ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ Ε.ΠΑ.Μ. ΑΓΡΙΝΙΟΥ

Φίλε ,φίλη

Θέλουμε να σε ενημερώσουμε  οτι ιδρύσαμε πυρήνα του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου - Ε.ΠΑ.Μ. στο Αγρίνιο.  Πρόκειτα για την προσπάθεια που κάνει ο οικονομολόγος Δημήτρης Καζάκης και πολλοί άλλοι , προκειμένου να ενώσουν σε ένα μέτωπο όλους τους Έλληνες που θέλουν να αντιδράσουν στον καθημερινό βιασμό της ελληνικής κοινωνίας  απο την ντόπια και ξένη τρόικα.  Είμαστε απλοί άνθρωποι, χωρίς κομματική ταυτότητα, που βρισκόμαστε και συζητάμε την πολιτική κατάσταση  και πιθανές δράσεις.

Τα κεντρικότερα και σημαντικότερα ΑΜΕΣΑ αιτήματα μας είναι:

1) Ανατροπή της κατοχής, κατοχύρωση της δημοκρατίας, της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.

2) Άρνηση πληρωμής του χρέους, έξοδος από το ευρώ και υιοθέτηση εθνικού  νομίσματος εδώ και τώρα.

3) Εθνικοποίηση των τραπεζών με στόχο τον έλεγχο της οικονομίας και της κίνησης των κεφαλαίων.

4) Σεισάχθεια (διαγραφή χρέων των ασθενέστερων) και ανάδειξη του κράτους σε βασικό μοχλό της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης.

5) Παραγωγική ανασυγκρότηση που θα στηρίζεται στις ανάγκες και στο εισόδημα των εργαζομένων.

Αν ενδιαφέρεσαι, έλα στην επόμενη συνάντησή μας το Σάββατο 10 Μαρτίου στις 12.30μ στο πάρκο Αγρινιου. Θα σε παρακαλούσαμε να διαδώσεις αυτή την προσπάθεια μας σε όλους όσους ξέρεις ότι ενδιαφέρονται. 

Σε ευχαριστούμε για το χρόνο σου.

Πυρήνας Ε.Π.Α.Μ. Αγρινίου

Δικτυακός τόπος  http://epamagrinio.blogspot.com/

Κεντρική ιστοσελίδα ΕΠΑΜ  http://epam-hellas.gr/

Ανακοίνωση της κεντρικής εφορευτικής επιτροπής του Ε.Πα.Μ.

Για την καλύτερη διεξαγωγή της ψηφοφορίας για την απόκτηση νομικής μορφής του Μετώπου μας συγκροτήθηκε, μετά από πρόταση των πρ. Κεντρικών Οργάνων του Μετώπου,  Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή από μέλη του Ε.ΠΑ.Μ. η οποία κατέληξε στην εξής διαδικασία:

1. Η ψηφοφορία θα διεξαχθεί την Κυριακή 11 /3/2012 σε όλους τους πυρήνες του Ε.ΠΑ.Μ. πανελλαδικά σε τόπο, ώρα και με διάρκεια που θα καθορίσουν οι Συντονιστές των πυρήνων.

2. Το ερώτημα στο οποίο καλούνται να απαντήσουν τα μέλη μας είναι: Συμφωνείτε το Ε.ΠΑ.Μ. να λάβει τη νομική μορφή του κόμματος, διατηρώντας τον πολιτικό χαρακτήρα του Μετώπου; Συμφωνώ ή Διαφωνώ.

3. Η ευθύνη διεξαγωγής της ψηφοφορίας με τη φυσική παρουσία των μελών στους πυρήνες θα αναληφθεί από τριμελή Εφορευτική Επιτροπή του κάθε πυρήνα, είτε ταυτιζόμενη με τα μέλη του Συντονιστικού, είτε ειδικά εκλεγμένη για τη συγκεκριμένη ψηφοφορία, η λήξη της οποίας για τη διευκόλυνση της καταμέτρησης των ψήφων θα πρέπει να είναι το αργότερο η ώρα 19:00.

4. Οι κατά τόπους πυρήνες πρέπει να συγκαλέσουν τα μέλη τους σε συζήτηση πάνω στο θέμα της ψηφοφορίας και να δοθεί χρόνος σε όσους επιθυμούν να τοποθετηθούν. Η συζήτηση θα πρέπει να λάβει υπ' όψιν της την ανακοίνωση των προσ. επιτροπών αλλά και την μελέτη των νομικών του ΕΠΑΜ σχετικά με τις εναλλακτικές δυνατότητες που αφορούν την νομική μορφή του Μετώπου. Οι συζητήσεις αυτές κρίνονται απαραίτητες για την ενίσχυση της ελεύθερης διατύπωσης ιδεών και απόψεων μέσα στο Μέτωπο και πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί το αργότερο μέχρι το Σάββατο 10 Μαρτίου και σε κάθε περίπτωση πριν την έναρξη της ψηφοφορίας.

5. Μετά τη λήξη της ψηφοφορίας οι επιμέρους Εφορευτικές Επιτροπές θα αποστέλλουν με φαξ στο 210 3466224 ή e-mail στο ekloges@epam-hellas.gr τους καταλόγους με όλα τα στοιχεία των ψηφισάντων και τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας μέχρι ώρα 21:00 βάσει της Φόρμας που θα έχετε λάβει εγκαίρως. Τα πρωτότυπα προτείνουμε να αποσταλούν στην Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή με το συντομότερο και ασφαλέστερο τρόπο, ώστε τα τελικά αποτελέσματα να ανακοινωθούν μέχρι την Τετάρτη 14 Μαρτίου 2012. Υπεύθυνοι για την ταυτοποίηση των στοιχείων των μελών που θα ψηφίσουν θα είναι οι Τριμελείς Εφορευτικές Επιτροπές κάθε πυρήνα.

6. Για να διευκολυνθούν όσα μέλη είναι εγγεγραμμένα στην κεντρική βάση του Ε.ΠΑ.Μ. αλλά στην περιοχή τους δεν έχει δημιουργηθεί πυρήνας, αφορά και τους Έλληνες του εξωτερικού, θα έχουν τις εξής δυνατότητες ψηφοφορίας:

Να αποστέλλουν μέχρι την ώρα 19:00

α) με fax στο 210 3466224

ή β) e-mail στο ekloges@epam-hellas.gr"

τη φόρμα που έγκαιρα θα τους αποσταλεί

ή γ) με τηλεφωνική επικοινωνία με την Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή στο τηλ. 210 3466224.

Το e-mail:  ekloges@epam-hellas.gr θα ξεκινήσει να λειτουργεί την Κυριακή 11/3/2012 το πρωί στις 7:00 και θα παύσει στις 19:00.

Και στις τρείς παραπάνω εναλλακτικές περιπτώσεις ψηφοφορίας από απόσταση απαιτείται να δηλωθούν τα πλήρη στοιχεία που έχουν δοθεί από τα μέλη μας κατά την ηλεκτρονική εγγραφή τους, καθώς και ο αριθμός του Δελτίου Ταυτότητάς τους.

Μετά την Πέμπτη 8/3/2012 που θα έχουν ολοκληρωθεί οι ηλεκτρονικές εγγραφές, για οποιαδήποτε πληροφορία θα επικοινωνείτε στα τηλ.: 6943 838001 ώρες 8:00 – 16:00 και 210 3466224 ώρες 16:00 – 21:00 

Τα μέλη της Κεντρικής Εφορευτικής Επιτροπής:

1. 1.Δουλφής Γιάννης
2. 2.Δραμιτίνου Κάλλι
3. 3.Λεβίδη Μάρα
4. 4.Σπανοπούλου Καλυψώ
5. 5.Χαρτάλος Χρυσόστομος

              Αθήνα 3/3/2012

Αποκάλυψις 13, 15-18

Μετανοείτε: Το θηρίο θα έρθει με δύο πρόσωπα!!!

