Ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας του Ε.ΠΑ.Μ. σχετικά με τις αποκαλύψεις του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Κέρκυρας

• 30 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017

Ο Συμβολαιογραφικός Σύλλογος Εφετείου Κερκύρας (Σ.Σ.Ε.Κ.), με την από 28/8/2017 πολυσέλιδη ανακοίνωσή του, ξεμπροστιάζει όλο το διαπλεκόμενο παρασκήνιο μιας θλιβερής κυβέρνησης που προκειμένου να εφαρμόσει πιστά τις εντολές των δανειστών και του ευρωσυστήματος, δεν διστάζει να παραδώσει την ακίνητη περιουσία του ελληνικού λαού βορά στα χέρια των τοκογλύφων.

Το αποκαλυπτικό παρασκήνιο αφορά τις μεθοδεύσεις που ακολούθησε η κυβέρνηση για την εφαρμογή της ηλεκτρονικής πλατφόρμας, μετά από τη συμφωνία της με τους αποκαλούμενους «θεσμούς» να δεχθεί τη διενέργεια των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών.

Τι διαπιστώνει κανείς από τα αποκαλυπτικά στοιχεία της εν λόγω ανακοίνωσης;

– Τη διαπλοκή κυβέρνησης & ιδιωτικού τομέα με συγκεκριμένη εταιρεία για τη δημιουργία της ηλεκτρονικής πλατφόρμας, και την απόφασή της να ανατεθεί το έργο στον ανάδοχο χωρίς δημόσιο μειοδοτικό διαγωνισμό.

– Το «σπάσιμο» του έργου σε 9 υποέργα των 20.000€ το καθένα, έτσι ώστε να δικαιολογηθεί η απ’ ευθείας ανάθεση.

– Τη μετάθεση του κόστους της ηλεκτρονικής πλατφόρμας στους 9 συμβολαιογραφικούς συλλόγους της χώρας, με τη σύμφωνη γνώμη πολλών προέδρων τους να χρηματοδοτήσουν οι σύλλογοί τους κάθε «υποέργο» της επένδυσης, υπογράφοντας σύμβαση με την ανάδοχο εταιρεία.

– Το τελείως παράνομο των ενεργειών της κυβέρνησης που για να τις επιβάλλει άσκησε πιέσεις στην Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων, φτάνοντας μέχρι την απόλυση του βοηθού νομικού συμβούλου της ΑΑΔΣ λόγω μη συμμορφώσεώς του στις ανομίες.

– Τις κατάπτυστες ίντριγκες της κυβέρνησης που προκειμένου να νομιμοποιήσει την έκνομη αυτή και πρωτοφανή ενέργεια, τροποποίησε τον Κώδικα των Συμβολαιογράφων προσθέτοντας εμβόλιμα νέο άρθρο (το 98Α), με τροπολογία που πέρασε στο Σχέδιο Νόμου για την Παιδεία.

– Την εξάλειψη για τον ίδιο λόγο και με την ίδια τροπολογία του δημόσιου χαρακτήρα των συμβάσεων που συνάπτονται από τους συμβολαιογραφικούς συλλόγους, έτσι ώστε από τούδε και στο εξής να γίνονται με απ’ ευθείας αναθέσεις που δεν εμπίπτουν στο δημόσιο λογιστικό.

– Τη συνενοχή της εισαγγελίας του Αρείου Πάγου και της Αρχής Προστασίας του Πολίτη που επέδειξαν αδιαφορία στις καταγγελίες του Σ.Σ.Ε.Κ. για όλες τις πιο πάνω μεθοδεύσεις.

– Τον εξευτελισμό των περισσότερων συμβολαιογραφικών συλλόγων στα μάτια της κοινής γνώμης, αφού με ευθύνη των προεδρείων τους να συμβάλλουν οικονομικά στην ανάπτυξη της ηλεκτρονικής πλατφόρμας, δίνουν σε όλους την εντύπωση ότι μετατρέπονται από ενώσεις δημόσιων λειτουργών σε αστικές εταιρείες που επενδύουν στην κερδοφορία τους.

– Την άμεση συνέργεια του προέδρου του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Αθηνών, που δήλωσε την ανάληψη της χρηματοδότησης εξ ολοκλήρου από το σύλλογό του, διασφαλίζοντας έτσι ότι το έργο θα προχωρήσει ανεξάρτητα από τις αντιδράσεις, τις αρνήσεις ή τη μη συμμετοχή των κατά τόπους συμβολαιογραφικών συλλόγων.

– Τον εκβιασμό από την κυβέρνηση προς τους συμβολαιογραφικούς συλλόγους να έχουν υπογράψει τη σύμβαση με την ανάδοχο εταιρεία μέχρι την 1/9/2017, ειδάλλως τα μέλη τους που μετέχουν στους πλειστηριασμούς θα πιστοποιούνται από το σύλλογο των Αθηνών!

Και μέσα σε όλο αυτό τον κυκεώνα της παρανομίας και της ίντριγκας χάριν των δανειστών και με στόχο την υφαρπαγή της περιουσίας του ελληνικού λαού, έχουμε τη διπλοπροσωπία και την υποκρισία της κυβέρνησης που δια στόματος της αναπλ. υπουργού κας Φωτίου, δηλώνει… ένθερμη οπαδός του «κινήματος κατά των εξώσεων και των δανείων»!

Οι πλειστηριασμοί και η αρπαγή της ακίνητης περιουσίας των πολιτών σε περίοδο οικονομικής, νομικής και κανονιστικής κατοχής της χώρας, δεν διαφέρουν σε τίποτα από τον οικονομικό δωσιλογισμό και το οργανωμένο έγκλημα των μαυραγοριτών  της ναζιστικής κατοχής. Οι λίγοι στον αριθμό συμβολαιογράφοι ανά την Ελλάδα που επέλεξαν, σ’ αυτές τις συνθήκες, ως μέσο προσπορισμού οφέλους τους πλειστηριασμούς με επισπεύδοντες τις τράπεζες και τους κρατικούς φορείς, όπως και η ένθερμη υποστήριξη των προεδρείων πολλών συλλόγων τους σ’ αυτήν τη δραστηριότητα, εξευτελίζουν το λειτούργημα του συμβολαιογράφου, δίνοντας άλλοθι παράλληλα στην κυβέρνηση που μεταθέτει σ’ αυτούς την ευθύνη και την οργή του ελληνικού λαού.

Καλούμε τους συμβολαιογράφους ανά την Ελλάδα ν’ ακολουθήσουν το παράδειγμα των συναδέλφων τους της Κέρκυρας και της Θεσσαλονίκης απέναντι στη χρηματοδότηση της πλατφόρμας των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών. Οι πρώτοι όρθωσαν το ανάστημά τους μέσω του Δ.Σ. και του προεδρείου του συλλόγου τους καταγγέλλοντας τις παρανομίες της κυβέρνησης. Οι δεύτεροι, καλώντας τους συναδέλφους τους σε γενική συνέλευση, ανέτρεψαν με συντριπτική πλειοψηφία τις αρχικές συμφωνίες του Δ.Σ. του συλλόγου τους, παγώνοντας κάθε πλειστηριασμό μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου που θα πάρουν τις τελικές αποφάσεις.

Καλούμε τους συμβολαιογράφους ανά την Ελλάδα να μην δεχθούν τον εκβιασμό της κυβέρνησης και να ανατρέψουν, με μαζικές συνελεύσεις, τις αποφάσεις των Δ.Σ. των συλλόγων τους που αποδέχθηκαν να υπογράψουν σύμβαση με την ανάδοχο εταιρεία για την ηλεκτρονική πλατφόρμα των πλειστηριασμών.

Καλούμε τους συμβολαιογραφικούς συλλόγους που δεν έχουν υπογράψει ακόμη τη σύμβαση, να αρνηθούν να το κάνουν αδιαφορώντας για τους εκβιασμούς της κυβέρνησης. Υπόλογοι είναι απέναντι στην πλειοψηφία των μελών τους και όχι σε λίγους συναδέλφους τους που εξευτελίζουν το λειτούργημα και κερδοσκοπούν από τη δυστυχία του ελληνικού λαού.

Καλούμε κάθε έντιμο συμβολαιογράφο που σέβεται το λειτούργημά του και τον εαυτό του, να συμπαραταχθεί με τον ελληνικό λαό και να εμποδίσει με κάθε τρόπο την λεηλασία της περιουσίας του από τις δυνάμεις της σύγχρονης κατοχής και τους συνεργάτες τους.

Το Ε.ΠΑ.Μ. καταγγέλλει τις παράνομες και αντισυνταγματικές ενέργειες των διοικήσεων των συμβολαιογραφικών συλλόγων που συμπράττουν με το καθεστώς και υπόσχεται την παραδειγματική τιμωρία τους, αντίστοιχη με εκείνη των δωσίλογων συναδέλφων τους της ναζιστικής κατοχής. Προειδοποιεί πως από τον Σεπτέμβριο θα είναι και πάλι μπροστάρης στον αγώνα για να αποτρέψει κάθε απόπειρα πλειστηριασμού ιδιωτικής περιουσίας, είτε διεξάγεται στα ειρηνοδικεία είτε με ηλεκτρονική μορφή.

Το Ε.ΠΑ.Μ., κάνοντας το καθήκον του απέναντι στο λαό και την πατρίδα, καταγγέλλει την παράνομη και αντισυνταγματική αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της ακίνητης περιουσίας και υπενθυμίζει ξεκάθαρα και προς όλους την υπόσχεσή του πως όλες οι περιουσίες που πλειστηριάστηκαν στα χρόνια της μνημονιακής κατοχής, θα επιστρέψουν πίσω στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους αμέσως με την αποκατάσταση της νομιμότητας στην πατρίδα μας  και την  ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας.

Αθήνα, 30 Αυγούστου 2017

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.ΠΑ.Μ.

Η «ποσοτική χαλάρωση» όχι μόνο δεν θα βοηθήσει, αντίθετα θα επιδεινώσει την κατάσταση.

Του Δημήτρη Καζάκη

Σύμφωνα με ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας τη Δευτέρα 29 Μαΐου η Ελλάδα προς το παρών δεν πρόκειται να συμμετάσχει στο πρόγραμμα «ποσοτικής χαλάρωσης». Η κυβέρνηση Τσίπρα έχει εναποθέσει τις ελπίδες της στη συμμετοχή της Ελλάδας σ’ αυτό το πρόγραμμα. Θεωρεί ότι με τη συμμετοχή της θα μπορέσει επιτέλους ν’ ανοίξουν οι τράπεζες, αλλά και να κερδίσει την εμπιστοσύνη των αγορών. Ότι κι αν σημαίνει αυτή η λογική, που αφετηρία της δεν έχει την πραγματικότητα, αλλά τα ήθη, την ηθική και τα έθιμα των τζογαδόρων.

Ας δούμε λοιπόν τι είναι αυτή η «ποσοτική χαλάρωση». Πρόκειται για ένα πρόγραμμα δημιουργία επιπλέον χρήματος από την ΕΚΤ. Το χρήμα αυτό δημιουργείται με την αγορά ομολόγων και γενικά πιστωτικών τίτλων από την ΕΚΤ. Με ποιόν σκοπό; Το πρόγραμμα αγοράς πιστωτικών τίτλων (APP) περιλαμβάνει όλα τα προγράμματα αγοράς, στα οποία αγοράζονται τίτλοι του ιδιωτικού τομέα και του δημόσιου τομέα για την αντιμετώπιση υποτίθεται των κινδύνων μιας πολύ παρατεταμένης περιόδου χαμηλού πληθωρισμού. Αυτή τη στιγμή αποτελείται από τα εξής προγράμματα:

1. Το τρίτο πρόγραμμα αγοράς καλυμμένων ομολογιών (CBPP3). Στις 20 Οκτωβρίου 2014, το Ευρωσύστημα άρχισε να αγοράζει καλυμμένα ομόλογα βάσει ενός τρίτου προγράμματος αγοράς.

