σ.Σ.Ε. μηδέ της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας εξαιρουμένης;

 

• Αναγνωρίζεται πλέον στους εργαζόμενους κάποιο, έστω στοιχειώδες, δικαίωμα λόγου σε ζητήματα που αφορούν στην εργασία τους και τελικά στην ίδια τους τη ζωή; Η αξία της εργασίας και της ίδιας της Ζωής καθορίζεται μονομερώς πλέον από το καθεστώς, το οποίο επιβάλει τις αποφάσεις του με πυγμή και απροκάλυπτη βία;

 

• Απέναντι στο καθεστώς που παρουσιάζεται αποφασισμένο και έτοιμο να εφαρμόσει τις εξοντωτικές για το λαό και τους εργαζόμενους αποφάσεις του, γεννώνται μια σειρά ερωτηματικά για τη στάση του ίδιου του λαού, των εργαζομένων και των μαζικών του φορέων διεκδίκησης και των, επί της ουσίας, υπό κατάργηση συνδικάτων. Οι κλασσικές μορφές πάλης, οι απεργίες, τα συλλαλητήρια, οι καταλήψεις χώρων δουλειάς είναι σήμερα αποτελεσματικοί και πρόσφοροι τρόποι αντίδρασης και διεκδίκησης;

 

• Μέχρι πού είμαστε αποφασισμένοι να φτάσουμε; Πως είναι δυνατό να προχωρήσουμε όλοι μαζί σε μορφές αγώνα, πιο αποφασιστικές, πιο ευέλικτες και τελικά πιο έξυπνες, που θα ενώνουν τα κοινωνικά στρώματα που πλήττονται και που το καθεστώς τεχνηέντως τα τοποθετεί το ένα εναντίον του άλλου και θα παρακάμπτουν έτσι τη καθεστωτική προπαγάνδα, εξουδετερώνοντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα του καθεστώτος για καταστολή;

 

• Είναι έτοιμοι οι επιστρατευμένοι απεργοί να απαντήσουν στην απαίτηση των καιρών για λειτουργική κατάληψη των μέσων μαζικής μεταφοράς και τη λειτουργία τους στην υπηρεσία του λαού, όπως θα έπρεπε να είναι; Μπορούν να απευθυνθούν στο λαό και να ζητήσουν την κινητοποίησή του για την υποστήριξη και την περιφρούρηση  αυτού του στόχου άρα και του αγώνα τους; Μπορούν να θέσουν σαν σημαία του αγώνα τους ζητήματα παλλαϊκά, όπως είναι η εκδίωξη της τρόικας και των εγχώριων υπηρετών της και η πάλη για την ανάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας της πατρίδας μας;

 

• Τι ρόλο παίζουν οι «κοινοβουλευτικές αντιπροσωπείες» της αντιπολίτευσης που όψιμα καταγγέλλουν την συνταγματική εκτροπή και το φασισμό και τρέχουν να συμπαρασταθούν στους απεργούς, την ίδια στιγμή που νομιμοποιούν τη συνταγματική εκτροπή με την παραμονή τους στο εξάμβλωμα που αποκαλούν Βουλή; Η καλύτερη υπηρεσία που θα μπορούσαν να προσφέρουν στους απεργούς θα ήταν η άμεση παραίτηση από το «κοινοβούλιο» με στόχο την απογύμνωση από κάθε νομική στήριξη των δωσίλογων. Όσο παραμένουν σ` αυτό, έστω καταψηφίζοντας, στη πράξη νομιμοποιούν αυτή τη φασιστική εκτροπή και τη κατάλυση του Συντάγματος που, με λέξεις, καταδικάζουν.