"Και κάνει σε όλους, στους μικρούς και στους μεγάλους, και στους πλούσιους και στους φτωχούς, και στους ελεύθερους και στους δούλους, να δώσουν σε αυτούς χάραγμα πάνω στο χέρι τους το δεξί ή το αριστερό ή εν πάσει περιπτώση, αυτό με το οποίο εμούτζωναν το Κυνοβούλιο! Και να μη δύναται κανείς να αγοράσει ή να πουλήσει παρά μόνο όποιος έχει το χάραγμα, δηλαδή το όνομα του Θηρίου ή τον αριθμό του ονόματός του. Εδώ είναι η σοφία: όποιος έχει νου ας λογαριάσει τον αριθμό του θηρίου, γιατί είναι αριθμός ανθρώπου. Και ο αριθμός του είναι εξακόσια εξήντα έξι! Και τόσες θα είναι οι έδρες που θα κερδίσει το κόμμα του Θηρίου στο Κυνοβούλιο των τριακοσίων. Και θα γεμίζει δύο Ολομέλειες και θα έχει και 66 έδρες εφεδρικές για ενδεχόμενες διαρροές σε κρίσιμες ψηφοφορίες…".
Αποκάλυψις 13, 15-18
Πηγή: www.vlavo.org/

ΤΟ Ε.ΠΑ.Μ. ΜΠΡΟΣΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (Ε.ΠΑ.Μ.) συγκροτήθηκε για να οργανώσει τις αντιστάσεις και να ενισχύσει τον αγώνα του λαού ενάντια στο καθεστώς κατοχής, για να συμβάλει καθοριστικά στην ενότητα του λαού πέρα και πάνω από κομματικές, ιδεολογικές και άλλες διαχωριστικές γραμμές, με τη δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικοπολιτικού μετώπου ολόκληρου του λαού για την διάσωση της χώρας.
Εν όψει των ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων, προκύπτει για το Ε.ΠΑ.Μ. πληθώρα επιτακτικών πρακτικών αναγκών και τακτικών πρωτοβουλιών. Σε αυτές περιλαμβάνεται και η νόμιμη εκπροσώπησή του ως αυτοτελούς φορέα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, η απόκτηση ΑΦΜ και βιβλίων εσόδων–εξόδων, η ανταπόκριση σε τυχόν πειθαρχικές και λοιπές διαδικασίες που απορρέουν από τη δομή και τις λειτουργίες ενός μάχιμου πολιτικού φορέα κ.ο.κ. Δεδομένου ότι στερείται νοήματος το να θέτει το Ε.ΠΑ.Μ. τον εαυτό του μόνο του εκτός νόμου, τίθεται επιτακτικά  το θέμα της νομικής προσωπικότητας που οφείλει να λάβει το Ε.ΠΑ.Μ..
Οι δύο προσωρινές Επιτροπές του Ε.ΠΑ.Μ. σε κοινή συνεδρίασή τους (28.2.2012), σύμφωνα με εμπεριστατωμένη μελέτη των νομικών του Μετώπου, έκριναν ομόφωνα ότι η τυπική, τεχνική-νομική μορφή που διασφαλίζει σήμερα τους βέλτιστους όρους λειτουργίας του Ε.ΠΑ.Μ., σε σχέση με την εναλλακτική λύση του σωματείου, είναι αυτή του κόμματος.
Το Ε.ΠΑ.Μ. δεν είναι ούτε επιθυμεί να γίνει κόμμα με τη στενή ταξική είτε με την τυπική καθεστωτική έννοια του όρου. Ο ρόλος του είναι ουσιαστικός και καταλυτικός στην υπηρεσία της μετωπικής συγκρότησης και αυτοοργάνωσης του λαού μας και όχι καθεστωτικών προδιαγραφών. Για το Ε.ΠΑ.Μ., το κόμμα δεν είναι ούτε φετίχ αλλά ούτε και σκιάχτρο. Είναι μια αναγκαστική νομική φόρμα για να λειτουργήσουμε ως Μέτωπο, ως άμεσος μοχλός της κοινωνίας.
Με βάση αυτό το σκεπτικό, καλούνται όλοι οι πυρήνες του Ε.ΠΑ.Μ. πανελλαδικά, να συνέλθουν σε έκτακτες συνελεύσεις την Κυριακή 11 Μαρτίου, για να εγκρίνουν ή να απορρίψουν την παραπάνω πρόταση. Σ’ αυτές θα διενεργηθεί ονομαστική ψηφοφορία όλων των ενεργών μελών του Ε.ΠΑ.Μ. με μοναδικό θέμα το ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην νομική-τυπική καταχώρηση του Μετώπου μας ως κόμματος.

Η πορεία προς το Συνέδριο 

Η νομική μορφή του κόμματος, βάσει ενός απλού καταστατικού που απαιτείται να κατατεθεί αρχικά, θα ολοκληρωθεί μετά από ευρύ προσυνεδριακό διάλογο, με απόφαση του  Ανωτάτου Συλλογικού Οργάνου του ΕΠΑΜ, του 1ου Συνεδρίου του, το οποίο θα διεξαχθεί 6-8 Απριλίου στην Αθήνα.
Στην πορεία προς το Συνέδριο, θα συγκληθεί ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ Συνδιάσκεψη όλων των πυρήνων του ΕΠΑΜ στην Αττική, η οποία θα γίνει στην Καλλιθέα την Τετάρτη 14 Μαρτίου, όπου θα συζητηθούν τα θέματα του Προσυνεδριακού Διαλόγου, τα πολιτικά προτάγματα και τα τεχνικά ζητήματα του Συνεδρίου και θα συγκροτηθεί η Οργανωτική Επιτροπή του Συνεδρίου. Παρόμοιες Συνδιασκέψεις μπορούν να γίνουν και σε άλλες περιοχές της χώρας, όπως στην Κρήτη, όπου οι πυρήνες ετοιμάζονται για Παγκρήτιο Συνδιάσκεψη, στην Πελοπόννησο κ.α.
Το Ε.ΠΑ.Μ. είναι μια κοινωνικοπολιτική συμμαχία από ευρύτατες λαϊκές δυνάμεις, ανοιχτό σε κάθε δημοκράτη, πατριώτη, αγωνιστή που θέλει να παλέψει για τους ίδιους σκοπούς, χωρίς να ζητά πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, ή υποκλίσεις σε αυτόκλητες αυθεντίες, αυτοδιορισμένους ηγέτες, παράγοντες και αφανείς ή εμφανείς κομματικούς μηχανισμούς, χωρίς να αναγνωρίζει διαχωρισμούς κομματικής ή ιδεολογικής καταγωγής των μελών του, ούτε οργανωμένες συνιστώσες και συντεταγμένες εντός του. Απηχεί το πατριωτικό και συνάμα ταξικό καθήκον του ελληνικού λαού, την μαχητική ενότητα που πρέπει να οικοδομηθεί μέσα στις τάξεις του απέναντι στον κοινό εχθρό.
Το 1ο Συνέδριο του Ε.ΠΑ.Μ. θα επεξεργαστεί περαιτέρω, θα εξειδικεύσει, θα συγκεκριμενοποιήσει και θα επικαιροποιήσει τους στόχους και την πολιτική φυσιογνωμία του, θα εγκρίνει το καταστατικό που θα διέπει τη δομή και τη λειτουργία του, ώστε βάσει σαφών αρχών, να ανταποκριθεί αποτελεσματικότερα στα καθήκοντά του σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία για το λαό μας, με τακτικές μετωπικών κοινωνικοπολιτικών δράσεων, συνεργασιών, συμμαχιών και αντίστοιχη εκδίπλωση των εκάστοτε βέλτιστων για τους σκοπούς του μορφών, τρόπων και μέσων του αγώνα.
Το Ε.ΠΑ.Μ. είναι Παλλαϊκό Μέτωπο, όχι μόνο γιατί δεν έχει ιδεολογικές περιχαρακώσεις, αλλά και γιατί προσπαθεί να κινητοποιήσει την κοινωνία από την βάση ώστε ο ίδιος ο λαός να ανατρέψει το νεοκατοχικό καθεστώς, να αποκαταστήσει την δημοκρατία και να οδηγήσει στην Αναγέννηση της χώρας. Με βάση αυτές τις αρχές, ξεκινήσαμε σαν μια πρωτοβουλία πολιτών και γρήγορα γινόμαστε ένα δυναμικό παλλαϊκό μέτωπο μαχητών ώστε να έχουμε σύντομα την δυνατότητα διεμβόλισης της κεντρικής πολιτικής σκηνής.
Όλα τα μέλη του Ε.ΠΑ.Μ. καλούνται να ανταποκριθούν σ’ αυτό το επιτακτικό ιστορικό καθήκον.

Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (Ε.ΠΑ.Μ.)
Αθήνα, 28-2-2012

Spiegel: Τι κρύβεται πίσω από την αποτυχημένη βομβιστική επίθεση στο μετρό της Αθήνας;

Ρεπορτάζ του Ferry Batzoglou από την Αθήνα με τίτλο «Ανακαλύφθηκε βόμβα στο μετρό της Αθήνας» δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του Spiegel-Online. Το δημοσίευμα αναφέρεται στα σενάρια για τα κίνητρα τοποθέτησης του εκρηκτικού μηχανισμού, σημειώνοντας ότι η εν λόγω επίθεση παρουσιάζει σημαντικές διαφορές σε σχέση με τις βομβιστικές επιθέσεις που γίνονταν έως τώρα στην Ελλάδα.