2. Το πρόγραμμα αγοράς τίτλων που υποστηρίζονται από περιουσιακά στοιχεία (ABSPP). Το πρόγραμμα αυτό ξεκίνησε στις 21 Νοεμβρίου 2014. Το ABSPP βοηθά τις τράπεζες να διαφοροποιήσουν τις πηγές χρηματοδότησης και να εκδίδουν νέους τίτλους. Τέτοιοι τίτλοι για παράδειγμα είναι τα τιτλοποιημένα δάνεια και η πώλησή τους.

3. Πρόγραμμα αγοράς τίτλων δημοσίου τομέα (PSPP). Στις 9 Μαρτίου 2015 το Ευρωσύστημα άρχισε να αγοράζει τίτλους δημοσίου τομέα στο πλαίσιο του προγράμματος αγοράς δημοσίου τομέα (PSPP). Οι τίτλοι που καλύπτονται από το PSPP περιλαμβάνουν: α) ονομαστικά και συνδεδεμένα με τον πληθωρισμό κεντρικά κρατικά ομόλογα · β) ομόλογα που εκδίδονται από αναγνωρισμένους οργανισμούς, περιφερειακές και τοπικές κυβερνήσεις, διεθνείς οργανισμούς και πολυμερείς τράπεζες ανάπτυξης που βρίσκονται στη ζώνη του ευρώ. Το Ευρωσύστημα σκοπεύει να διαθέσει το 90% των συνολικών αγορών σε κρατικά ομόλογα και αναγνωρισμένους οργανισμούς και το 10% σε τίτλους που εκδίδονται από διεθνείς οργανισμούς και πολυμερείς αναπτυξιακές τράπεζες (από το Μάρτιο του 2015 έως τον Μάρτιο του 2016, τα στοιχεία αυτά ήταν 88% και 12% αντίστοιχα).

4. Πρόγραμμα αγοράς εταιρικού τομέα (CSPP). Το Ευρωσύστημα άρχισε να αγοράζει ομόλογα εταιρικού τομέα στο πλαίσιο του προγράμματος αγοράς εταιρικού τομέα (CSPP) στις 8 Ιουνίου 2016.

Οι μηνιαίες καθαρές αγορές σε τίτλους του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα ανέρχονται σε 60 δις ευρώ κατά μέσο όρο. Προβλέπεται να συνεχίσουν μέχρι τα τέλη του 2017 και βλέπουμε. Από τον Απρίλιο του 2016 έως τον Μάρτιο του 2017 ο μέσος μηνιαίος ρυθμός ανέβηκε στα 80 δις ευρώ από 60 δις ευρώ της περιόδου Μαρτίου 2015 έως Μαρτίου του 2016.

Τον Απρίλιο 2017 η ΕΚΤ διαθέτει χαρτοφυλάκιο αγορασμένων τίτλων συνολικής αξίας άνω των 1,8 τρις ευρώ.

Χαρτοφυλάκιο
σε εκατ. ευρώ ABSPP CBPP3 CSPP PSPP Σύνολο
Απρίλιος 2017 23.782 216.374 82.262 1.511.963 1.834.381

Τι θέλει να πετύχει με τον τρόπο αυτό η ΕΚΤ; Ας δούμε τι ισχυρίζεται η ίδια.

1. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αγοράζει ομολογίες από τράπεζες.

2. Αυτό αυξάνει την τιμή αυτών των ομολόγων και δημιουργεί χρήμα για το τραπεζικό σύστημα.

3. Κατά συνέπεια, ένα ευρύ φάσμα επιτοκίων μειώνεται και τα δάνεια γίνονται φθηνότερα.

4. Οι επιχειρήσεις και οι άνθρωποι είναι σε θέση να δανειστούν περισσότερα και να δαπανούν λιγότερα για να εξοφλήσουν τα χρέη τους.

5. Ως αποτέλεσμα, η κατανάλωση και οι επενδύσεις ενισχύονται.

6. Η αύξηση της κατανάλωσης και η αύξηση των επενδύσεων στηρίζουν την οικονομική ανάπτυξη και τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης.

7. Καθώς οι τιμές αυξάνονται, η ΕΚΤ επιτυγχάνει πληθωρισμό κάτω από, αλλά κοντά στο 2%, μεσοπρόθεσμα.

Με τον τρόπο αυτό η ΕΚΤ χρησιμοποιεί την αύξηση του ενεργητικού της για να δημιουργήσει πρόσθετο χρήμα για τις τράπεζες, αλλά και δευτερεύοντος για τις πολυεθνικές. Με το πρόγραμμα αγοράς εταιρικού τομέα (CSPP) η ΕΚΤ αγοράζει πιστωτικούς τίτλους από την VW και άλλες – κυρίως Γερμανικές – πολυεθνικές, προκειμένου να τις στηρίξει έναντι του ανταγωνισμού. Κατά τ’ άλλα ο υγιής ανταγωνισμός χωρίς ενισχύσεις, επαναλαμβάνεται εν είδη θρησκευτικού Credo σε μια Ένωση που δεν διστάζει να εφαρμόσει τέτοια προγράμματα χρηματοδότησης.

Το αποτέλεσμα είναι το ενεργητικό της ΕΚΤ ως % του ΑΕΠ να εκτοξευτεί σε πρωτοφανή ύψη με το πρόγραμμα «ποσοτικής χαλάρωσης». Αισίως το 2016 έφτασε να αντιστοιχεί στο 34,1% του ΑΕΠ. Με άλλα λόγια πάνω από το 1/3 του ΑΕΠ της ευρωζώνης χρηματοδοτείται απευθείας από την ΕΚΤ. Κι έχουν το θράσος τα επιτελεία της να μιλάνε για άνοδο του ΑΕΠ!

Φυσικά προκειμένου να μην καταρρεύσει το ευρωσύστημα, τι θα γίνει; Θα πρέπει να μετασχηματιστεί το υπερβάλλον ενεργητικό της ΕΚΤ σε νέο χρέος για τα νοικοκυριά, τις επιχειρήσεις και τα κράτη. Κι όλα αυτά προς το συμφέρον πρώτα και κύρια των τραπεζών και των κερδοσκόπων στις χρηματαγορές.

Ωστόσο ο μύθος που συνοδεύει την «ποσοτική χαλάρωση», είναι σίγουρο ότι θα επαναλαμβάνεται από όλους τους εντεταλμένους, έτσι ώστε ο ανόητος κι ο δειλός να νομίζει ότι βρέθηκε η «λύση» για τα δικά του προβλήματα. Για τα προβλήματα της δουλειάς και της πραγματικής οικονομίας.

Και λέμε μύθος γιατί πολύ απλά δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Γιατί δεν έχει; Όπως εξηγεί ο Paul Gambles, διευθύνων σύμβουλος του MBMG Group στο CNBC (Τετάρτη, 7 Μαΐου 2014) «… η θεωρία ακούγεται ωραία. Ωστόσο, έχει ένα μικρό ελάττωμα. Πρόκειται για ανοησίες… (διότι) στην πράξη, σε μια οικονομία με κινητήρια δύναμη την πίστωση, η διαδικασία είναι ακριβώς αντίστροφη. Η πίστωση που υποστηρίζει την οικονομική δραστηριότητα δεν δημιουργείται από την παροχή μεγάλων καταθέσεων, οι οποίες στη συνέχεια επιτρέπουν στις τράπεζες να δανείζουν. Αντίθετα, είναι η ζήτηση για πίστωση από τους δανειολήπτες που δημιουργεί δάνεια από τράπεζες οι οποίες στη συνέχεια καταβάλλουν στους αποδέκτες, οι οποίοι με τη σειρά τα καταθέτουν στις τράπεζες. Τα δάνεια δημιουργούν καταθέσεις, όχι το αντίστροφο.»

Με απλά λόγια, η «ποσοτική χαλάρωση» στηρίζεται στην εξής και απόλυτα διαβλητή λογική: Η κεντρική τράπεζα δημιουργεί χρήμα για τις τράπεζες μέσω της αγοράς ομολόγων από αυτές. Με σκοπό να ενισχυθεί – υποτίθεται – το διαθέσιμο χρήμα στις τράπεζες κι αυτές με τη σειρά τους να αυξήσουν το δανεισμό.

Το ερώτημα βέβαια πού προκύπτει αβίαστα είναι γιατί οι τράπεζες να διαθέσουν το πρόσθετο χρήμα σε δανεισμό όταν οι επισφάλειες και τα κόκκινα δάνεια αυξάνουν ραγδαία; Γιατί να δανείσουν όταν με την «ποσοτική χαλάρωση» η αγορά ομολόγων κι άλλων πιστωτικών τίτλων γίνεται πιο ελκυστική γι’ αυτές.

Και βέβαια πώς είναι δυνατόν να έχουμε μεσομακροπρόθεσμη αύξηση της κατανάλωσης, της απασχόλησης και των επενδύσεων, όταν ο τρέχον δανεισμός από τις τράπεζες πηγαίνει – ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος του – στην εξυπηρέτηση παλιότερου χρέους; Σε μια οικονομία που πνίγεται στο χρέος, πρέπει να είσαι τρελός για να θεωρείς ότι η λύση είναι περισσότερο χρέος. Τρελός, ή αδίστακτος, όσο ο ένας επαγγελματίας δολοφόνος.

Κι όμως αυτή η παραφροσύνη προτείνεται ως «λύση» μόνο και μόνο επειδή συμφέρει τις τράπεζες και τους κερδοσκόπους των χρηματαγορών. Τι άλλο θα δούμε, Θεέ μου, μ’ αυτούς που μπλέξαμε.

Τι δικαιολογία θα βρεις πάλι για να μην επιτελέσεις το καθήκον σου;

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΖΑΚΗ

Οι αποικιοκράτες σήμερα έχουν επενδύσει σ’ ένα ολόκληρο σύστημα δεξιά και αριστεράς, εξουσιών και θεσμών, που είναι εκ φύσεως χωρίς πατρίδα. Θα τους αφήσουμε; Θα τους το επιτρέψουμε; Εδώ δεν χωράνε μου-σου-ξου. Ούτε ιδεολογήματα ή θρησκοληψίες. Ενώ όσοι ρίχνουν την ευθύνη στους άλλους, ψάχνουν για δικαιολογίες όπως έκαναν ανέκαθεν οι προσκυνημένοι και οι κιοτήδες.

Δεν υπάρχει άλλο περιθώριο για στρουθοκαμηλισμούς. Όποιος δεν σηκώσει το γάντι, αυτός είναι εθνικά ανάξιος, κοπρόσκυλο του κερατά, μίασμα. Ιδίως όταν υπηρετεί ως αξιωματούχος του δημοσίου, δικαστής, ή φέρει εθνόσημο. Όποιος κοιτά τη δουλειά του σήμερα, δεν είναι παρά συνένοχος της όλης κατάστασης. Δικαιολογία πια δεν υπάρχει. Πολιτική ανυπακοή. Συνειδητή στράτευση στον αγώνα για την ελευθερία της πατρίδας. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Παρά μόνο του γραικύλου, του προδότη, του κιοτή. Κι αυτούς η ιστορία δεν τους ανέχθηκε ποτέ.