 

• Τι ρόλο παίζουν οι «συμπαραστάτιδες» ηγεσίες της ΓΣΕΕ και του ΠΑΜΕ που εμπαίζουν τους εργαζόμενους διασπώντας ή περιχαρακώνοντας το λαϊκό κίνημα, αποπροσανατολίζοντας με περιθωριακά και οικονομίστικα αιτήματα; Οδηγούν έτσι στον αφοπλισμό των συνδικάτων και την αγωνιστική παραίτηση των εργαζομένων;

 

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο καλεί τον ελληνικό λαό να δει καθαρά το πού τον οδηγούν οι δωσίλογοι και να πάρει στα χέρια του την κατάσταση, δίνοντας τις δικές του απαντήσεις στις προκλήσεις των καιρών. Η ίδια η κατάσταση – όπως διαμορφώνεται – δείχνει καθαρά ότι ο ελληνικός λαός πρέπει να περάσει, γρήγορα, στη φάση της συσπείρωσης και της αλληλεγγύης εργαζομένων και ανέργων, δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων, ελευθέρων επαγγελματιών και αγροτών, απλών και ενστόλων πολιτών, ανεξάρτητα από κομματικές επιλογές, ταμπέλες και χρώματα. Να δράσουν άμεσα και αποφασιστικά στηρίζοντας τον αγώνα των επιστρατευμένων.

 

Όλοι οι εργαζόμενοι να απαιτήσουν από τις συνδικαλιστικές τους ηγεσίες να σταθούν άμεσα και έμπρακτα στο πλευρό των επιστρατευμένων απεργών, στηρίζοντάς τους με κάθε τρόπο. Η νίκη τους θα είναι νίκη όλων των Ελλήνων και οι δωσίλογοι το γνωρίζουν. Γι αυτό και στρέφονται στον φασισμό.

 

Καλούμε τους ίδιους τους αγωνιζόμενους απεργούς, να συνειδητοποιήσουν τη δύναμή τους, να αντικρούσουν τις προσπάθειες χειραγώγησης του αγώνα τους από κάθε επίδοξο προστάτη των συμφερόντων τους  και να προχωρήσουν σε λειτουργική κατάληψη των χώρων και των εργαλείων της εργασίας τους. Θα προσφέρουν έτσι, στην Κοινωνία, αυτοί οι ίδιοι τις Υπηρεσίες, που οι πολίτες έχουν ανάγκη, αποδεικνύοντας το δίκιο του αγώνα τους, ακυρώνοντας στη πράξη την αισχρή προπαγάνδα του καθεστώτος και τον κοινωνικό αυτοματισμό, που αυτή υποδαυλίζει. Μόνο έτσι θα υπάρξει πάνδημη συμπαράσταση και η Νίκη θα είναι μόνιμη και αδιαμφισβήτητη.

 

Καλούμε τους αγρότες, που ξεκινούν κι αυτοί κινητοποιήσεις, να ενώσουν τις δυνάμεις τους με αυτές των εργαζομένων και των ανέργων στις πόλεις και να συγκλίνουν προς το κέντρο, οδηγώντας όλοι μαζί σε κορύφωση τον Αγώνα, για την ανατροπή της δωσίλογης κυβέρνησης και του καθεστώτος χρεοκρατίας.

 

Το ΕΠΑΜ πιστεύει, ότι ο μόνος δρόμος που θα καλύπτει όλο τον εργαζόμενο ελληνικό λαό και τα αιτήματά του, είναι η απαίτηση να γκρεμοτσακιστούν οι δωσίλογοι και οι προστάτες τους, ώστε η χώρα να επανέλθει στη δημοκρατική ομαλότητα και να αποκτήσει την Εθνική της Κυριαρχία και Ανεξαρτησία, μακριά από κατακτητές και ληστοκράτες.

 

Το ΕΠΑΜ καλεί όλο το λαό να προχωρήσει στην εξάπλωση ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ διαρκείας. Μόνος μας οδηγός οι αγώνες και οι θυσίες των γονιών μας. Μόνο μας Χρέος το μέλλον των παιδιών μας. Αυτή η γη μας ανήκει.

 

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ του  Ε.ΠΑ.Μ

25 Ιανουαρίου 2013