«[...] Τι κρύβεται πίσω από την αποτυχημένη βομβιστική επίθεση; Το σίγουρο είναι ότι στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Αθήνα, μια πρωτεύουσα με 4 εκατ. κατοίκους, οι βομβιστικές επιθέσεις δεν αποτελούν σπάνιο φαινόμενο. Αλλά μέχρι τώρα στο στόχαστρο των δραστών έμπαιναν κυρίως δημόσια κτίρια, εμπορικές τράπεζες, υποκαταστήματα εμπόρων πολυτελών αυτοκινήτων και γραφεία πολιτικών. Οι βόμβες εκρήγνυνταν κατά κανόνα μετά τη λήξη του ωραρίου των γραφείων και των καταστημάτων. Και το σημαντικότερο: Πάντοτε προηγούνταν προειδοποιητικό τηλεφώνημα, πριν ενεργοποιηθεί ο εκρηκτικός μηχανισμός. Οι δράστες πρόσεχαν προφανώς να αποφύγουν οπωσδήποτε να υπάρξουν θύματα μεταξύ των πολιτών. Μέχρι τώρα τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν αποτελούσαν στόχο» επισημαίνει το άρθρο.
«Αλλά αυτή τη φορά φαίνεται πως όλα είναι διαφορετικά. Μέχρι στιγμής δεν έχει εντοπιστεί κάποιο ίχνος των δραστών. Οι Αρχές Ασφαλείας αυτή τη στιγμή αναλύουν το τεράστιο οπτικό υλικό από αρκετές κάμερες παρακολούθησης στο σταθμό του μετρό στο Αιγάλεω και σε άλλους σταθμούς.  Δεν υπάρχει ούτε προκήρυξη για την ανάληψη της ευθύνης ούτε ενδείξεις για το κίνητρο της πράξης» σημειώνει ο Ferry Batzoglou.
«Τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης διατυπώνουν εικασίες για το ποιος θα μπορούσε να βρίσκεται πίσω από τη συγκεκριμένη ενέργεια. Οι υποψίες κατευθύνονται κατά των συνήθων υπόπτων: Αριστερές οργανώσεις ήταν – λένε – εκείνες που ήθελαν να χτυπήσουν. Η θέση που υποστηρίζεται είναι ότι αυτές οι ομάδες είναι που διαμαρτύρονται αυτή τη στιγμή περισσότερο κατά της αυστηρής πολιτικής λιτότητας της ελληνικής κυβέρνησης υπό τον υπερκομματικό Πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο, η οποία επιβάλλεται σε αντάλλαγμα για τα τεράστια δάνεια από τους διεθνείς πιστωτές της Ελλάδας, την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ» σημειώνει το δημοσίευμα του Spiegel.
«Αλλά είναι βάσιμη αυτή η υπόθεση;» αναρωτιέται ο αρθρογράφος.

«Γιατί στη σκληρή πολιτική λιτότητας αντιτάσσεται η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων. Σε τι θα ωφελούσε συνεπώς τους διαμαρτυρόμενους για την πολιτική λιτότητας δράστες η τρομοκράτηση, για πρώτη φορά με την έκρηξη ενός εκρηκτικού μηχανισμού σε ένα γεμάτο βαγόνι του μετρό, μεγάλης μερίδας του ντόπιου πληθυσμού;» τονίζει.
«Η αντίθετη θέση είναι η εξής: Η ενέργεια αποτελεί στοχευμένη προβοκάτσια. Το επιχείρημα, το οποίο τη στηρίζει, είναι ότι δεδομένου πως οι διαμαρτυρίες για την πολιτική λιτότητας θα αυξηθούν περισσότερο στο επόμενο χρονικό διάστημα, από φόβο για ένα γενικό χάος θα πρέπει να κερδηθεί η συναίνεση ή η ανοχή του λαού για την επικείμενη σκληρή τακτική που θα ακολουθήσουν οι δυνάμεις ασφαλείας κατά της συνεχώς αυξανόμενης αντίστασης των Ελλήνων».
«Τολμηρή είναι επίσης και η εξής τοποθέτηση: Μία έκρηξη όπως στον σταθμό του μετρό στο Αιγάλεω θα αποτελούσε αφορμή για να μετατεθούν οι προγραμματισμένες για τον Απρίλιο πρόωρες εκλογές – με το αιτιολογικό της αυξανόμενης αποσταθεροποίησης στη χώρα. Ούτως ή άλλως, η Ελλάδα απειλείται με καταστροφική ακυβερνησία λόγω της αναμενόμενης απώλειας σε ψήφους των κομμάτων εξουσίας, του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, τα οποία στήριξαν ως τελευταίος προμαχώνας στο Κοινοβούλιο την πολιτική λιτότητας, λένε οι υποστηρικτές αυτής της θέσης» επισημαίνει ει ο Batzoglou.
«Το σίγουρο είναι ότι όσο δεν υπάρχει προκήρυξη για την ανάληψη ευθύνης ή οι δράστες δεν συλλαμβάνονται, η πρόσφατη ενέργεια στο μετρό των Αθηνών θα παραμένει μυστήριο. Το περιστατικό θυμίζει την 5η Μαΐου 2010: Τότε τρεις τραπεζικοί υπάλληλοι, μεταξύ αυτών και μια έγκυος, βρήκαν τραγικό θάνατο στους χώρους του υποκαταστήματος της Marfin Bank στο κέντρο της Αθήνας.
Το νεοκλασικό κτίριο πυρπολήθηκε μέρα μεσημέρι σε μια μαζική διαδήλωση κατά της προηγούμενης πολιτικής λιτότητας της κυβέρνησης Παπανδρέου. Το ποιος προέβη σε αυτή την απάνθρωπη πράξη παραμένει μέχρι σήμερα αδιευκρίνιστο. Η αστυνομία δεν κατάφερε ακόμα να εντοπίσει τους δράστες» καταλήγει ο αρθρογράφος.

Η Δημοκρατία και το ποδήλατο

Ποιος είναι αυτός που ορίζει πότε κινδυνεύει η χώρα και από τι; Ποιος υπαγορεύει τον τρόπο που θα σωθεί; Μια πεφωτισμένη ηγεσία που δείχνει υστερικά το χάος, που οι δικές της μπουλντόζες έσκαψαν;


Η Δημοκρατία είναι σαν το ποδήλατο. Αν δεν κάνεις συνέχεια πεντάλ, πέφτεις. Δυστυχώς, δεν υπάρχει κανένας άλλος τρόπος για να λειτουργήσει. Κάθε υπόσχεση για μια Δημοκρατία που μπορεί να ικανοποιεί εύκολα και γρήγορα τις ελευθερίες των ανθρώπων είναι αυταπάτη, καταστροφή. Η ραθυμία που σε παραδίδει στη «μηχανοκίνητη» Δημοκρατία της σωτηρίας μέσω τρίτων, ακόμη και αν δεν καβαλήσει το ερπυστριοφόρο τανκ αλλά τη χλιδάτη κλιματιζόμενη υπουργική Μερσεντές (Lexus έστω) έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή, μια καλοξυρισμένη φιγούρα σ’ ένα κουστούμι εποχής θα αναγγείλει μπροστά στις κάμερες τους φόβους που πρέπει να γίνουν μαζική υστερία. Είναι το τέλος της Δημοκρατίας.



Η Δημοκρατία που υποσχέθηκε η Μεταπολίτευση ήταν σαν τα όνειρα των εφήβων. Πολύχρωμα, γεμάτα ενθουσιασμό και σύντομα. Όταν διπλώθηκαν οι πολύχρωμες σημαίες, τα συνθήματα υποχώρησαν, όπως ο νεανικός ενθουσιασμός, και η ενηλικίωση δεν σήμανε απαραίτητα και την ωριμότητα. Η Ελλάδα συνήθισε να θεωρεί Δημοκρατία ένα υβρίδιο δικαιωμάτων που μετατράπηκε σε ολιγαρχία συμφερόντων. Ψήφιζε για να επιλέξει ένα κόμμα, αλλά όχι για να ανατρέψει την κατάσταση διαπλοκής ή διαφθοράς. Η διαφθορά, η θεσμοθέτησή της, υπήρχε πάντα στους νόμους που ψηφίζονταν, όπου κάποιο άρθρο νόμου αντικαθιστούσε κάποιο άλλο, χωρίς πολλές αναφορές στην ουσία, ώστε να κρύβει τα συμφέροντα που φωτογράφιζε. Δεν υπάρχει νόμος του ελληνικού Κοινοβουλίου δίχως «φωτογραφικές» διατάξεις. Μπορεί να νομιμοποιούν αυθαίρετα επωνύμων, να χαρίζουν φόρους σε επιχειρηματίες ή να αποφυλακίζουν, ακόμη, τους εγκληματίες του λευκού κολάρου στο όνομα της αποσυμφόρησης των φυλακών.