Όλοι στην πλατεία Συντάγματος την Πέμπτη, 18/5/2017 στις 7 μμ. Όχι για να διαμαρτυρηθούμε, αλλά για να διατρανώσουμε ότι αυτή η χώρα είναι δική μας και κανείς, μα κανείς δεν θα την πάρει. Και να θυμάστε πάντα τα λόγια του γέρου του Μωριά, όταν συνήθιζε να λέει στους συντρόφους του, που συχνά ένιωθαν τρόμο μπροστά στο άνισο του αγώνα με τα τούρκικα λεφούσια: Σήμερα η πατρίδα μετρά τα παιδιά της. Ας μην της δείξουμε ότι εμείς είμαστε μπάσταρδοι!

Δεν μας μένει τίποτε άλλο, εκτός από το ιστορικό μας δικαίωμα σε τούτη τη χώρα.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΖΑΚΗ

Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα και των συνενόχων του οδήγησε τη χώρα σ’ ένα νέο μνημόνιο. Αυτή τη φορά χαρακτηρίζεται επίσημα ως «Συμπληρωματικό μνημόνιο συμφωνίας», το οποίο έρχεται να συμπληρώσει το 3ο μνημόνιο που ψήφισαν τα κόμματα του δωσιλογισμού (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι) τον Αύγουστο του 2015.

Είναι η τρίτη επικαιροποίηση μνημονίου, που επίσημα επιβάλλεται στη χώρα από το 2010. Κι όπως πάντα οι συμφωνίες της εκάστοτε κυβέρνησης με τους δανειστές συνάπτονται πίσω από κλειστές πόρτες και εν αγνοία των Ελλήνων πολιτών. Η μυστική διπλωματία του υποταχτικού και του υπόδουλου στο απόγειό της. Το πιο απόλυτο καθεστώς στους μηχανισμούς της ΕΕ.

Και πώς γνωστοποιήθηκε στον ελληνικό λαό η επάρατη νέα συμφωνία; Με το γνωστό τρόπο. Με διαρροή στον τύπο από το Βερολίνο. Φυσικά πρόκειται για την επίσημη εκδοχή της συμφωνίας κι όχι για τα πρωτόκολλα και τις συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, που συνοδεύουν πάντα τέτοιου τύπου «διαπραγματεύσεις» μυστικής διπλωματίας.

Μήπως δημοσιοποιήθηκε επίσημα η συμφωνία, ακόμη και τώρα μετά τη διοχέτευσή της στον τύπο από το Βερολίνο; Όχι βέβαια. Η συμφωνία παραμένει μυστική, μαζί με τις επισυναπτόμενες «τεχνικές εκθέσεις» και ποικίλα άλλα μυστικά πρωτόκολλα, που καθορίζουν το αλισβερίσι κάτω από το τραπέζι.

Να είσαστε απολύτως σίγουροι. Ο λόγος που οι σύνοδοι της ΕΕ δεν δημοσιοποιούν πεπραγμένα και πρακτικά είναι για έναν και βασικό λόγο. Η εξαγορά, το αλισβερίσι στο παρασκήνιο και το δούναι-λαβείν κάτω από το τραπέζι έχει αποκτήσει καθεστώς χειρότερο από την εποχή της μοναρχικής καμαρίλας. Η τωρινή κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, ενδιαφέρεται να διαπραγματευτεί μόνο για τις δικές της μίζες από το ξεπούλημα και την λεηλασία του τόπου μας, όπως και για την πολιτική της επιβίωση με τις πλάτες των Βρυξελλών και του Βερολίνου.

Αν δεν ήταν έτσι, η κυβέρνηση θα φρόντιζε να δουν τη δημοσιότητα πρακτικά και πεπραγμένα. Έστω ως διαρροή στον τύπο. Μόνο και μόνο για να δείξει ότι οι πιέσεις και οι εκβιασμοί είναι υπεράνω – δήθεν – των δυνάμεών της.

Τι προβλέπει «Συμπληρωματικό Μνημόνιο Συμφωνίας», που κατατέθηκε – άκουσον, άκουσον! – ως απλός νόμος στη Βουλή;

Για μια ακόμη φορά η συμφωνία αυτή ξεκινά με την εξής ρήτρα: «Η επιτυχία προϋποθέτει την ιδιοκτησία της μεταρρυθμιστικής ατζέντας από τις ελληνικές αρχές. Ως εκ τούτου, η κυβέρνηση είναι έτοιμη να λάβει οποιαδήποτε μέτρα μπορεί να καταστούν κατάλληλα για το σκοπό αυτό, καθώς αλλάζουν οι συνθήκες. Η Κυβέρνηση δεσμεύεται να συμβουλεύεται και να συμφωνεί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για όλες τις ενέργειες που σχετίζονται με την επίτευξη των στόχων της Συμφωνίας του Μνημονίου πριν αυτές οριστικοποιηθούν και εγκριθούν νόμιμα.»

Με άλλα λόγια η κυβέρνηση και το κοινοβούλιο έχουν πλέον τεθεί υπό την αίρεση του ΔΝΤ, της ΕΕ και της ΕΚΤ. Δεν μπορεί να αποφασιστεί το οτιδήποτε που σχετίζεται «με την επίτευξη των στόχων της Συμφωνίας του Μνημονίου», αν δεν πάρουν την έγκριση των αποικιοκρατικών «θεσμών» πριν αυτές οριστικοποιηθούν και εγκριθούν νόμιμα. Και πέστε μου. Υπάρχει κάτι που να μην συνδέεται «με την επίτευξη των στόχων της Συμφωνίας του Μνημονίου»;

Πέστε μου επίσης και κάτι άλλο. Βρείτε μου παρακαλώ μια χώρα που υπέστη το «πρόγραμμα προσαρμογής» του ΔΝΤ και να έχει υπογράψει επίσημα μια τέτοια ρήτρα. Βρείτε μια χώρα που η κυβέρνησή της να έχει αποδεχθεί επίσημα μια τέτοια ρήτρα. Ακόμη κι αν στην πράξη το κάνει. Δεν θα βρείτε καμία. Η Ελλάδα είναι η μοναδική. Κι αυτό οφείλεται όχι τόσο στο ΔΝΤ, όσο στους εταίρους της ΕΕ.

Η ρήτρα αυτή δεν αφορά ούτε σε προτεκτοράτο, ούτε καν σε αποικία. Με τη ρήτρα αυτή – η οποία οφείλουμε να θυμόμαστε ότι εμφανίστηκε επίσημα για πρώτη φορά στην Ανακοίνωση του Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου 2015 – ολοκληρώθηκε και τυπικά η αποδοχή του καθεστώτος κατοχής της πατρίδας μας από το ΔΝΤ και το Eurogroup.

Με τη νέα συμφωνία δεν υπάρχει πλέον άλλος νόμος σ’ αυτή τη χώρα, εκτός από τους νόμους και τις αποφάσεις των δανειστών. Δεν υφίσταται πλέον δικαιοσύνη, παρά μόνο για να δικάζει με κριτήριο τις σκοπιμότητες του μνημονίου. Ο ίδιος ο δημόσιος χώρος (res publica) καταλύεται οριστικά.

Ο καθορισμός των φόρων ανήκει πλέον αποκλειστικά στην ιδιωτική Ανεξάρτητη Αρχή των Δημοσίων Εσόδων με υπερσυνταγματική ισχύ. Κανείς δεν μπορεί να την προσβάλει. Σε κανέναν δεν λογοδοτεί. Ο μοναδικός λόγος ύπαρξής της είναι να τηρούνται κατά γράμμα οι δεσμεύσεις που επιβάλλουν οι δανειστές. Ενώ οι υπάλληλοί της αποκτούν μέχρι και προανακριτικές αρμοδιότητες.

Πρώτη προτεραιότητα της ΑΑΔΕ είναι η είσπραξη των οφειλόμενων, ακόμη και με την έκδοση χιλιάδων κατασχετηρίων. Τη μείωση του αφορολογήτου. Τον προσδιορισμό του με βάση τις τραπεζικές συναλλαγές. Κι όπως είναι φυσικό την προετοιμασία για μια νέα αύξηση του ΦΠΑ του χρόνου.

Η σύνταξη ως δικαίωμα καταργείται. Έχει μετατραπεί σε επίδομα παροχής από τον κρατικό προϋπολογισμό, υποκείμενο στις δεσμεύσεις και τους δημοσιονομικούς στόχους. Έως το 2021 θα έχουν πάψει να υπάρχουν και τα ασφαλιστικά ταμεία. Άλλωστε λειτουργούν με τρέχων ταμειακό έλλειμμα σχεδόν στα 20 δις ευρώ. Κανείς δεν θα έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει ότι του ανήκει με τη μορφή της σύνταξης.

Οι εργασιακές σχέσεις καταλύονται πλήρως. Όχι μόνο οι ομαδικές απολύσεις, αλλά και ο μισθός. Ενώ το καθεστώς απασχόλησης μετατρέπεται σε καθεστώς επιδοτούμενης δουλείας, όπου κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα δεν υπάρχουν πια. Μόνο προσφορά και ζήτηση.

Οι πλειστηριασμοί απελευθερώνονται μέσα από την έναρξη της ηλεκτρονικής πλατφόρμας. Τέλος τα ειρηνοδικεία, ενώ ο συμβολαιογράφος από δικαστικός λειτουργός για την προστασία του πολίτη, μετατρέπεται επίσημα σε εκποιητή με το αζημίωτο πίσω από κλειστές θύρες και ερήμην των ενδιαφερομένων. Ενώ όσοι έχουν εκδηλώνουν ενδιαφέρον για τον πλειστηριασμό, θα πρέπει να πιστοποιούνται πρώτα. Το Ελ Ντοράντο των κορακιών. Ούτε επί ναζιστικής κατοχής δεν γνώρισε η χώρα τέτοια αλητεία με πλειστηριασμούς.

Ο πολίτης πλέον δεν έχει δικαιώματα. Κανένα απολύτως. Ακόμη κι αν τα δικαστήρια της χώρας δικάσουν υπέρ του, τότε η απόφαση για την κυβέρνηση είναι καθαρά «συμβουλευτική» εφόσον αντίκειται στην «επίτευξη των στόχων της Συμφωνίας του Μνημονίου».

Το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων της Ελλάδας (Greek Assets) περνούν στην αρμοδιότητα του «υπερταμείου» και των βραχιόνων του. Υλικά και άυλα δικαιώματα (όπως ναυτικοί δίαυλοι, FIR, υφαλοκρηπίδα, χωρικά ύδατα, κοκ), υποδομές, λιμάνια, αεροδρόμια – εκτός των 14 που έχει πάρει ήδη η Fraport – εθνικά εδάφη, νησιά και ηπειρωτική χώρα. Τα πάντα.

Παράλληλα επιχειρείται η μεγαλύτερη προβοκάτσια εναντίον της εθνικής άμυνας, που έχει συμβεί ποτέ. Σε συμφωνία με το ΝΑΤΟ, αλλά και τον Ερντογκάν επιχειρείται συστηματικά η ανατροπή του συσχετισμού δύναμης στο Αιγαίο και τα ακριτικά νησιά. Ήδη με την έξοδο του πολεμικού ναυτικού της Τουρκίας στο Αιγαίο, αλλά και τον επιχειρησιακό έλεγχο του αρχιπελάγους από το ΝΑΤΟ, η κυβέρνηση έχει αποδεχθεί την επιστροφή σε καθεστώς προ των Βαλκανικών πολέμων.

Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση έχει συμφωνήσει με την αποστρατιωτικοποίηση των ακριτικών νησιών κατά μήκος της τουρκικής ακτής. Βήμα το βήμα υλοποιείται σχέδιο που έχει εκπονηθεί επί εποχής Βενιζέλου και Κωσταράκου, για αποψίλωση των ενόπλων δυνάμεων στα νησιά. Με τον Καμμένο περάσαμε στη δεύτερη φάση με το κλείσιμο στρατοπέδων και τη μεταφορά μάχιμων μονάδων εκτός νησιών.

Σκοπός όλων αυτών των ενεργειών είναι να μείνουν μόνο κλιμάκια των ενόπλων δυνάμεων με σκοπό τη «συνεργασία» υπό τη σκέπη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ με την Τουρκία. Τα ακριτικά νησιά υπό καθεστώς μορατόριουμ κυριαρχίας θα αποτελέσουν αντικείμενο συνδιαχείρισης μαζί με τις απέναντι τουρκικές αρχές. Με ότι συνεπάγεται κάτι τέτοιο.

Η κυβέρνηση Τσίπρα- Καμμένου – εκτελώντας εντολές – κάνει τα αδύνατα δυνατά για να αδυνατήσει την άμυνα της χώρας σε τέτοιο βαθμό, ώστε η παράδοση των εδαφών της κι ο διαμελισμός της σε ζώνες με μορατόριουμ κυριαρχίας, να φανεί ως αναπόφευκτο γεγονός κι ως ο μοναδικός τρόπος για να αποφευχθεί ο πόλεμος με την Τουρκία. Τέτοια προδοσία έχουν να γνωρίσουν οι ένοπλες δυνάμεις από την εποχή της συνθηκολόγησης Τσολάκογλου.

Θα μου πείτε, μα καλά πρώτη φορά γίνονται τέτοια; Όχι, δεν είναι η πρώτη φορά. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο ελληνικός λαός προδίδεται από τις κυβερνήσεις του. Ούτε είναι η πρώτη φορά που παραδίδεται αμαχητί στις ορέξεις των αποικιοκρατών.

Όμως αυτό που κράτησε αυτή τη χώρα και δεν διαλύθηκε από τις προδοσίες, ούτε αφομοιώθηκε ως αποικία, ήταν η φιλοπατρία, ο πατριωτισμός του απλού λαού. Αυτό ήταν που ξεχώριζε ανέκαθεν τον Έλληνα. Ο Εμμανουήλ Ροΐδης, ένας από τους πιο ανελέητους και οξυδερκέστερους κριτές της ελληνικής αθλιότητας στην εποχή του, έγραφε: «Γνωρίσματα της ελληνικής [φυλής] είναι ο έρως της πατρίδος και της εν ελευθερία και γαλήνη ψυχής απολαύσεως των επιγείων αγαθών, άνευ υπερβαλλούσης τινός αδημονίας δια την ματαιότητα αυτών. Τους χαρακτήρας τούτους ούτε ο χριστιανισμός, ούτε παντοδαπών ξένων εισβολαί, ούτε μακροχρόνιος δουλεία ίσχυσε να εξαλείψη ούδ’ επαισθήτως καν να τροποποιήση.»

Να λοιπόν τι δοκιμάζεται σήμερα. Όχι η δουλειά, η σύνταξη, το μεροκάματο, αλλά ο έρως της πατρίδος. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία αυτού του τόπου που δοκιμάζεται σε τέτοιο βαθμό η φιλοπατρία, δηλαδή ο πατριωτισμός, του ελληνικού λαού. Χωρίς αυτόν, δεν υπάρχει τίποτε. Καμιά κατάκτηση, κανένα δικαίωμα, καμιά δυνατότητα επιβίωσης.

Οι αποικιοκράτες σήμερα έχουν επενδύσει σ’ ένα ολόκληρο σύστημα δεξιά και αριστεράς, εξουσιών και θεσμών, που είναι εκ φύσεως χωρίς πατρίδα. Θα τους αφήσουμε; Θα τους το επιτρέψουμε; Εδώ δεν χωράνε μου-σου-ξου. Ούτε ιδεολογήματα ή θρησκοληψίες. Ενώ όσοι ρίχνουν την ευθύνη στους άλλους, ψάχνουν για δικαιολογίες όπως έκαναν ανέκαθεν οι προσκυνημένοι και οι κιοτήδες.

Δεν υπάρχει άλλο περιθώριο για στρουθοκαμηλισμούς. Όποιος δεν σηκώσει το γάντι, αυτός είναι εθνικά ανάξιος, κοπρόσκυλο του κερατά, μίασμα. Ιδίως όταν υπηρετεί ως αξιωματούχος του δημοσίου, δικαστής, ή φέρει εθνόσημο. Όποιος κοιτά τη δουλειά του σήμερα, δεν είναι παρά συνένοχος της όλης κατάστασης. Δικαιολογία πια δεν υπάρχει. Πολιτική ανυπακοή. Συνειδητή στράτευση στον αγώνα για την ελευθερία της πατρίδας. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Παρά μόνο του γραικύλου, του προδότη, του κιοτή. Κι αυτούς η ιστορία δεν τους ανέχθηκε ποτέ.

Όλοι στην πλατεία Συντάγματος την Πέμπτη, 18/5/2017 στις 7 μμ. Όχι για να διαμαρτυρηθούμε, αλλά για να διατρανώσουμε ότι αυτή η χώρα είναι δική μας και κανείς, μα κανείς δεν θα την πάρει. Και να θυμάστε πάντα τα λόγια του γέρου του Μωριά, όταν συνήθιζε να λέει στους συντρόφους του, που συχνά ένιωθαν τρόμο μπροστά στο άνισο του αγώνα με τα τούρκικα λεφούσια: Σήμερα η πατρίδα μετρά τα παιδιά της. Ας μην της δείξουμε ότι εμείς είμαστε μπάσταρδοι!

Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε ως λαός

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΖΑΚΗ

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο δοκιμασίας για όλο το λαό και την πατρίδα μας. Θα τα καταφέρουμε; Σίγουρες απαντήσεις δεν υπάρχουν. Η μόνη απάντηση ξεκινά από τον ίδιο τον εαυτό μας. Θα κάνουμε ότι μπορούμε, ότι περνά από το χέρι μας για να γλυτώσουμε; Αυτό είναι το ερώτημα.

Η πρόσφατη συμφωνία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει τα εξής βασικά χαρακτηριστικά:

1. Νέο πακέτο μέτρων προκειμένου οι τοκογλύφοι να εξασφαλίσουν ότι οι αυξημένοι τόκοι θα πληρώνονται ανελλιπώς. Τα πλεονάσματα είναι τα αυξημένα τοκομερίδια που απαιτούν οι τοκογλύφοι. Δεν τους ενδιαφέρουν αν είναι υπαρκτά, πραγματικά, ή εικονικά με όρους δημοσιονομικούς, διότι με βάση αυτά που εμφανίζουν τα χαρτιά αυξάνει και το μερίδιο που καρπώνονται οι ίδιοι.

Πρόκειται για κλασσική τακτική φεουδαρχικής πεονίας. Το λεγόμενο δημοσιονομικό πλεόνασμα είναι η «δεκάτη» που καλείται να πληρώσει ο ελληνικός λαός ως τυπικός νεοκολλήγας. Και μέσω αυτής της «δεκάτης» θα χάσει τα πάντα. Ακόμη και τη ζωή του.

Το δημοσιονομικό πλεόνασμα είναι ο μοχλός δήμευσης, αρπαγής και λεηλασίας του εισοδήματος και της ιδιωτικής περιουσίας του Έλληνα πολίτη. Με τον μηχανισμό αυτό, ο οποίος τώρα πια ελέγχεται από «ανεξάρτητες αρχές» με υπερσυνταγματική ισχύ και ασυλία έναντι της δικαιοσύνης – για όποιον ακόμη φαντάζεται ότι υπάρχει σύστημα δικαιοσύνης στη χώρα μας – ολόκληρος ο κρατικός προϋπολογισμός έχει γίνει μηχανισμός αναδιανομής ολόκληρου του παραγόμενου προϊόντος υπέρ των δανειστών και των συμφερόντων που συνδέονται οργανικά μαζί τους.

Δεν υφίσταται πια τίποτε ως δημόσιο αγαθό, ως υποχρέωση του κράτους έναντι του πολίτη με όρους εγγύησης δικαιωμάτων και παροχής υπηρεσιών. Το Σύνταγμα με τις σχετικές προβλέψεις του, αποτελεί πλέον έναν αναχρονισμό για τη σημερινή Ελλάδα υπό καθεστώς κατοχής των δανειστών. Κανένας δεν του δίνει σημασία.

Άλλωστε δεν έχει απομείνει κανένας εγχώριος θεσμός, που να θέλει ή να μπορεί να υπερασπιστεί το Σύνταγμα. Εκτός του πατριωτισμού των Ελλήνων, στον οποίο αναφέρεται το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος. Μόνο πού για τον πατριωτισμό στον οποίο αναφέρεται το Σύνταγμα, ισχύει ότι έγραφε στα 1875 ο Εμμανουήλ Ροίδης: ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ. Της παλαιάς εσοδείας αζήτητος, τα νέα φθασίματα δευτέρας ποιότητος. Οι κάτοχοι τα αφήνουν εις μικράς τιμάς. Αγορασταί ολίγοι.

2. Ενισχύεται η διαδικασία εκποίησης και διάλυσης της χώρας. Έως το τέλος του 2018 μας υποσχέθηκε ο κ. Τσίπρας ότι θα είμαστε στις αγορές, εκτός μνημονίων και κηδεμονίας. Είναι αλήθεια; Από τη δική του σκοπιά και των συμφερόντων που υπηρετεί, ναι είναι. Τι νόημα έχει η κηδεμονία σε μια χώρα, που έχει χάσει το δικαίωμα να υφίσταται ως κυρίαρχο κράτος; Τι νόημα έχουν τα μνημόνια όταν οι αποφάσεις θα παίρνονται θεσμικά απευθείας από τον Υπουργό Οικονομίας των Βρυξελλών, όπως αποφάσισαν οι 27 στη Σύνοδο της 25ης Μαρτίου;

Όσο για το δανεισμό, αυτός θα τρέχει με χίλια, καθώς θα τον εγγυάται το υπερκράτος των Βρυξελλών και θα τον διαχειρίζεται ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας, οποίος θα μετασχηματισθεί σε πρωτογενή θεσμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την ονομασία Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, ώστε να μην μπορεί κανείς να τον αμφισβητήσει.

Έως τα τέλη του 2018 η κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα έχει αναλάβει την δέσμευση έναντι των «εταίρων» και δανειστών, να μην υφίσταται τίποτε το δημόσιο στη χώρα. Ούτε καν δημόσιος χώρος, ή δημόσια σφαίρα. Κι επομένως να έχει καταλυθεί ακόμη και η επίφαση του κοινοβουλευτισμού. Οι επιλογές του πολίτη, θα είναι ίδιες με τις επιλογές του υπεξούσιου επί απολυταρχίας. Η ανοχή της εξουσίας. Τίποτε περισσότερο.