Ο λαός μπορούσε να εκλέγει, να ψηφίζει, αλλά ταυτόχρονα έκανε ανάθεση έργου. Ανέθετε σε αυτούς που ψήφιζε την παραγωγή σκέψης και την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του. Και αυτοί προφανώς δεν το έκαναν. Ο πολίτης έπαψε να ελέγχει και περιορίστηκε να επιλέγει αυτόν που θεωρητικά ικανοποιούσε ένα προσωπικό σύστημα αναγκών .Όχι θεσμούς, όχι τη Δημοκρατία. Ψήφιζε επιδοτήσεις, δάνεια, επιδόματα και στη συνέχεια ποδοσφαιριστές, μοντέλα, ηθοποιούς και σύμβολα προσωπικής ματαιοδοξίας.



Τα δικαιώματα μπήκαν στο σέικερ. Χτυπήθηκαν όλα μαζί τόσο, ώστε να μην μπορείς να καταλάβεις αν στο κοκτέιλ η γεύση προέκυπτε από τα θεμελιώδη δημοκρατικά δικαιώματα ή την ικανοποίηση των προσωπικών «θέλω». Το σύστημα ικανοποιούσε τα «θέλω αυτά, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι ικανοποιεί τις αρχές της Δημοκρατίας. Την ίδια ώρα σε ολόκληρο τον κόσμο η Δημοκρατία έπεφτε θύμα της Οικονομίας. Η Οικονομία, οι ανάγκες της, οι αγορές, καθόριζαν τις διαστάσεις της Δημοκρατίας. Τα επιτεύγματά της, το κέρδος, τα μεσαία στρώματα τα οποία αναπτύσσονταν, απολαμβάνοντας τα αποτελέσματα της «οικονομικής ανάπτυξης», ήταν η οφθαλμοφανής «απόδειξη» πως έτσι έπρεπε να είναι τα πράγματα



Και ξαφνικά ήρθε η κρίση. Ο κύκλος του χρήματος διακόπηκε βίαια, αλλά όχι η κυριαρχία της οικονομίας. Για να αποκατασταθεί η Δημοκρατία της προσφοράς και της κατανάλωσης, για να μην καταρρεύσει η οικονομία, χρειαζόταν απλώς μια επιχείρηση σωτηρίας της. Έτσι εμφανίστηκαν και οι σωτήρες. Τεχνοκράτες, γνώστες, αναγκαίοι, υποσχέθηκαν να παίξουν με ασφάλεια τον ρόλο του γύφτου στα πανηγύρια, που μόνο αυτός ξέρει να κρατά την αρκούδα από την αλυσίδα, μετατρέποντάς την από απειλή σε θέαμα.



Στην Ελλάδα τον ρόλο του αρκουδιάρη ανέλαβε μια κυβέρνηση που προσπαθεί από την πρώτη στιγμή να ξεκαθαρίσει πως τα όρια της Δημοκρατίας καθορίζονται από τη δική της άδεια και ιδιοτέλεια. Ο μεσσιανισμός δεν υποκαθιστά πια τη λαϊκή κρίση - την απαγορεύει.



Είναι χαρακτηριστικό το απόσπασμα από το κεντρικό άρθρο της «Καθημερινής» για τις εκλογές: «Αν η Ελλάδα ήταν μια κανονική χώρα, με ένα κράτος που λειτουργεί, οι άμεσες εκλογές θα ήταν μια αναγκαία κι ενδεχομένως σοφή λύση. Δεν είμαστε μια κανονική χώρα αυτήν τη στιγμή και το κράτος μας έχει σταματήσει να λειτουργεί».



Όσοι αντιπαραθέτουν την κυβέρνηση «σωτηρίας» στη λαϊκή ετυμηγορία το κάνουν για λόγους ανάγκης σωτηρίας της χώρας. Και ποιος, λοιπόν, είναι αυτός που ορίζει πότε κινδυνεύει η χώρα και από τι; Ποιος υπαγορεύει τον τρόπο που θα σωθεί; Μια πεφωτισμένη ηγεσία, που δείχνει υστερικά το χάος που οι δικές της μπουλντόζες έσκαψαν;



Στις 24 Φεβρουαρίου ο πρώην υπουργός και συνταγματολόγος Προκόπης Παυλόπουλος, μιλώντας στον ΣΚΑΪ (Ανεμολόγιο, Κ.Λαβίθης), διαπίστωσε πως υπάρχει στην Ελλάδα συνταγματική εκτροπή. Αντί να υπεραμυνθεί της επαναφοράς στους συνταγματικούς κανόνες, ο κ. Παυλόπουλος υποστήριξε πως η εκτροπή είναι δικαιολογημένη γιατί «αν δεν είχαμε αυτό, θα είχαμε κοινωνική έκρηξη. Πρώτη ιεράρχηση, η σωτηρία της χώρας». Τόσο απλά και προκλητικά.



Ο Προκόπης Παυλόπουλος και αρκετοί σαν αυτόν δεν αισθάνονται την ανάγκη να υπερασπιστούν το άρθρο 1 του Συντάγματος που λέει πως «θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία». Το έχουν αντικαταστήσει στην πρακτική τους με την προσωπική τους αντίληψη πως το πολίτευμα προστατεύεται από μια ομάδα που λειτουργεί, μάλιστα, με την εκτροπή του, όπως παραδέχεται.



Ακόμη κι ένας φοιτητής Νομικής ξέρει πως καμία συνταγματική εκτροπή δεν μπορεί να θεωρηθεί δικαιολογημένη και κανένα κακό στη Δημοκρατία δεν είναι για το καλό της. Οι προθέσεις δεν κάνουν τη Δημοκρατία. Πιστοποιητικά καλής διακυβέρνησης δεν δίνει ούτε το συγκρότημα Αλαφούζου ούτε ο Παυλόπουλος, αλλά ο λαός, όποιος και να είναι. Αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος της Δημοκρατίας. Όσοι θεωρούν χρέος τους να σώσουν έναν ανώριμο λαό μιας κακής χώρας, έχουν ανάψει τις μηχανές του φασισμού και λίγη σημασία έχει αν δεν είναι η ντιζελομηχανή του άρματος αλλά ο νέος, οικολογικού τύπου κινητήρας.



Ναι, στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αλλά πρέπει να κάνεις πεντάλ. 


ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ

29.2.2012
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ LIFO

Κ. ΛΑΠΑΒΙΤΣΑΣ: ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΡΑΧΜΗ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΤΗΝ ΞΟΡΚΙΖΟΥΜΕ

Ο Κώστας Λαπαβίτσας είναι από τις πρώτες φωνές που ακούστηκαν για χρεοκοπία και επιστροφή στην δραχμή, όταν και τα δύο θέματα αποτελούσαν ταμπού, μετά το ξέσπασμα της ελληνικής δημοσιονομικής κρίσης. Ο καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, μαζί με την ομάδα του RMF (Research on Money and Finance), έχουν προχωρήσει σε έρευνες και μελέτες για τις επιπτώσεις του ευρώ στις περιφερειακές οικονομίες και τα δομικά προβλήματα του κοινού νομίσματος. Συνέντευξη στον Σπύρο Αλεξίου στην isotimia

Υποστηρίζουν δυναμικά και κόντρα στο ρεύμα, την λύση της επιστροφής στη δραχμή, για την ανάκτηση της χαμένης ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Στην συνέντευξή του ο Κώστας Λαπαβίτσας περιγράφει τις απαραίτητες διεργασίες, τους κινδύνους που θα αντιμετωπίσουμε, αλλά και τις λύσεις που θα πρέπει να δοθούν.

Και προειδοποιεί πως το νέο Μνημόνιο, όχι μόνο μας οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια σε ασύντακτη χρεωκοπία ή πολυετή δραματική ύφεση, αλλά και η λεγόμενη «ανασυγκρότηση» του κράτους με απολύσεις θα οδηγήσει σε διάλυση του. Και θα αποτελέσει το πρόσφορο έδαφος για την δημιουργία άνομων παρακρατικών θυλάκων μέσα στους κρατικούς θεσμούς, που θα νέμονται την εξουσία του. Σήμερα, που ξαναμπαίνουν στο τραπέζι –σταδιακά- όλα τα ζητήματα ταμπού, οι ενδελεχείς μελέτες του RMF και του Κώστα Λαπαβίτσα, όσο και αν διαφωνεί κανείς μαζί τους για τις πολιτικές επιλογές, μπορούν να αποτελέσουν την άκρη του νήματος για να δούμε τι μας περιμένει στο μέλλον και να προετοιμαστούμε.