Ολόκληρο το ελληνικό κράτος, η ελληνική πολιτεία, ιδιωτικοποιείται και παραδίδεται στους υπερεθνικούς μηχανισμούς της ΕΕ. Είμαστε το πρώτο συγκροτημένο τύποις κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θα αφομοιωθεί πλήρως από τα γρανάζια των μηχανισμών της. Κι αφού με τις νέες Συνθήκες, που ήδη ετοιμάζονται στην ΕΕ, τα υπερεθνικά όργανα, οι θεσμοί και οι αποφάσεις τους στις Βρυξέλλες θα αποκτήσουν και τυπικά υπερσυνταγματική ισχύ, αλλά και με την επικείμενη αναθεώρηση του εγχώριου Συντάγματος, ώστε να επιβληθεί η «αρχή της νομιμότητας» των δεσμεύσεων έναντι της ΕΕ σε βάρος του δικαιώματος αυτοδιάθεσης του ελληνικού λαού, τότε μπορεί να μου πει κανείς τι μένει για όλους εμάς;

Μετά το 2018 ο ελληνικός λαός θα βρεθεί – συνταγματικά και θεσμικά – στην ίδια κατάσταση που βρίσκονταν οι πρόγονοί του, όταν τέθηκε το δίλημμα ελευθερία ή θάνατος. Το μόνο που θα του έχει μείνει είναι να αντιπαραθέσει στην «αρχή της νομιμότητας» του υπερεθνικού ολοκληρωτισμού, το ιστορικό δικαίωμα κάθε λαού να του ανήκει ο τόπος όπου κατοικεί κι έχει τις ρίζες του. Ο ελληνικός λαός όλο και περισσότερο υποβαθμίζεται από έθνος σε γένος. Τέτοια ιστορική οπισθοδρόμηση δεν έχει ξαναδεί η Ευρώπη.

3. Βαδίζουμε σε μια βαθιά γεωστρατηγική ανατροπή με επίκεντρο την Ελλάδα. Ολόκληρο το δόγμα διαχείρισης της ζώνης του Αιγαίου έως την Κύπρο, που διαμορφώθηκε από την εποχή των Βαλκανικών Πολέμων, ανατρέπεται οριστικά. Η Ελλάδα, η οποία από την εποχή των Βαλκανικών Πολέμων, είχε κατακτήσει το ρόλο του παράγοντα σταθερότητας και των στρατηγικών ισορροπιών στα Βαλκάνια, αλλά και στην Ανατολική λεκάνη της Μεσογείου, γιατί έλεγχε τους κομβικούς θαλάσσιους δρόμους της περιοχής, μετατρέπεται ανοιχτά πλέον σε βασικό πεδίο ή ορμητήριο σύγκρουσης ιμπεριαλιστικών τυχοδιωκτισμών και αναμέτρησης κάθε λογής επεκτατισμού.

Ξαναγυρίζουμε στην εποχή προ των Βαλκανικών Πολέμων. Όχι μόνο γιατί με την επέμβαση ΝΑΤΟ και ΕΕ τα κράτη έθνη που είχαν γεννήσει οι Βαλκανικοί πόλεμοι, καταρρέουν, χάνουν την εθνική τους υπόσταση και ξαναγυρίζουν στην κατάσταση που τα ήθελε το Κονσέρτο της Ευρώπης με τη Συνδιάσκεψη του Βερολίνου το 1878. Μόνο που αυτή τη φορά ο «μεγάλος ασθενής» για τις Μεγάλες Δυνάμεις δεν είναι ο Οθωμανός Σουλτάνος, αλλά, αφενός, η Ρωσία και, αφετέρου, τα κυρίαρχα έθνη, ή αλλιώς το κράτος-έθνος. Και η Ρωσία του Πούτιν έχει στοχοποιηθεί μόνο και μόνο γιατί λόγω του μεγέθους της και του ειδικού βάρους που διαθέτει, αρνείται να αυτοδιαλυθεί. Όπως είχε ξεκινήσει να γίνεται επί εποχής Γιέλτσιν.

Γι’ αυτό κι η παγκόσμια αναμέτρηση που βλέπουμε να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας δεν προσιδιάζει σε κανέναν από τους παγκόσμιους πολέμους, που γνώρισε η Ευρώπη και η ανθρωπότητα. Προσιδιάζει περισσότερο σ’ έναν ιστορικό «Παγκόσμιο Πόλεμο Μηδέν», όπως έχουν ονομαστεί περίοδοι πολέμων που διεξάγονται στο κατά μήκος του εκάστοτε ιστορικά οριοθετημένου κόσμου. Αυτοί οι παγκόσμιοι πόλεμοι σηματοδοτούν μια εξαιρετικά οριακή κατάσταση στην ιστορία, όπου η γενικευμένη σύρραξη εξαφάνισε ολόκληρους πολιτισμούς, εθνότητες και λαότητες.

Ένας τέτοιος παγκόσμιος πόλεμος μηδέν ήταν πολύ πιθανά ο Τρωικός πόλεμος. Η διάσημη αυτή αναμέτρηση ίσως να ήταν μια από τις τελικές πράξεις σε αυτό που ακόμη και αρχαιολόγοι σήμερα έχουν χαρακτηρίσει ως «Παγκόσμιο Πόλεμο Μηδέν» - ένα γεγονός που έφερε τον κόσμο της Ανατολικής Μεσογείου, ο οποίος ήταν το επίκεντρο της Εποχής του Χαλκού στην ολοκληρωτική κατάρρευση πριν από 3200 χρόνια. Ολόκληρος ο κόσμος των Αχαιών χάθηκε. Μαζί και οι λαοί της Θάλασσας. Το επακόλουθο ήταν οι αρχαϊκοί «σκοτεινοί χρόνοι», όπου η ιστορική ανθρωπότητα έπρεπε να αναρρώσει και να βρει ξανά τον βηματισμό της προς την πρόοδο. Με όλες τις εσωτερικές αντιφάσεις του.

Μια ανάλογη περίοδο «Παγκόσμιου Πολέμου Μηδέν» έζησε και η εποχή των μεγάλων αυτοκρατοριών της αρχαιότητας με την Pax Romana να συνθλίβεται κυρίως από την βίαιη μετακίνηση φυλών, εθνοτήτων και λαών, που για πρώτη φορά έκαναν ορμητικά την είσοδό τους στο ιστορικό προσκήνιο. Ακολούθησε ο μεσαίωνας.

Ένας ανάλογος «Παγκόσμιος Πόλεμος Μηδέν» ήταν κι εκείνος που γεννήθηκε από τη διάταξη των δυνάμεων του Συνεδρίου της Βιέννης (1815) και έχει ως επίκεντρο το ρόλο της τσαρικής Ρωσίας. Ο παγκόσμιος αυτός πόλεμος ξεκίνησε ουσιαστικά με τον πόλεμο της Κριμαίας το 1855 και τελείωσε με τον Ρωσσοϊαπωνικό πόλεμο του 1904. Η περίοδος αυτή δεν γέννησε μόνο την κατανομή των σφαιρών επιρροής και των αποικιών που γέννησε τον πρώτο και δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αλλά και κάτι πολύ σημαντικότερο. Την πάλη των λαών με ηγέτιδα δύναμη μια νέα κοινωνικοπολιτική δύναμη, την εργατική τάξη, που για πρώτη φορά θέτει παγκόσμια το αίτημα της απελευθέρωσης, εθνικής και κοινωνικής.

Σήμερα ζούμε μια ανάλογη περίοδο ενός νέου «παγκόσμιου πολέμου μηδέν», όπου κρίνεται το σύνολο των κατακτήσεων του πολιτισμού, αλλά και των κυρίαρχων εθνών σ’ ολόκληρο τον πλανήτη.

Είδατε τι σημαίνει πλεόνασμα για το κράτος υπό καθεστώς θεσμικής κατοχής;

Του Δημήτρη Καζάκη

Το κράτος εμφανίστηκε να εισπράττει περισσότερους φόρους απ’ όσους προϋπολόγιζε το 2016 κατά 2,6 δις ευρώ. Το συμπέρασμα; Οι Έλληνες έχουν να πληρώσουν φόρους κι επομένως αντέχουν τόσο τη μείωση του αφορολόγητου, όσο και την περεταίρω αύξηση των φορολογικών βαρών.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ανακοινώνοντας ένα τέτοιο πρωτοφανές στοιχείο, απέδειξε στους δανειστές ότι είναι η κατάλληλη κυβέρνηση για να εισπράξει τους απαιτούμενους φόρους. Και μάλιστα με το παραπάνω. Επομένως, γιατί να μην θέλουν οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο να παραμείνει στη διακυβέρνηση της χώρας;

Δεν έχει καμιά σημασία αν επίσημα το 55% των φορολογουμένων αποδίδει μηδενικούς φόρους. Μην τολμήσει κανείς και πει ότι αυτό προέρχεται από αδυναμία φοροδοτικής ικανότητας. Όχι, βέβαια. Αυτό οφείλεται στην εκτεταμένη φοροδιαφυγή κι επομένως να γιατί απαιτούν οι καλοί μας δανειστές να κατέβει το αφορολόγητο.

Επίσης για όσους νομίζουν ότι θα την σκαπουλάρουν προβλέπεται πλήρης διασύνδεση των τραπεζών με την εφορία, ώστε να κρίνεται το αφορολόγητο με βάση τις τραπεζικές συναλλαγές του φορολογουμένου. Οι εξελίξεις αυτές συνδέονται και με τη δέσμευση της παρούσας κυβέρνησης να εξαλείψει τις εγχρήματες συναλλαγές έως το τέλος του 2017. Τι σημαίνει αυτό; Κάτι πολύ απλό. Το σύνολο των ημερήσιων συναλλαγών θα γίνονται διαμέσου τραπεζών με ηλεκτρονικό τρόπο.

Από την άλλη η κυβέρνηση προκειμένου να εμφανίσει ένα πρωτοφανές δημοσιονομικό πλεόνασμα μείωσε τις τακτικές δαπάνες του κράτους κατά 9,1 δις ευρώ, πάντα σύμφωνα με το Δελτίο της ΕΛΣΤΑΤ.

Και παρά το γεγονός αυτό, τόσο η τοπική αυτοδιοίκηση (ΟΤΑ), όσο και τα ασφαλιστικά ταμεία, εμφάνισαν πλεονάσματα το 2016. Μάλιστα τα ασφαλιστικά ταμεία εμφάνισαν πλεόνασμα άνω των 2 δις ευρώ. Είδατε τι κάνουν οι περικοπές συντάξεων; Καταλάβατε γιατί οι περικοπές συντάξεων θα συνεχιστούν; Όχι μόνο με το 18% που φαίνεται να συμφωνήθηκε ως πρώτη δόση των νέων μέτρων, αλλά και περεταίρω.

Μόνο με διαρκείς μειώσεις των συντάξεων, όπως και με αύξηση της ήδη τεράστιας ουράς όσων δικαιούνται σύνταξη, αλλά δεν τους αποδίδεται, μπορεί να επιτευχθεί στα λόγια, στα χαρτιά πλεόνασμα.
Όσο για τους ΟΤΑ το πλεόνασμα που κατέγραψαν είναι άνω των 600 εκατομμυρίων ευρώ. Να γιατί οι επιβαρύνσεις με πρόσθετα τέλη και νέους τοπικούς φόρους θα γνωρίσουν έξαρση το αμέσως επόμενο διάστημα. Αποτελεί κι αυτό μια ακόμη δέσμευση στο νέο πακέτο μέτρων.

Βέβαια, η ανακοίνωση δημοσιονομικού πλεονάσματος εκ μέρους της κυβέρνησης και των δανειστών συνιστά μια πρωτοφανή απάτη. Πρόκειται για λαθροχειρία με αριθμούς σε τέτοιο βαθμό, που αξίζει να μπει δίπλα στην απάτη Γεωργίου με το απίθανο δημοσιονομικό έλλειμμα των -15,7% το 2009. Το θυμάστε; Ακόμη η «δικαιοσύνη» να βρει άκρη. Λες και δεν υπάρχει η έκθεση περί των δημοσιονομικών του Ελεγκτικού Συνεδρίου για το 2009, που συνιστά καταπέλτη για την επιχείρηση πλαστό έλλειμμα.

Με την απάτη του ελλείμματος τότε μας έβαλαν στη διαδικασία μνημονίων και εκποίησης της χώρας υπό καθεστώς κατοχής των δανειστών. Με την απάτη του δήθεν δημοσιονομικού πλεονάσματος τώρα μας πάνε σε μια κατάσταση πλήρους στραγγαλισμού και ξεπουλήματος.

Τι εννοούμε; Από δω και μπρος κάθε φορά που θα θέλουν οι δανειστές να μας επιβάλλουν τα πολύ χειρότερα με όρους αρπαγής και δήμευσης σε βάρος των Ελλήνων πολιτών, θα εμφανίζουν πλαστά δημοσιονομικά πλεονάσματα. Ποιος θα τους εμποδίσει;

Πρέπει να ξέρεις πολλά και ο νους σου να κατεβάζει, για να αντιληφθείς ότι δημοσιονομικά πλεονάσματα σε μια οικονομία όπου συρρικνώνεται το εισόδημα και κυριαρχεί η αναδουλειά, ισοδυναμεί με ληστεία και δήμευση σε βάρος του απλού πολίτη; Πρέπει να έχεις οικονομικές γνώσεις για να το αντιληφθεί αυτό ακόμη κι ο πιο άσχετος;

Υπάρχει σήμερα θεσμός του ελληνικού κράτους, τη ελληνικής πολιτείας, που να θέλει ή να μπορεί να υπερασπιστεί τα προφανή; Όχι βέβαια. Η θεσμική κατάσταση της χώρας είναι χειρότερη από την εποχή της χούντας και άνετα κανείς μπορεί να την συγκρίνει με την αντίστοιχη της ναζιστικής κατοχής. Μόνο που τότε είχαμε περισσότερες πράξεις έστω παθητικής αντίστασης από λειτουργούς του κράτους και της δικαιοσύνης. Σήμερα έχουν παραδοθεί σχεδόν άπαντες. Αρκεί να είναι προς το συμφέρον τους, ή έστω να μην θίγονται οι ίδιοι.

Ποιος είναι ο βασικός στόχος του νέου πακέτου μέτρων; Πρώτα-πρώτα, το γενικό ξεπούλημα. Οι απαιτήσει πια των δανειστών για «αποκρατικοποιήσεις» δεν είναι παρά μια λίστα για ψώνια προς όφελος των πιο διαπλεκόμενων αρπακτικών.

Για παράδειγμα οι λιγνίτες είναι στο μάτι των Ευρωπαίων και κυρίως των Γερμανών σχεδόν από την αρχή των μνημονίων. Οι λόγοι είναι πολλοί. Η Γερμανία καλόβλεπε τους λιγνίτες από πολύ παλιά. Ας μην ξεχνάμε ότι την «αξιοποίηση» του λιγνιτικού πεδίου της Μεγαλόπολης την είχε αναλάβει η ίδια η Γερμανία επί χούντας το 1968. Μάλιστα ο δικτάτορας Παπαδόπουλος στα εγκαίνια του έργου – πάντα με τη συνδρομή εγχώριων εργολάβων (Αρχιρόδον, Σκαπανέας, ΕΔΟΚ-ΕΤΕΡ) για να μπορεί να διακινούνται άνετα οι μίζες – δήλωνε ευθαρσώς ότι όποιος αντιτίθεται στο ξένο κεφάλαιο είναι «κομμουνιστής» και «εχθρός του έθνους».

Η πτώση της χούντας έφερε σε δύσκολη θέση τη Γερμανία, η οποία προκειμένου να μην βγουν στην επιφάνεια οι υπόγειες σχέσεις της με τους χουντικούς, εγκατέλειψε προσωρινά το σχέδιο. Σήμερα το βάζει ξανά μπροστά και μάλιστα δωρεάν για την ίδια.

Βλέπετε η Γερμανία μετά το κλείσιμο όλων των πυρηνικών της αντιδραστήρων για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος, αναγκαστικά στράφηκε προς τον άνθρακα και τον λιγνίτη. Πού θα μπορούσε να βρει πλούσια κοιτάσματα και σχεδόν δίχως κόστος; Πού αλλού εκτός της Ελλάδας;

Και δεν θέλει μόνο τα υφιστάμενα λιγνιτικά πεδία, αλλά κι εκείνα που βρίσκονται πολύ κοντά στην εξάντλησή τους. Γιατί; Διότι πολύ απλά θεωρεί ότι οι στοές που έχουν δημιουργηθεί, αλλά και οι υποδομές που ήδη υπάρχουν, συνιστούν μια ιδανική ευκαιρία για να ξεφορτωθούν μέρος των δικών της ραδιενεργών και τοξικών αποβλήτων. Πού θα βρουν καλύτερα; Σε περιοχές ήδη παραφορτωμένες περιβαλλοντικά, όπου – όπως εικάζουν – με τις κατάλληλες εξαγορές τοπικών παραγόντων και τις δήθεν ευεργεσίες σε τοπικό επίπεδο, θα αποτρέψουν κάθε σοβαρή αντίσταση.

Φυσικά μια τέτοια εξέλιξη θα έχει τρομακτική επιβάρυνση στην εγχώρια ηλεκτροπαραγωγή η οποία ουσιαστικά δεν θα έχει πια τη δυνατότητα στοιχειώδους επάρκειας. Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα - για πρώτη φορά από την εποχή που ολοκλήρωσε η ΔΕΗ τον εξηλεκτρισμό της χώρας και λύτρωσε το νοικοκυριό και τον επιχειρηματία από την ασυδοσία και τους εκβιασμούς των ιδιωτικών ηλεκτρικών εταιρειών - θα εξαρτάται πλέον από εισαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας υπό καθεστώς που - φυσικά - θα το ελέγχουν οι Ευρωπαίοι (Γερμανοί).

Αφετέρου, η ηλεκτροπαραγωγή στην Ελλάδα θα είναι έρμαιο των επιδοτούμενων απατεώνων της «πράσινης ενέργειας», τους οποίους πληρώνει ο καταναλωτής μέσω του τιμολογίου του. Αλλά και των ιδιωτικών ηλεκτρικών εταιρειών, όπως στην Ελλάδα του μεσοπολέμου και του εμφυλίου. Τα κόστη για τον καταναλωτή θα εκτιναχθούν, ενώ δεκάδες χιλιάδες νοικοκυριά θα μένουν μήνα με το μήνα χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.

Φανταστείτε ότι μόνο χάρις στην επιδοτούμενη απάτης της «πράσινης ενέργειας» το τιμολόγιο έχει επιβαρυνθεί γύρω στο 28% τα τελευταία μνημονιακά χρόνια. Φανταστείτε τι έχει να γίνει μετά την παράδοση των λιγνιτικών κοιτασμάτων, υπό καθεστώς μάλιστα ιδιωτικών ηλεκτρικών εταιρειών.

Και φανταστείτε που θα φτάσουν τα τιμολόγια κατανάλωσης μετά και την παράδοση του υδατικού δυναμικού (ταμιευτήρες, φράγματα, κοκ) η οποία θα συνοδεύσει, ή θα ακολουθήσει τους λιγνίτες. Μια ανάλογη πολιτική στη Βουλγαρία οδήγησε στην εκτόξευση του τιμολογίου κατανάλωσης κατά 700%. Οι Βούλγαροι εξεγέρθηκαν κατόπιν εορτής και δεν κατάφεραν τίποτε. Εμείς;

Αλλά τι μας νοιάζει; Je m'en fous! Όπως έχει μάθει να απαντά ο σύγχρονος Ευρωπαίος Έλληνας. Και τι Ευρωπαίος. Είμαστε η μόνη χώρα που έχει αναδείξει σε λέξη της σύγχρονης ελληνικής γλώσσας τον ζαμανφουτισμό. Δηλαδή, την ουσιαστικοποιημένη μορφή της εκφράσεως «je m'en fous», αδιαφορώ πλήρως, στα παλιά μου τα παπούτσια, ας πάει να γ..., στ' αρχ... μου, ή Je m'en fiche, λιγότερο χυδαίο (μιλώντας για το αντικείμενο της συζητήσεως), όπως μας πληροφορεί το διαδικτυακό λεξικό της σύγχρονης ελληνικής.

Κι αυτός ο ζαμανφουτισμός στις τάξεις του απλού Έλληνα, είναι απόλυτα συνδεδεμένος με τον εξευρωπαϊσμό του και εδράζεται σε τι; Στο γεγονός ότι το κράτος έχει – ιδίως από την εποχή ΠΑΣΟΚ και μετά – επιτρέψει να καλλιεργηθεί μια παντελώς παρασιτική συνείδηση. Όχι μόνο να κοιτά ο καθένας τη δουλίτσα του κι όλοι να προσδοκούν από το κράτος, όπως οι παλιοί υπήκοοι των "πεφωτισμένων μοναρχιών", αλλά να θεωρεί ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα κάτω από όλες τις καταστάσεις με μαύρα.

Ο εκπαιδευτικός με μαύρα από φροντιστήρια, ο επαγγελματίας με μαύρες αμοιβές για να μην φορολογείται, ο γιατρός με φακελάκια γιατί δεν του φτάνει ο μισθός, ο εργαζόμενος με μαύρη εργασία κι ο εργοδότης με μαύρα έσοδα και δαπάνες. Κι ο αγρότης με αδήλωτους Αλβανούς, Πακιστανούς κι άλλους.

Ιδίως στα χρόνια των μνημονίων η συνείδηση αυτή αποτέλεσε τον βασικό μοχλό κοινωνικής αποδοχής των μέτρων. Αφού ο μέσος Έλληνας διαμαρτυρήθηκε όσο μπορούσε πιο δυνατά, μετά πέρασε στο ο σώζων ευατόν σωθήτω! Ποτέ άλλοτε στην ελληνική κοινωνία – με εξαίρεση την εποχή του πολέμου και του εμφυλίου – δεν αναπτύχθηκε σε τέτοια έκταση η οικονομία με μαύρο χρήμα. Και είναι λογικό. Για τους περισσότερους είναι όρος καθαρής επιβίωσης να μην κόβουν παραστατικά, να μην εμφανίζονται ότι δουλεύουν και να προτιμούν το μαύρο μεροκάματο, ή να εμφανίζονται ότι ασκούν με μερική απασχόληση, ενώ εργάζονται 12ωρα και γενικά να κάνουν δουλειές κάτω από το τραπέζι.