- Το τελευταίο Μνημόνιο δεν φαίνεται να έχει πείσει τις αγορές, τους επενδυτές, ούτε καν αυτούς που το υπέγραψαν. Πιστεύετε ότι το νέο σχέδιο διάσωσης μπορεί να βγάλει την Ελλάδα από την τροχιά της κατάρρευσης;

Οχι. Δεν νομίζω ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο. Θα δούμε στην πράξη πού θα καταλήξει τo PSI, κι αν θα κατορθώσει η χώρα να αποφύγει και την τεχνική αθέτηση πληρωμών. Δεν είναι διόλου σίγουρο ότι δεν θα γίνει κάτι τέτοιο. Αλλά, και με τις καλύτερες προοπτικές, το Μνημόνιο θα οδηγήσει το χρέος στο 120% το 2020. Οι υποθέσεις που έχουν γίνει για να φτάσει εκεί, είναι τόσο ακραίες, και είναι τόσο πολλές οι αστάθμητες μεταβλητές, ώστε είναι πολύ πιθανό το χρέος να εκτραπεί, και να φτάσει στο 160% το 2020.

Αλλά, ακόμα και στο 120% να είναι το χρέος, παραμένει μη βιώσιμο. Διότι, πρώτον, μια οικονομία του μεγέθους της ελληνικής δεν μπορεί να αντέξει χρέος τέτοιου ύψους. Και, δεύτερον, το χρέος στο 120% κατά το 2020, θα το κατέχει ο επίσημος δανειστής, ο οποίος θα έχει και προτεραιότητα στην αποπληρωμή του. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα δεν θα μπορεί να επιστρέψει στις αγορές, γιατί ποιος ιδιώτης δανειστής θα αγοράσει κρατικά χαρτιά, όταν ξέρει ότι θα έχει προτεραιότητα κάποιος άλλος; Όταν μάλιστα το χρέος θα προσεγγίζει τα 250 δισ. Άρα, θα χρειαστεί και πάλι αναδιάρθρωση, η οποία θα είναι πιο δύσκολη, καθώς θα είναι ο επίσημος δανειστής μέσα. Επίσης, εξίσου σημαντικό είναι ότι τα μέτρα που συνοδεύουν το PSI είναι εντελώς απίθανο να φέρουν αποτέλεσμα. Πρώτον, διότι όσον αφορά τη σταθεροποίηση, επιβάλλουν λιτότητα πάνω στη λιτότητα, οπότε οι συνθήκες θα γίνουν ακόμη δυσκολότερες για την οικονομία. Η συρρίκνωση φέτος θα είναι επίσης πολύ μεγάλη, κάτι που θα συνεχιστεί. Πρόκειται λοιπόν για μέτρα παράλογα.

Πέραν αυτού, τα αναπτυξιακά μέτρα που περιλαμβάνονται, όπως η απελευθέρωση των επαγγελμάτων και η συντριβή του εργατικού εισοδήματος, δεν είναι δυνατό να οδηγήσουν σε ταχύρρυθμη ανάπτυξη.

Όλες αυτές οι απιθανολογίες είναι πρωτόλεια επιχειρήματα σπουδαστών προπτυχιακών στα Οικονομικά. Είναι αδύνατον να οδηγήσουν σε συστηματική ανάπτυξη. Οι υποθέσεις εργασίας, που γίνονται από όσους κατάρτισαν το Μνημόνιο, φαίνεται να δείχνουν ότι, με τις ευνοϊκότερες προοπτικές, η ανάπτυξη που θα πετύχει η Ελλάδα θα είναι, μέχρι το 2020, της τάξεως του 2,5%. Αυτό το ποσοστό δεν μεταφράζεται σε ανάπτυξη που μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα για τη χώρα.

- Πολλοί πιστεύουν ότι, παρά την κοινωνική αγριότητα του σημερινού Μνημονίου, οι εκλογές στη Γαλλία θα φέρουν ανατροπές στη διεθνή σκηνή, και θα επιτρέψουν στο μέλλον άμβλυνση των σκληρών μέτρων. Η έλευση του Ολάντ στην εξουσία μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς στην Ευρώπη, αλλά και το μέλλον της Ελλάδας;

Είναι βέβαιο ότι, αν αλλάξει το πολιτικό προσωπικό, θα αλλάξουν και επιμέρους πολιτικές και αποφάσεις. Δεν θα είναι ίδιος ο Ολάντ με τον Σαρκοζί. Αυτό είναι δεδομένο. Αλλά δεν πιστεύω ότι ο Ολάντ, ο ίδιος, είναι κάποια σοβαρή ριζοσπαστική προσωπικότητα. Όσοι γνωρίζουν τη γαλλική πολιτική, το βεβαιώνουν σε όλους τους τόνους. Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι δεν φέρουν πρωτίστως τα πρόσωπα την ευθύνη για ό,τι γίνεται σήμερα. Δεν είναι δηλαδή οι πολιτικές πεποιθήσεις της Μέρκελ και του Σαρκοζί, αλλά οι δομικές σχέσεις του ίδιου του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το πρόβλημα.Οι οποίες δεν πρόκειται να αλλάξουν, επειδή θα εκλεγεί ο Ολάντ πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας.

- Οι Γερμανοί κάνουν τη διάκριση ανάμεσα στην τραπεζική κρίση, που προκλήθηκε από ανεύθυνους τραπεζίτες, οι οποίοι άφησαν ανεξέλεγκτη την κερδοσκοπία, και στην κρίση χρέους που προκλήθηκε από ανεύθυνες μεσογειακές κυβερνήσεις που άφησαν ανεξέλεγκτα τα χρέη. Είναι ορθός ο διαχωρισμός αυτός;

Είναι λάθος μια τέτοια διάγνωση. Βεβαίως, η κρίση δεν έχει ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά σε όλες τις χώρες της περιφέρειας. Για παράδειγμα, το ισπανικό κράτος ήταν συντηρητικότερο του γερμανικού και όσον αφορά στα ελλείμματα του προϋπολογισμού, και όσον αφορά στη συσσώρευση δημοσίου χρέους. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για σπάταλο και «άμυαλο» κράτος. Το ίδιο ισχύει και για την Πορτογαλία. Και τα δύο αυτά κράτη ανήκουν στην ευρωπαϊκή περιφέρεια. Και τα δύο βρίσκονται στη δίνη της κρίσης. Η κρίση έχει κοινά αίτια, που έχουν να κάνουν με την παγκόσμια κρίση που ξέσπασε το 2007-2008, η οποία πέρασε στην Ευρώπη, με χαρακτηριστικό τρόπο, λόγω των ιδιαίτερων δομών του ευρώ. Για λόγους δομικούς του ευρώ, προϋπήρχε η συσσώρευση ιδιωτικού και δημόσιου χρέους σε πολλά κράτη της περιφέρειας. Η κρίση, που ενέσκηψε το 2008, κατάφερε το καίριο πλήγμα, εμφανίστηκε δε με διαφορετικό τρόπο σε κάθε κράτος, λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του. Τα αίτια, όπως και η βασική διαδικασία, είναι παρόμοια. Δεν είναι τυχαίο ότι η κρίση εμφανίζεται σε όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Και οφείλεται στη δομή του ευρώ.

- Ποιο είναι, λοιπόν, αυτό το δομικό πρόβλημα του ευρώ;

Καταρχήν, το ευρώ διαμεσολάβησε την παγκόσμια κρίση στην Ευρώπη. Το ευρώ είναι ένας μηχανισμός, που φτιάχτηκε για να δημιουργήσει ένα χρήμα παγκόσμιας εμβέλειας. Ένα χρήμα, που θα είναι παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Το χρήμα αυτό υπήρχαν τρεις προϋποθέσεις για να γίνει: η κοινή νομισματική πολιτική, το κοινό τραπεζικό πεδίο (αν και οι τράπεζες παρέμειναν υπό εθνικό καθεστώς) και, φυσικά, η δημοσιονομική πειθαρχία, η οποία επιβλήθηκε μέσω του Συμφώνου Σταθερότητας. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, η οικονομική ευλυγισία προήλθε από την αγορά εργασίας, δηλαδή από τις πιέσεις που ασκήθηκαν σ’ αυτήν. Σ’ αυτό το σημείο οι χώρες της περιφέρειας έπεσαν σε παγίδα: από τη στιγμή που η Γερμανία επέβαλε για δύο δεκαετίες πάγωμα του εργατικού κόστους, με μεθόδους πολύ αυστηρές, οι χώρες της περιφέρειας σταδιακά έχασαν σε ανταγωνιστικότητα. Έχουμε, δηλαδή, δομικά αίτια στα οποία οφείλεται η απώλεια της ανταγωνιστικότητας. Αυτό είναι η αφετηρία του προβλήματος. Διότι η απώλεια της ανταγωνιστικότητας έφερε τα μεγάλα ελλείμματα που χρηματοδοτήθηκαν με χαμηλές πιστώσεις. Και οδηγηθήκαμε στη μεγάλη συσσώρευση χρέους. Όταν, λοιπόν, έφτασε η κρίση του 2007-2008, αποκαλύφθηκαν οι δομικές αδυναμίες και άρχισε να ξεδιπλώνεται το πρόβλημα.