Αυτός ήταν κι ο λόγος που μέχρι σήμερα η πλειοψηφία βολευόταν παρά τις αδίστακτες μνημονιακές και κατοχικές πολιτικές. Άσε ρε δεν γίνεται τίποτε, σου λένε αυτοί που υπολογίζουν στο μαύρο μεροκάματο για να τα βγάλουν πέρα, ή στη σύνταξη των γονιών. Αυτά δεν γίνονται, σου απαντάνε όσοι νοσοκομειακοί γιατροί όταν τους λες ότι πρέπει να ανατραπεί το καθεστώς. Βλέπεις πολλοί απ’ αυτούς έχουν εναλλακτική του άθλιου μισθού τους. Παίρνουν π.χ. για μια απλή επέμβαση καταρράκτη 100 ευρώ σε φακελάκι. Γιατί να το ρισκάρουν;

Το ίδιο συμβαίνει σχεδόν με όλα τα επαγγέλματα. Κι αυτό ακριβώς έχει φέρει τη μεγαλύτερη φαγωμάρα μέσα στην κοινωνία. Ιδίως όταν πολλοί εκμεταλλεύονται την ανάγκη του απλού κόσμου για να τα παίρνουν μαύρα. Αρκετοί απ’ αυτούς έχουν δίκιο όταν λένε ότι διαφορετικά δεν τα βγάζουν πέρα. Μα ακριβώς αυτή η στάση μας έχει οδηγήσει όλους στα χειρότερα. Στα πολύ χειρότερα.

Όμως, ότι ξέραμε, να το ξεχάσουμε. Μια από τις βασικές δεσμεύσεις που ανέλαβε η κυβέρνηση είναι επιβολή των αχρήματων συναλλαγών μέχρι το τέλος του 2017. Αυτό σημαίνει ότι οι ημερήσιες πληρωμές και αγορές θα γίνονται χωρίς ρευστό χρήμα, αλλά με ηλεκτρονικά τραπεζικά μέσα. Κάρτες, POS, κοκ.

Πολύ γρήγορα το ρευστό που υφίσταται στην αγορά θα εξανεμιστεί. Ο μισθωτός και ο συνταξιούχος πριν από το τέλος του 2017 δεν θα διαθέτει ρευστό για τις συναλλαγές του. Να δούμε τότε, πώς θα πληρώνονται μαύρα όσοι επαγγελματίες προσπαθούν να επιβιώσουν με τον τρόπο αυτό; Να δούμε πώς θα επιβιώσουν όσοι νιώθουν ότι μπορούν αν τα βγάλουν πέρα – μέσα σε τέτοιες συνθήκες – με φακελάκια και μαύρη εργασία.

Κι όλο αυτό θα εμφανιστεί ως μέτρο προόδου και εκσυγχρονισμού. Με τον ίδιο τρόπο που εμφανιζόταν το κυνήγι του μαυραγοριτισμού από τις αρχές κατοχής στην Ελλάδα του 1943. Τότε πολλοί μαυραγορίτες πλήρωσαν με τη ζωή τους την εκσυγχρονιστική πολιτική των αρχών κατοχής. Ώστε οι άρπαγες να είναι μόνο οι κατακτητές και οι δικοί τους. Με τον ίδιο τρόπο εμφανιζόταν ως πρόοδος το τσάκισμα της μαφίας στο χωριό και τις πόλεις του Ιταλικού νότου την εποχή της φασιστικής δικτατορίας του Μουσολίνι.

Ξέρω ότι η βλακεία είναι ακαταμάχητη και πολλοί θα θεωρήσουν ότι όλα αυτά αφορούν άλλους κι όχι τους ίδιους. Αυτοί, όπως πάντα, θα τα καταφέρουν. Αλλά κοντός ψαλμός αλληλούια! Φροντίστε μόνο με την προσωπική σας αδιαφορία, την αδράνεια και το πρόστυχο «έχει ο Θεός!», που ταιριάζει μόνο σε αντίχριστους, να συνεχιστούν οι ίδιες πολιτικές, το ίδιο καθεστώς με τους τωρινούς ή με τους επόμενους στη σειρά και τότε θα δείτε τι σημαίνει «τα ραδίκια ανάποδα».

Με όπλο τη μυστική διπλωματία, την εξαπάτηση και την εξαγορά...

Του Δημήτρη Καζάκη

Ευτυχώς για άλλη μια φορά νικήσαμε! Τους καταφέραμε επιτέλους να μας επιβάλλουν τα χειρότερα. Ως άλλος φέρελπις μαραθωνοδρόμος ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ανακοίνωσε τις πρώτες πρωινές ώρες χθες, όχι νενικήκαμεν, αλλά κάτι παραπλήσιο: «Βγήκε άσπρος καπνός από την καμινάδα…» Και είχαμε μια αγωνία.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ πλημμυρίζω από αισθήματα εθνικής υπερηφάνειας. Οι εκπρόσωποί μου κεκλεισμένων των θυρών διαπραγματεύονται, χωρίς εγώ να γνωρίζω τι ακριβώς, το παρόν και το μέλλον το δικό μου και των δικών μου, την ίδια την επιβίωσή μας σ’ αυτόν τον τόπο.

Περισσότερη δημοκρατία, ειλικρινά, θα μου έπεφτε βαριά στο στομάχι. Τέτοια δημοκρατία έχει να δει η Ευρώπη από την εποχή του Χίτλερ. Κι εμείς; Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα! Καθώς λέει κι ο Βάρναλης.

Δείτε τι πέτυχαν.

Πρώτα-πρώτα να εθιστούμε στην πιο παρά φύση διαδικασία των δήθεν διαπραγματεύσεων. Τι ακριβώς διαπραγματεύονται και πώς; Ποιος ξέρει; Δίνει κανένας αναφορά εν γνώσει των συνεπειών του Νόμου; Ουδείς, ουδεμία, ουδέν!

Συζητιόνται τα πιο ζωτικά ζητήματα ζωής ή θανάτου για τη μεγάλη μάζα ενός λαού, για ολόκληρη τη χώρα, πίσω από κλειστές πόρτες χωρίς κανενός είδους αναφορά, ή λογοδοσία. Η ΕΕ απαγορεύει τη δημοσιοποίηση καθ’ οιονδήποτε τρόπο της ημερήσιας διάταξης και των συζητήσεων που διεξάγονται. Δεν δημοσιοποιούνται πρακτικά από καμιά πλευρά.

Τέτοια διαφάνεια, ούτε την εποχή του Καρλομάγνου. Πρόκειται για μια νοοτροπία που έρχεται από τα βάθη του μεσαίωνα, όταν οι άρχοντες θεωρούσαν τις χώρες και τους πληθυσμούς ως δική τους προσωπική ιδιοκτησία. Κι επομένως η μυστική διπλωματία, τα κρυφά κονκλάβια, όπου τα θύματα περίμεναν απέξω, μέσα στην άγνοια και την αγωνία να δουν να βγαίνει «καπνός από την καμινάδα» ήταν ο κανόνας.

Δείτε πώς πέτυχε η Ευρωπαϊκή Ένωση να επαναφέρει και να θεσμοθετήσει τη μυστική διπλωματία για την οποία χρειάστηκαν τουλάχιστον δυο παγκόσμιοι πόλεμοι για να απαλλαγούν – τουλάχιστον από θέσης αρχής – οι λαοί της Ευρώπης και του κόσμου. Κι όλα αυτά στο όνομα του πολιτισμού και των ιδανικών της δημοκρατίας, όπως μας λένε οι οπαδοί της.

Μυστική διπλωματία είναι η ολοκληρωτική απομόνωση και αποκλεισμός του δημοσίου διαλόγου, του δημόσιου ελέγχου και της πρωτογενούς πληροφόρησης των ίδιων των πολιτών σχετικά με τις διαπραγματεύσεις, την πορεία τους, το διακύβευμα σε κάθε φάση και τις αποφάσεις που συνδέονται μ’ αυτές. Επομένως, ανοιχτή ή δημόσια διπλωματία, είναι αυτή που διεξάγεται μέσω της άμεσης και δημόσιας πληροφόρησης των πολιτών, τουλάχιστον με δημοσίευση πρακτικών των συναντήσεων, αλλά και των σχεδίων που κατατίθενται ώστε στο τέλος οι αποφάσεις να παίρνονται απευθείας από τον λαό, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα.

Κατά τη διάρκεια της περιόδου της Ελληνικής δημοκρατικής ελευθερίας στην αρχαιότητα, οι διπλωματικές διαπραγματεύσεις διεξάγονταν δια του στόματος και, τουλάχιστον στη θεωρία, με πλήρη δημοσιότητα. Τα μέλη μιας Πρεσβείας (έφταναν έως τα δέκα μέλη η αντιπροσωπεία σε κάθε αποστολή) θα παρέθετε ο καθένας έναν προκαθορισμένο λόγο απευθυνόμενος στον ξένο μονάρχη ή την Συνέλευση, όπως συμβαίνει με τις διεθνείς Συνδιασκέψεις σήμερα.

Χρειάστηκε το σφαγείο του πρώτου παγκοσμίου πολέμου για να τεθεί ως πρώτο θέμα στις σχέσεις ανάμεσα σε κράτη και λαούς, η ανοιχτή-δημόσια διπλωματία. Το πρώτο σημείο από τα 14 του Προέδρου Ουίλσον, που πρότεινε τον Ιανουάριο του 1918, αφορούσε ακριβώς αυτό: «Ανοιχτές διαδικασίες ειρήνης, μετά από τις οποίες δεν θα υπάρξουν κανενός είδους ιδιωτικές διεθνείς συμφωνίες, αλλά η διπλωματία πρέπει να προχωρεί πάντα ειλικρινά και σε δημόσια θέα.»1

Η Κοινωνία των Εθνών υποχρέωνε εκ του καταστατικού της οι διεθνείς διαπραγματεύσεις να διεξάγονται με δημοσιοποίηση όλων των πρακτικών και πρωτοκόλλων. Γι’ αυτό και οι μεγάλες δυνάμεις όποτε θέλανε να κλείσουν μυστικές συμφωνίες και πρωτόκολλα, προτιμούσαν τη διπλωματία εκτός διαδικασιών ΚτΕ. Όπως και σήμερα. Ιδίως με τη δημιουργία της ΕΕ, που έχει ως απόλυτο κανόνα τη διαβούλευση στα κονκλάβιά της με όρους μυστικής διπλωματίας.

Οι αρχικές αυτές προβλέψεις δεν λύτρωσαν τις διεθνείς σχέσεις από τη μυστική διπλωματία, μιας και αυτή συνδέεται οργανικά με τη δημοκρατία. Δηλαδή με το κατά πόσο ο λαός είναι κυρίαρχος στη χώρα του και ασκεί ελεύθερα την κυριαρχία του σ’ αυτήν.

Παρ’ όλα αυτά ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος ανέδειξε το ζήτημα της εξάλειψης κάθε είδους μυστικής διπλωματίας ως κορυφαίο ζήτημα. Κι αυτό ανέκαθεν ξεκινούσε από το σεβασμό των συνταγματικών διαδικασιών και προβλέψεων, ώστε όχι μόνο οι αντιπρόσωποι του λαού, αλλά και οι ίδιοι οι πολίτες να ξέρουν επακριβώς περί τίνος πρόκειται.

Ο Maurice Low, Αμερικανός διαπραγματευτής στις Βερσαλίες, ήταν αισιόδοξος το 1918 ότι ο κόσμος θα απαλλαγεί από «αυτή τη μάζα της ίντριγκας, της απάτης και της ατιμωρησίας που για αιώνες γνώρισε ο κόσμος ως μυστική διπλωματία, την πιο φαύλη, ανήθικη και επικίνδυνη εξουσία που καταχράστηκε ένας κυβερνήτης σε αντίθεση με τα δικαιώματα των υπηκόων του. Η διπλωματία ήταν βασιλικό προνόμιο. Ήταν μια από τις θεϊκές ιδιότητες των βασιλιάδων. Αφορούσε στο ποιος έκανε πόλεμο, συνάπτει συμμαχίες, εμπορευόταν εδάφη, θυσίαζε την ελευθερία για ένα βίτσιο, ή έναν διεστραμμένο φόβο. Ακόμα και όταν οι άνθρωποι άρχισαν να ασκούν την εξουσία τους, να διεκδικούν το δικαίωμά τους να ελέγχουν τις δικές τους υποθέσεις, να αυξάνουν τους φόρους και να καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο θα έπρεπε να δαπανηθούν, ο βασιλιάς εξακολουθούσε να είναι η μόνη αρχή ως προς τις σχέσεις με το εξωτερικό. Η διπλωματία έπρεπε να είναι πέρα από την κατανόηση του κοινού θνητού. Πρέπει να διεξάγεται με πολύ μυστήριο και πάντα μεγάλη μυστικότητα. Ο λαός δεν γνώριζε τίποτα μέχρι να βυθιστεί στον πόλεμο, επειδή κατά την άσκηση του βασιλικού του προνομίου ο κυβερνήτης τους είχε κάνει μια μυστική συμμαχία και το έθνος ήταν αφοσιωμένο σε μια δαπανηρή εκστρατεία που περιλάμβανε μεγάλες θυσίες.»2

Η μυστική διπλωματία διαθέτει τρία θεμελιώδη γνωρίσματα:

Πρώτο: Κυριαρχεί η μυστικότητα ως βασικό στοιχείο της. Κανείς δεν γνωρίζει ποια είναι η αλήθεια. Τι είναι εκείνο που διακυβεύεται κάθε φορά. Τι συμφωνίες κλείνονται στα παρασκήνια, τι μυστικά πρωτόκολλα και τι δεσμεύσεις συνοδεύουν τις δημόσιες συνθήκες. «Η δυσπιστία εμφυτεύεται παντού. Δεν υπάρχει καμία διαβεβαίωση για το ποια είναι η αλήθεια. Οι πραγματικές αναφορές αμφισβητούνται. Οι ψευδείς αναφορές γίνονται πιστευτές. Όλα τα κίνητρα αντιμετωπίζονται καχύποπτα. Η συνείδηση και η βούληση του λαού βρίσκεται σε σύγχυση. Τίποτα δεν ξεχωρίζει ως αξιόπιστο εκτός από την ισχυρή στρατιωτική δύναμη.»3

Δεύτερο: Η μυστική διπλωματία είναι προνομιακό πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορούν να ασκηθούν οι πιο αποτελεσματικοί εκβιασμοί, ή να εξαγοραστούν εκπρόσωποι κρατών, εθνών, λαών. Είναι επίσης προνομιακό έδαφος όπου η διαπραγμάτευση διαπλέκεται με τα πιο αρπακτικά και ιδιοτελή συμφέροντα, αλλά και τη δράση μυστικών υπηρεσιών, ύποπτων κυκλωμάτων και επιχειρήσεων τέτοιας φύσης. Μακριά από τη δημοσιότητα και τα αδιάκριτα μάτια των πολιτών.

Τρίτο: Η μυστική διπλωματία έρχεται σε αντίθεση με τους θεμελιώδεις κανόνες και τις αρχές της δημοκρατικής λειτουργίας, όπου υποχρέωση των εκλεγμένων ηγετών είναι να εκπροσωπούν το λαό και να λογοδοτούν για τις αποφάσεις τους. Αυτό προϋποθέτει ότι οι υποθέσεις που ενδιαφέρουν την χώρα δεν θα πρέπει να καθορίζονται από «ένα διοικητικό συμβούλιο σε μυστικό κονκλάβιο», αλλά θα πρέπει να γίνουν μέρος της δημόσιας συζήτησης και απόφασης.4

Αυτό εγείρει ένα σημαντικό ηθικό ζήτημα: επιτρέπεται στους αξιωματούχους να ψεύδονται στον λαό για το «ευρύτερο καλό», για το δημόσιο, ή εθνικό συμφέρον, που μόνο αυτοί είναι σε θέση να κρίνουν; Εξαρτάται από τον χαρακτήρα της εξουσίας.

Να τι έγραφε ο Καντ: «Μια κυβέρνηση μπορεί να καθιερωθεί με αρχή την καλοσύνη προς τον λαό, όπως αυτή ενός πατέρα προς τα παιδιά του. Κάτω από μια τέτοια πατριαρχική κυβέρνηση (imperium paternale), τα άτομα, ως ανώριμα παιδιά που δεν μπορούν να διακρίνουν τι είναι πραγματικά χρήσιμο ή επιβλαβές για τον εαυτό τους, θα υποχρεωθούν να συμπεριφέρονται καθαρά παθητικά και να βασίζονται στην κρίση του αρχηγού του κράτους ως προς τον τρόπο με τον οποίο Θα έπρεπε να είναι χαρούμενος και με την καλοσύνη του να θέλει εν πολλοίς την ευτυχία τους. Μια τέτοια κυβέρνηση είναι ο μέγιστος δυνατός δεσποτισμός, δηλ. ένα σύνταγμα το οποίο αναστέλλει την πλήρη ελευθερία των υπηκόων του, οι οποίοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα. Η μόνη δυνατή κυβέρνηση για τους άνδρες που είναι σε θέση να έχουν δικαιώματα, ακόμα και αν ο άρχοντας είναι καλός, δεν είναι η πατριαρχική, αλλά η πατριωτική κυβέρνηση (imperium non paternale, sed patrioticum). Μια πατριωτική στάση είναι αυτή όπου όλοι στο κράτος, συμπεριλαμβανομένου και του επικεφαλής του, θεωρούν την Κοινοπολιτεία ως μήτρα της μητέρας, ή τη γη ως το πατρικό έδαφος από το οποίο ξεπήδησε ο ίδιος και που πρέπει να αφήσει στους απογόνους του ως μια πολύτιμη υπόσχεση. Ο καθένας θεωρεί τον εαυτό του εξουσιοδοτημένο να προστατεύει τα δικαιώματα της κοινοπολιτείας με νόμους της γενικής βούλησης, αλλά να μην την υποβάλλει στην προσωπική του χρήση κατά τη δική του απόλυτη ευχαρίστηση. Αυτό το δικαίωμα της ελευθερίας ανήκει σε κάθε μέλος της κοινοπολιτείας ως άνθρωπο, στο μέτρο που το καθένα είναι ένα άτομο ικανό να έχει δικαιώματα.»5

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο δεν συνάδει με μια πατριωτική στάση, με μια πατριωτική διακυβέρνηση η ψευδολογία των κρατικών αξιωματούχων προς τον λαό, αλλά και η θέσπιση του κρατικού απορρήτου για τις δημόσιες υποθέσεις. Ούτε συνάδει, φυσικά, η μυστική διπλωματία. Οι λαοί μετά το σφαγείο του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, άρχισαν δειλά-δειλά να διεκδικούν το δικαίωμα στην αυτοδιάθεσή τους. Τόσο στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις, όσο και στον εξαρτημένο, υποτελή και αποικιακό κόσμο.

Η έννοια της προδοσίας άλλαζε ριζικά. Προδότης δεν ήταν πια αυτός που πρόδιδε τα μυστικά των κυβερνητών και του κράτους του, δεν ήταν αυτός που απέρριπτε το αγγλοσαξονικό "my country right or wrong" (η χώρα μου σωστή ή λάθος), άσχετα από το συμφέρον του λαού, της ειρήνης και της ευημερίας του. Προδότης πλέον ήταν αυτός που πρόδιδε τον ίδιο τον λαό σέρνοντάς τον σε πολέμους κατακτητικούς για να λεηλατήσει και να υποδουλώσει άλλους λαούς, που τον εγκαταλείπει αβοήθητο στις επιβουλές εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών, λέγοντας ψέματα, κρατώντας μυστικά και κρατικά απόρρητα, ή ασκώντας μυστική διπλωματία σε βάρος του.

Μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο, είδαμε τον πατριωτισμό των λαών να φθάνει στο απόγειό του. Υπήρξε παλλαϊκό το αίτημα να δικαστούν για εσχάτη προδοσία όσοι έδωσαν λόγο σε ξένα κέντρα και δυνάμεις που οδήγησαν την ανθρωπότητα σε πρωτοφανές ολοκαύτωμα. Ο ναζισμός, ο φασισμός και οι δυνάμεις που τον συνέδραμαν σε κάθε χώρα καταδικάστηκαν για πράξεις εσχάτης προδοσίας εναντίον των λαών και για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Αυτό ήταν το καινοφανές αποτέλεσμα του τελευταίου παγκοσμίου πολέμου, το οποίο άνοιξε το δρόμο για την πατριωτική διακυβέρνηση των λαών. Μια πατριωτική διακυβέρνηση που θέλησε να ξεμπερδέψει μια και καλή με το είδος των πολιτικών που λάνσαρε ο μέγας Ταλεϊράνδος, για τον οποίο ένας σχολιαστής της εποχής του είχε πει: «Πούλησε τους πάντες και τα πάντα, εκτός από τη μάνα πού τον γέννησε, κι αυτό μόνο και μόνο γιατί δεν βρήκε αγοραστή.»

Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί το ίδιο πράγμα για τους μεγάλους και μικρούς πολιτικούς της χώρας μας; Ιδίως τα τελευταία χρόνια. Η επιβίωση αυτού του είδους της πολιτικής είναι που μας έφερε σ’ αυτό το χάλι. Ήταν το πιο άμεσο και πρακτικό αποτέλεσμα του γεγονότος ότι δεν δικαιώθηκε το παλλαϊκό αίτημα για τιμωρία των δοσίλογων, των εθνικά ανάξιων και προδοτών του ελληνικού λαού. Ούτε μετά την απελευθέρωση, ούτε μετά τη χούντα.

Όμως χάρις στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ζούμε την ολική επαναφορά στην εποχή της μυστικής διπλωματίας και του πιο απολυταρχικού δεσποτισμού, που βασίλευε στην Ευρώπη προ του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Μόνο και μόνο για να γίνουν οι λαοί υπήκοοι και υπεξούσιοι, με δικαιώματα και ελευθερίες αλα καρτ, ανάλογα με τις σκοπιμότητες των υπερεθνικών οργάνων εξουσίας. Όπου τα κοινοβούλια δεν έχουν καμιά άλλη σημασία, εκτός από εκείνην που είχαν τα παρλιαμέντα στην εποχή της παντοδυναμίας της δυτικοευρωπαϊκής μοναρχίας.

Κανείς δεν μπορεί να λυτρωθεί, καμιά διέξοδος δεν μπορεί να υπάρξει γι’ αυτόν τον τόπο, κανενός είδους ευνομία δεν μπορεί να επέλθει, αν δεν καθίσουν στο σκαμνί όλοι όσοι ασκούν αυτού του είδους τη μυστική διπλωματία σε βάρος του ελληνικού λαού. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για την απαρχή μιας άλλης δημοκρατικής, αληθινά πατριωτικής Ελλάδας, προς το συμφέρον και την ευημερία της μεγάλη πλειοψηφίας των πολιτών της.

Σημειώσεις

1. Woodrow Wilson, Address to a Joint Session of Congress on the Conditions of Peace, January 8, 1918.

2. Α. Maurice Low, The Vice of Secret Diplomacy, The North American Review, Vol. 207, No. 747 (Feb., 1918), p. 209.

3. Paul S. Reinsch, Secret Diplomacy, How Far can be Eliminated? New York: Harcourt, Base & Co, 1922, p. 6.

4. Ο. Π., σ. 4.

5. Immanuel Kant, Political Writings, Cambridge Texts in the History of Political Thought, 1991, p. 74.