- Για σας αποτελεί μονόδρομο η επιστροφή στη δραχμή; Αν οι πλούσιες χώρες δέχονταν την ανακύκλωση των πλεονασμάτων τους, μέσω επενδύσεων και όχι μέσω δανεισμού, θα άλλαζαν οι ευρωπαϊκές προοπτικές της χώρας;

Αν αυτή τη στιγμή γινόταν κάποιο θαύμα και οι χώρες του πυρήνα αποδέχονταν την ουσιαστική διαγραφή του ελληνικού χρέους, δηλαδή να διαγραφούν 150 με 200 δισ. ευρώ, για παράδειγμα, και ταυτόχρονα υπήρχε ένα είδος σχεδίου Μάρσαλ, με ροή κεφαλαίων στην Ελλάδα και γινόταν μεταβίβαση τεχνολογίας και δεξιοτήτων, τότε θα μπορούσε όντως η χώρα μας να βρει μια καινούργια ισορροπία μέσα στο σύστημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και να επιβιώσει. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει. Αλλά συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Έχει να κάνει με τις δομές. Είναι το πρώτο πράγμα, που δεν θα μπορούσε να γίνει. Η ιδέα ότι θα μπορούσαμε να έχουμε ένα σχέδιο Μάρσαλ και από κοινού αντιμετώπιση της κρίσης, συναινετικά, πηγάζει από τις αρχές του ευρωπαϊσμού, οι οποίες πλαισίωσαν το ευρωπαϊκό νόμισμα. Οι οποίες όμως αποδείχτηκε ότι αποτελούν γράμμα κενό. Αποτελούν ιδεολόγημα. Άλλος είναι ο πυρήνας του ευρώ, όπως σαφώς αποκαλύπτουν αυτά που γίνονται. Με βάση λοιπόν την πολιτική που περιγράψαμε στην αρχή, η Ελλάδα μέσα στο ευρώ δεν μπορεί να επιβιώσει. Θα έχει μπροστά της χρόνια μαρασμού και κατάπτωσης, αν συνεχίσει να παραμένει στο ευρώ. Κάποια στιγμή η συρρίκνωση θα σταματήσει. Αλλά δεν θα ακολουθήσει η ανάπτυξη.

- Σύμφωνα με μελέτη της Bank of America Merrill Lynch, οι παλαιότερες υποτιμήσεις της δραχμής είχαν κατά μέσο όρο αρνητική –και όχι θετική- επίπτωση στην ανάπτυξη, της τάξης του 0,6% σε ορίζοντα πενταετίας. Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά;

Καταρχήν, δεν εμπιστεύομαι τις εκτιμήσεις που γίνονται από τις τράπεζες. Ας μην υπολογίσουμε τις μεγάλες υποτιμήσεις της δραχμής. Και μόνο η σταδιακή της διολίσθηση, για πολλές δεκαετίες, ήταν ο ουσιαστικότερος λόγος, για τον οποίο δεν εκτοξεύθηκε στα ύψη το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών στο παρελθόν. Λειτούργησε σαν βαλβίδα εκτόνωσης για το σύστημα. Τώρα, με νομισματικά γεγονότα τέτοιου μεγέθους, όπως η αλλαγή του νομισματικού κανόνα, η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι η ανάκαμψη ακολουθεί, κατά κανόνα, γρήγορα. Στην Αργεντινή, για παράδειγμα, ήρθε η ανάκαμψη σε τρεις μήνες. Από χαμηλή βάση, βέβαια. Δεν βλέπω τον λόγο, να μην γίνει το ίδιο και στην Ελλάδα.

- Με την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα χρεοκοπήσουν χιλιάδες επιχειρήσεις, αλλά και όλες οι τράπεζές μας. Πόσα χρόνια πιστεύετε ότι θα χρειαστεί η χώρα για να ξεπεράσει αυτό το σοκ, και να δημιουργήσει από την αρχή τις βασικές οικονομικές δομές, ώστε να είναι σε θέση να απολαύσει αυτές τις ευεργετικές επιπτώσεις στην ανταγωνιστικότητα;

Το πρόβλημα των τραπεζών τίθεται με διαφορετικό τρόπο, απ’ ό,τι εκείνο των επιχειρήσεων. Αλλά και διαφορετικά αυτό των επιχειρήσεων, που έχουν ανοίγματα στο εσωτερικό, σε σχέση με εκείνο όσων έχουν διεθνή ανοίγματα. Πρέπει λοιπόν να γίνει μια ιεράρχηση. Το πρόβλημα αναχρηματοδότησης των τραπεζών θα προκύψει με αφορμή όχι την έξοδο από το ευρώ, αλλά το δημόσιο χρέος. Οι τράπεζες έχουν κεφαλαιακό πρόβλημα, επειδή έχουν μεγάλο ποσό δημοσίου χρέους. Και επίσης έχουν σημαντικές επισφάλειες, λόγω της ύφεσης. Η αντιμετώπιση του ζητήματος αυτού σήμερα γίνεται τελείως εσφαλμένα, διότι θα δανειστεί ο ελληνικός λαός 30 ως 50 δισ. ευρώ, τα οποία θα διατεθούν στις τράπεζες, χωρίς να υπάρχει κανένας δημόσιος έλεγχος για τα χρήματα αυτά.

Η απάντηση, σχετικά με το πρόβλημα των τραπεζών, σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ, είναι: να αποκτήσουν δημόσιο περιεχόμενο. Δηλαδή να μην παρέχεται μόνο δημόσιο χρήμα, αλλά να ασκείται και δημόσιος έλεγχος. Μπορεί να μην χρειαστεί να χορηγηθεί δημόσιο χρήμα, γιατί δεν θα είναι εύκολο, αλλά να γίνει επιμήκυνση των δημοσίων χρεών, να μην χρεοκοπήσει το Δημόσιο ως προς τις τράπεζες. Και να παραταθεί ο δανεισμός τους, ώστε να επιβιώσουν υπό κρατική ιδιοκτησία.

Το πρόβλημα των τραπεζών θα αφορά, επίσης, σε μεγάλο βαθμό τη ρευστότητα. Θα πρέπει να ανασυνταχθεί η Κεντρική Τράπεζα, προκειμένου να μπορεί να τους παρέχει ρευστότητα. Όσον αφορά στα πιστωτικά ιδρύματα, επομένως, απαιτείται άμεση παρέμβαση. Και υπάρχει η δυνατότητα το πρόβλημα να αντιμετωπιστεί, εφόσον το Κράτος παρέμβει άμεσα και τις ανασυντάξει.

Το ζήτημα των επιχειρήσεων τίθεται διαφορετικά. Όσες έχουν πιστωτικό άνοιγμα στην εγχώρια αγορά, θα καταφέρουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, επειδή τα χρέη θα μετατραπούν στο νέο νόμισμα, και θα μπορούν να λαμβάνουν ρευστότητα από τις τράπεζες. Το πρόβλημα, που θα έχουν οι επιχειρήσεις αυτές, θα έχει να κάνει με τις πληρωμές στην αγορά. Στο θέμα αυτό θα απαιτηθεί παρέμβαση των τραπεζών, που θα βρίσκονται υπό κρατική εποπτεία, ώστε να δοθεί παράταση στις πιστώσεις. Να παραταθεί ο χρόνος των πληρωμών, ώστε οι υγιείς επιχειρήσεις να μην καταρρεύσουν, για λόγους για τους οποίους δεν θα ευθύνονται.

Για τις επιχειρήσεις, που έχουν άνοιγμα στο εξωτερικό, τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα. Γιατί ο δανεισμός σε ευρώ, δεν θα μπορεί εύκολα να αντιμετωπιστεί. Εκεί θα χρειαστεί συντονισμένη παρέμβαση. Καταρχήν, οι επιχειρήσεις αυτές γνωρίζουν ήδη τον κίνδυνο που υπάρχει, και έχουν αρχίσει να λαμβάνουν μέτρα αμυντικά, στο ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ. Δεν το κάνουν αυτό μόνο οι ελληνικές, αλλά και άλλες επιχειρήσεις. Αν επέλθει μεταβολή του νομισματικού κανόνα, θα πρέπει οι επιχειρήσεις που είναι εκτεθειμένες σε ευρώ, να εισέλθουν σε μια διαδικασία αναδιαπραγμάτευσης των χρεών τους με τις ξένες τράπεζες. Ίσως απαιτηθούν ως προς αυτό νέες κρατικές εγγυήσεις. Θα σημειωθούν ασφαλώς και απώλειες. Λυπάμαι που το λέω, αλλά είναι ένα τίμημα που θα καταβάλλει η χώρα, για να βγει από την παγίδα, στην οποία βρίσκεται. Το πρόβλημα όμως αυτό είναι αντιμετωπίσιμο. Γιατί, ταυτόχρονα, θα δημιουργηθούν νέες συνθήκες, ευνοϊκότερες για τη δραστηριότητα των επιχειρήσεων και τη λειτουργία τους στη νέα κατάσταση, που θα δημιουργήσει η αποχώρησή μας από το ευρώ.

- Η Ελλάδα εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις εισαγωγές, για να καλύψει τις ανάγκες της σε καύσιμα, αλλά και σε βασικά είδη διατροφής. Ως υπέρμαχος της δραχμής, πώς προτείνετε να αντιμετωπιστούν οι γενικευμένες ελλείψεις αλλά και η απογείωση των τιμών στα είδη αυτά, στο ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ;

Το πρόβλημα αυτό δεν είναι διόλου απλό. Ίσως είναι το σημαντικότερο, που θα αντιμετωπίσει η χώρα. Μεσοπρόθεσμα, αυτή η αλλαγή θα επαναφέρει μια ισορροπία. Θα αναπτυχθεί η εγχώρια αγορά και θα επιτευχθεί ισορροπία στις διεθνείς εμπορικές σχέσεις. Βραχυπρόθεσμα, όμως, τα πράγματα θα είναι δύσκολα και θα απαιτηθεί συντονισμένη προσπάθεια κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών μηχανισμών, ώστε να ελεγχθεί η κατάσταση. Τα πράγματα σ’ αυτό το θέμα είναι δύσκολα, αλλά ξεκάθαρα: θα χρειαστεί εξορθολογισμός και έλεγχος της κατανάλωσης. Είναι το πρώτο που θα πρέπει να γίνει, προκειμένου να μην οδηγηθούμε σε συνθήκες χάους. Γιατί, σας επαναλαμβάνω, οδηγούμαστε προς την έξοδο, οδηγούμαστε προς μια κατάσταση κατάρρευσης.

Προκειμένου να αποτραπεί το χάος, θα πρέπει να υπάρξει προετοιμασία και να αντιμετωπιστεί ένα τέτοιο γεγονός με οργανωμένες δομές αλλά και με ιεράρχηση της κατανάλωσης. Θα πρέπει, δηλαδή, οι επιχειρήσεις να πάρουν εκείνα που χρειάζονται. Όπως θα πρέπει τα πιο αδύναμα στρώματα του πληθυσμού και τα παιδιά να πάρουν ό,τι έχουν ανάγκη, ώστε να ζήσουν το πρώτο διάστημα, κατά το στάδιο αναδιάρθρωσης της παραγωγής.

- Εννοείτε ότι θα διανέμονται τα τρόφιμα και τα καύσιμα με το δελτίο σε μια κοινωνία βαθιά καταναλωτική, όπως η ελληνική; Στην 27η πλουσιότερη χώρα του κόσμου;

Θα χρειαστεί να ληφθούν και διοικητικά μέτρα. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Να ελεγχθούν η κατανάλωση και η παροχή πρώτων υλών, καθώς και η πρόσβαση σε βασικά αγαθά και προϊόντα, τα οποία χρειάζονται οι επιχειρήσεις και τα άτομα. Στην ενέργεια καλύπτονται οι ανάγκες της χώρας. Όχι όμως στο πετρέλαιο, όπου θα χρειαστεί ιεράρχηση: Ποιος θα παίρνει βενζίνη στην αρχή και ποιος όχι. Θα χρειαστεί, επίσης, να κλειστούν διακρατικές συμφωνίες, ώστε να διασφαλισθούν αυτοί οι πόροι. Οπωσδήποτε δε θα απαιτηθεί μια ιεράρχηση στην κατανάλωση των πόρων. Θα χρειαστεί ο κόσμος να βρει κάποιον τρόπο για να μετακινείται από και προς την εργασία του, καθόσον τα αποθέματα καυσίμων θα είναι περιορισμένα. Δεν θα πρόκειται για μια εύκολη περίοδο. Κανείς δεν υποστηρίζει κάτι τέτοιο. Αλλά, εάν γίνει αυτή η μεταβολή, και μπούμε σ’ αυτή τη διαδικασία, η ανάκαμψη είναι υπόθεση μηνών.

- Το πρόβλημα όμως είναι ποιο πολιτικό δυναμικό και ποια στελέχη μπορούν να αναλάβουν ένα τέτοιο εγχείρημα. Μήπως εκείνοι που μας έφεραν σ’ αυτό το σημείο; Δεν είναι σε θέση να πάρουν τις επιδοτήσεις. Πόσο μάλλον να διαχειριστούν μια κρίση τέτοιου επιπέδου…

Έχετε δίκιο σ’ αυτό που λέτε. Αυτό το πρόβλημα είναι υπαρκτό. Σας επαναλαμβάνω όμως: υπάρχει κίνδυνος να φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο ασύντακτα και ανοργάνωτα. Γιατί οι συνθήκες επιδεινώνονται όλο και περισσότερο. Υπάρχει περίπτωση να φτάσουμε σ’ αυτή την κατάσταση, χωρίς να έχει γίνει η παραμικρή προετοιμασία. Κι αυτό είναι επικίνδυνο. Τώρα ποιος θα αναλάβει να φέρει εις πέρας το εγχείρημα της ανασυγκρότησης, είναι επίσης ένα ζήτημα, Θα απαιτηθεί κοινωνική και πολιτική κινητοποίηση. Θα χρειαστούμε νέες πολιτικές δυνάμεις. Όπως και την κινητοποίηση του ευρύτερου λαϊκού, κοινωνικού και εργατικού δυναμικού.

- Τι χρονικό περιθώριο δίνετε στην κατάσταση χάους, και τι στην ανασυγκρότηση της οικονομίας, αν πάμε στη δραχμή είτε οργανωμένα με δική μας επιλογή, είτε ασύντακτα αν οι δανειστές μας δείξουν την έξοδο;

Η περίοδος χάους συναρτάται με το πόσο προετοιμασμένοι θα είμαστε. Αν έχει γίνει μια στοιχειώδης προετοιμασία, το χάος μπορεί να περιοριστεί. Ακόμη και να αποτραπεί, και να βιώσουμε μόνο μια περίοδο έντονης αναταραχής. Αν φτάσουμε εκεί, όμως, ξορκίζοντας το κακό, όπως κάνουμε σήμερα, τότε πιθανόν η περίοδος χάους να διαρκέσει περισσότερο. Διαπιστώνω εντούτοις ότι υπάρχει ένας δυναμισμός στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Το παρατηρεί κανείς, στην αντίδραση που είχαν αναφορικά με τις εξαγωγές. Αν αλλάξει ο νομισματικός κανόνας, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα αντιδράσουν γρήγορα, για να ανακτήσουν την εγχώρια αγορά. Άρα, είναι λογικό να περιμένουμε την ανάκαμψη μέσα σε διάστημα μηνών. Δεν εννοώ ότι θα μπούμε σε ταχεία ανάπτυξη. Αλλά θα έχουμε πιάσει το κατώτατο σημείο και θα αρχίσει η άνοδος.

- Φαντάζομαι ότι θα απαιτηθεί χρόνος για να μετατοπιστεί εργατικό δυναμικό από τις υπηρεσίες στον πρωτογενή τομέα. Να εκπαιδευθούν, να φυτέψουν, να παραγάγουν, ούτως ώστε να γεμίσει η αγορά με ελληνικά αγροτικά προϊόντα, καθώς τώρα λειτουργεί με εισαγόμενα που θα εξαφανιστούν. Θα είναι τέτοιου μεγέθους η απαραίτητη ανασυγκρότηση;

Αυτό που αναφέρετε είναι πολυετής διαδικασία. Και θα πρέπει στην Ελλάδα να γίνει αναδιάρθρωση του παραγωγικού δυναμικού. Να ξανασχεδιαστούν οι αναλογίες, ανάμεσα στις υπηρεσίες, στον πρωτογενή τομέα και στη βιομηχανία. Όπως και μέσα στις υπηρεσίες. Γιατί οι υπηρεσίες, τα χρόνια που πέρασαν, ήταν χαμηλής ποιότητας. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν, αλλά απαιτείται πολύς χρόνος. Και χρειάζεται να σχεδιαστεί βιομηχανική πολιτική με την ευρύτερη έννοια. Κάτι τέτοιο είναι υπόθεση ετών. Δεν έρχεται αυτομάτως με την αλλαγή του νομίσματος και την υποτίμηση. Η βραχυπρόθεσμη αλλαγή μπορεί να γίνει ταχύτατα με ό,τι υπάρχει. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις να παράγουν τα προϊόντα, που δεν μπορούν να έρχονται από το εξωτερικό.

-Ποιοι τομείς μπορούν να λειτουργήσουν ως ατμομηχανή σ’ αυτή την ανάκαμψη της οικονομίας;

Λέγονται πολλά και εύκολα για την ελληνική οικονομία. Προφανώς, έχουμε ορισμένα πλεονεκτήματα στην παραγωγή ενέργειας, καθαρής ενέργειας, στη ναυτιλία. Αυτά είναι τα προφανή. Η σύνθεση, όμως, των ελληνικών εξαγωγών, αν τη συγκρίνουμε με εκείνη των τουρκικών εξαγωγών, για παράδειγμα, που είναι υψηλές τα τελευταία χρόνια, παραμένει πολύ καλύτερη, όσον αφορά σε προϊόντα υψηλής τεχνολογίας. Η Ελλάδα δεν είναι, δηλαδή, αυτό που έχουν κατά νουν πολλοί. Έχει αξιόλογο δυναμικό και τρόπους να παράγει προϊόντα υψηλής τεχνολογίας. Διότι έχει εκπαιδευμένα άτομα, όπως και σημαντικούς μηχανισμούς, που συμμετέχουν σ’ αυτό το γίγνεσθαι. Αλλά, τα τελευταία χρόνια, υπάρχει η λογική να εμπιστευόμαστε τις δυνάμεις της αγοράς. Αυτό μόνο δεν είναι αρκετό. Μπορεί η χώρα να εισέλθει και σ’ αυτούς τους τομείς, γιατί έχει καταρτισμένο προσωπικό.

Υπάρχουν σήμερα ορισμένοι οικονομολόγοι που λένε ότι είναι καλύτερο, για όλους αυτούς τους λόγους, να χρεοκοπήσουμε εντός του ευρώ, και να αφήσουμε τους Ευρωπαίους να δώσουν τη λύση και να οργανώσουν την ανασυγκρότησή μας, αντί να καταρρεύσουμε μόνοι μας εκτός ευρώ.

Η Ελλάδα δεν θα αποκομίσει οφέλη, αν παραμείνει στη Νομισματική Ένωση και προχωρήσει σε αθέτηση πληρωμών. Αλλά ούτε ισχύ θα αντλήσει από τη συμμετοχή της στα κοινοτικά όργανα. γιατί θα είναι ο παρίας της Ευρώπης. Είναι ήδη παρίας, αλλά αυτό θα επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο. Θα συνεχίσει δε να δέχεται την πίεση του ευρώ. Δεν θα έχει τα οφέλη, που θα προκύψουν από την αλλαγή του νομίσματος και των εργαλείων νομισματικής πολιτικής. Η αλλαγή των κοινωνιών γίνεται με δικές τους δυνάμεις, από τις ίδιες. Το να περιμένουμε άλλοι, από έξω, να έρθουν να μας σώσουν, είναι σφάλμα. Δεν θα το κάνουν ποτέ με όρους ευνοϊκούς για μας.

- Σύμφωνα με τις τελευταίες φήμες η Γερμανία σχεδιάζει μετά τις γαλλικές εκλογές την αποβολή της Ελλάδας και της Πορτογαλίας από το ευρώ. Τον «καυτηριασμό του προβλήματος» όπως λένε στη Φρανκφούρτη, για να σωθούν οι υπόλοιποι. Πρόκειται για την περίφημη διαμάχη μεταξύ Μέρκελ και Σόιμπλε. Αυτό το σχέδιο μπορεί να πετύχει;

Είμαι βέβαιος ότι οι χώρες του πυρήνα έχουν μετανιώσει πολύ πικρά, επειδή δέχτηκαν στο ευρώ πολλές χώρες της περιφέρειας, όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία. Έχουν μετανιώσει, ίσως, και επειδή δέχτηκαν την Ιταλία και την Ισπανία, Τα προβλήματα αυτών των χωρών είναι πολύ μεγάλα, και αντιλαμβάνονται ότι δεν είναι αντιμετωπίσιμα. Εδώ και πολύ καιρό δείχνουν ότι θα ήθελαν να φύγουν και η Ελλάδα και η Πορτογαλία. Αν κάτι τέτοιο μπορούσε να γίνει χωρίς παράπλευρο κόστος, θα το είχαν κάνει προ πολλού. Αλλά το παράπλευρο κόστος και σήμερα παραμένει υψηλότατο. Το ρίσκο είναι πολύ μεγάλο. Αν μια χώρα εγκαταλείψει το ευρώ και προχωρήσει σε αθέτηση πληρωμών (ή αν αυτό γίνει από δύο χώρες), τότε μπορεί να ακολουθήσει και τρίτη χώρα. Το άμεσο επακόλουθο θα είναι να τρομοκρατηθούν οι αγορές, και να πάνε προς ασφαλέστερα ομόλογα. Κάτι ανάλογο θα συμβεί και στον τραπεζικό τομέα. Θα αρχίσει η μεταφορά καταθέσεων, οπότε το πιστωτικό σύστημα θα εισέλθει εκ νέου σε περίοδο μεγάλης αστάθειας. Κατά συνέπεια, θεωρώ άκρως παρακινδυνευμένο, υπό τις σημερινές συνθήκες, τον τρόπο παρέμβασης που σχεδιάζουν στη Φρανκφούρτη. Με τα εργαλεία που έχει στη διάθεσή της η ΕΚΤ, θα αντεπεξέλθει σε ορισμένες απ’ αυτές τις πιέσεις. Εντούτοις, το όλο σχέδιο εκτιμώ ότι είναι πολύ παρακινδυνευμένο.

-Το τελευταίο Μνημόνιο περιέχει 94 δράσεις απορρύθμισης του συστήματος μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάσημα; Υπάρχει περίπτωση να κατεδαφίσεις τη λογική και την ουσία μιας οικονομίας 200 ετών, όσο στρεβλή κι αν είναι, και να την ξαναχτίσεις σ’ ένα δίμηνο;

Είναι απίστευτο αυτό που περιέχει το Μνημόνιο. Είναι τεράστιος ο αριθμός των δράσεων και μέτρων, τα οποία ποικίλλουν. Περιλαμβάνονται, από ουσιαστικά και πολύ δομικά μέτρα, που έχουν να κάνουν με τον φορολογικό και τον φοροσυλλεκτικό μηχανισμό, μέχρι μέτρα που καθορίζουν το πώς θα λειτουργεί η αγορά ακινήτων. Αυτό δείχνει δύο πράγματα: έχουν, πλέον, χάσει τον χρονισμό, όσον αφορά σ’ αυτές τις κινήσεις. Προσπαθούν να τα κάνουν όλα ταχύτατα, επιτυγχάνοντας παράλληλα σταθεροποίηση. Αλλά ούτε το ένα εγχείρημα θα πετύχει, ούτε το άλλο. Για να φέρουν αποτέλεσμα αυτές οι αλλαγές, που χρειάζεται η οικονομία, θα πρέπει να υπάρξει κάποια ανάπτυξη. Δεν μπορούν να γίνουν, ενώ η οικονομία θα συρρικνώνεται. Και δεν μπορούν να γίνουν όλες μαζί. Ποιος θα ήταν αντίθετος σε μια αλλαγή του φοροσυλλεκτικού μηχανισμού; Αν είναι δυνατόν! Αλλά είναι αστείο να πιστέψουμε ότι μπορεί να γίνει σε χρόνο μηδέν, ταυτόχρονα με πλήθος άλλες ανατροπές, καθώς η οικονομία έχει παγιδευτεί στο τέλμα της ύφεσης. Η εκτίμησή μου είναι ότι -το πιθανότερο- εκείνο που θα προκύψει, θα είναι κάτι χειρότερο. Όχι, διότι έχουν κακές προθέσεις αυτοί που έφτιαξαν τα μέτρα. Δεν ξέρω τις προθέσεις τους, και δεν με ενδιαφέρουν. Αλλά, διότι, όταν το κράτος υποσκάπτεται, όπως σήμερα, όταν εισέλθει σε μια διαδικασία 150.000 απολύσεων μέχρι το τέλος του 2015, και αποδυνάμωσης, αυτό που πιθανώς να προκύψει, θα είναι επιμέρους μηχανισμοί, ο καθένας από τους οποίους, θα έχει αυτονομία. Δηλαδή, θα υπάρχουν στεγανά και καθένας από αυτούς τους μηχανισμούς θα συνεργάζεται με άλλους παράγοντες. Και θα αναδυθούν αναπόφευκτα ύποπτες δραστηριότητες, όσο το κράτος αποδυναμώνεται.
Αυτό, λοιπόν, που βλέπω δεν είναι η αναγέννηση του ελληνικού κράτους. Αλλά η διάλυσή του. Οδεύουμε προς φαινόμενα που θα φέρουν σοβαρότατα προβλήματα. Που μπορεί να περιλαμβάνουν μαφίες, και μηχανισμούς

Πηγή: isotimia.gr, ΠΡΕΖΑ TV